Είναι λογικό να προκαλούν ανασφάλεια στους πολίτες τόσο η εκτέλεση πολεμικών επιχειρήσεων από τις Βάσεις, όσο και οι απειλές για εκτόξευση πυραύλων προς αυτές. ‘Όλα αυτά που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες είναι αναμενόμενο να ανοίγουν τη συζήτηση στη δημόσια σφαίρα, για την ετοιμότητα της Πολιτικής Άμυνας και για το κατά πόσο είναι καιρός να ζητήσουμε την απομάκρυνσή των Βάσεων.
Χωρίς αμφιβολία οι Βρετανικές βάσεις είναι απαρχαιωμένο κατάλοιπο της αποικιακής περιόδου. Μια ματιά στην γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης μετά από αίτημα του Μαυρικίου για αντίστοιχο αίτημα, δίνει το πλαίσιο. Πόσο εφικτή είναι σήμερα όμως η απομάκρυνσή τους; Διαχρονικά καμία κυπριακή κυβέρνηση δεν άνοιξε επίσημα αυτό το ζήτημα, καθώς όλοι γνωρίζουν -πέραν από τα συνθήματα- πως οι Βάσεις ορίζονται από τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συνεπώς η αλλαγή καθεστώτος τους, μπορεί να γίνει μόνο με τροποποίηση της Συνθήκης αυτής, άρα μόνο με τη συναίνεση της Ελλάδας, Τουρκίας, Ηνωμένου Βασιλείου και Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι για αυτόν τον λόγο που ένα αίτημα που να αφορά τις Βάσεις, μπορεί να αξιοποιηθεί κατά τη διαπραγμάτευση της συνολικής επίλυσης του Κυπριακού, όπου και το ΗΒ ως εγγυήτρια δύναμη θα βρίσκεται υποχρεωτικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Αξίζει όμως να έχουμε υπόψη μας, ότι ενδεχομένως να υπήρχαν ακόμα δύο ευκαιρίες τουλάχιστον σοβαρού ανοίγματος της συζήτησης για το μέλλον των Βάσεων. Μία κατά την υπογραφή της Συνθήκης προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλη μία κατά την έξοδο του ΗΒ από την ΕΕ. Και στις δύο περιπτώσεις αποδεχτήκαμε την πλήρη συνέχιση του καθεστώτος. Οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε ότι δεν θα ήταν εύκολο ένα τέτοιο εγχείρημα πολιτικά, καθώς η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είχε τότε κανένα ιδιαίτερο μοχλό πίεσης για την αλλαγή του καθεστώτος. Κυρίως κατά την ένταξη στην ΕΕ που κάθε άλλο παρά δεδομένη ήταν.
Το μόνο βέβαιο είναι πως σήμερα, που ζούμε σε τόσο ταραγμένες εποχές, εν μέσω πολεμικής σύρραξης σε όλη τη Μέση Ανατολή, χωρίς κάποια από τις πιο πάνω αφορμές και χωρίς ενεργή διαπραγματευτική διαδικασία, δεν υπάρχει περίπτωση να μας πάρει κανείς σοβαρά με ένα τέτοιο αίτημα. Όσες πορείες κι αν κάνουμε, όσα συνθήματα και αν φωνάξουμε. Όσοι φωνάζουν σήμερα, όταν κυβερνούσαν δεν τόλμησαν να το θέσουν.
Όσον αφορά τα καταφύγια της Πολιτικής Άμυνας, μια ημικατεχόμενη χώρα με χιλιάδες στρατό κατοχικής δύναμης λίγα χιλιόμετρα μακριά, θα έπρεπε να είχε πλήρως εξοπλισμένα και πανέτοιμα καταφύγια όχι μόνο για τους ντόπιους αλλά και για όλους τους τουρίστες που φιλοξενεί. Αντ’ αυτού έχουμε 45% κάλυψη του πληθυσμού, αχούρια για καταφύγια, χώρους που έγιναν πάρκιγκ ή αποθήκες με μόνιμες παρανομίες και τις αρχές να αδιαφορούν. Αυτό δεν αφορά μόνο τη σημερινή κυβέρνηση. Μια τραγωδία από επίθεση στην Κύπρο, την ευθύνη θα φέρουν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις που δεν έπραξαν απολύτως τίποτε, ούτε για τα βασικά. Τα καταφύγια της Πολιτικής Άμυνας και η απουσία συστήματος πολιτικής προστασίας, είναι απλώς μία ακόμα απόδειξη ότι το κράτος, δεν λειτουργεί ούτε για τα αυτονόητα.
Στο Volt αντιλαμβανόμαστε την ασφάλεια της χώρας ως πρωτεύον ζήτημα που ασχέτως Βάσεων, μπορεί μόνο να διασφαλιστεί μέσα από την ενιαία Ευρωπαϊκή Άμυνα και την ενιαία Ευρωπαϊκή Εξωτερική πολιτική. Παράλληλα, η δημιουργία Ευρωστρατού είναι η μόνη απάντηση προς τις επικίνδυνες ενίοτε ακροβασίες του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ.
Πέραν της εξάρτησης όμως από τρίτους για την εξωτερική ασφάλεια, πρώτιστο μέλημά μας για τα εσωτερικά ζητήματα είναι δημιουργία ενός κράτους που να λειτουργεί. Ενός κράτους αξιόπιστου που σε όλα τα επίπεδα να αποδίδει αποτελεσματικά και να υπηρετεί τους πολίτες. Αυτός είναι και ο βασικός στόχος του Volt. Αυτό είναι και το διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών. Δεν αρκεί η ένταση της φωνής, δεν αρκεί η ψήφος διαμαρτυρίας, σημασία έχει να βρεθούν στη βουλή δυνάμεις αξιόπιστες και πολιτικά χρήσιμες για τον τόπο.
*Συμπρόεδρος / Υποψήφιος Βουλευτής Λεμεσού Volt Cyprus
