Ένα επιχείρημα που προβάλλουν συνεχώς οι εραστές της όποιας λύσης, αλλά και πολλοί αφελείς, που δεν έχουν ιδέα τί είναι και πώς λειτουργεί μια ομοσπονδία, είναι ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ενώνει την Κύπρο και το λαό της. Δεν εξηγούν, όμως, πώς θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο με αυτό το σύστημα διακυβέρνησης. Για να το εξηγήσω με απλά λόγια, εξ’ ορισμού Διζωνική σημαίνει ότι θα υπάρχουν δύο πολιτείες και Δικοινοτική, σημαίνει ότι στη μια πολιτεία θα ζουν οι Τουρκοκύπριοι, ή τουλάχιστον, η πλειοψηφία θα είναι Τουρκοκύπριοι και στην άλλη οι Ελληνοκύπριοι. Πώς λοιπόν επανενώνεται η Κύπρος και ο λαός της;
Ο Κύπριος-Ευρωπαίος πολίτης έχει το δικαίωμα να πάει να ζήσει και να εργαστεί στην Αυστρία, στη Γερμανία, στη Γαλλία, σε όποια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης θέλει, αλλά δεν θα μπορεί να ζήσει στην Τουρκοκυπριακή πολιτεία. Αυτό δεν είναι «τζείνοι ποτζιεί τζαι μεις ποδά»; Τόσο δύσκολο είναι να γίνει κατανοητό;
Σε πρόσφατη ανάρτησή της, η πρώην υπουργός Εξωτερικών, Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή, έγραψε ότι «το “τζείνοι ποτζεί τζαι μείς ποδά”, που φαίνεται κάποιοι επιλέγουν αντί της επανένωσης και συγκυβέρνησης με τους Τουρκοκύπριους, στα πλαίσια ενός Ομοσπονδιακού κοινού κράτους, απαλλαγμένου από κατοχικά στρατεύματα και εγγυήσεις, σημαίνει στην πράξη τη διχοτόμηση και τουρκοποίηση των κατεχόμενων εδαφών μας». Τώρα πώς επανενώνεται η πατρίδα μας και ο λαός της όταν στην πράξη οι Τουρκοκύπριοι θα ζουν «ποτζεί τζαι μεις ποδά», δεν μας το εξηγεί η κυρία Μαρκουλλή, ούτε και κανένας άλλος. Στην πράξη, η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι ένα είδος διχοτόμησης και τουρκοποίησης των κατεχομένων εδαφών μας και μάλιστα με την υπογραφή μας.
Η κυρία Μαρκουλλή ρίχνει και μια νέα, πολύ επικίνδυνη πρόταση: «συγκυβέρνηση με τους Τουρκοκύπριους στα πλαίσια ενός Ομοσπονδιακού κοινού κράτους».
Καταρχάς, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το εξής: Στα ομοσπονδιακά κράτη, τα μέλη της
ομοσπονδιακής κυβέρνησης, ο πρόεδρος και οι υπουργοί ΔΕΝ εκπροσωπούν την πολιτεία από την οποία προέρχονται. Ο Κέννεντυ δεν εκπροσωπούσε τη Μασσαχουσέτη, ο Ρήγκαν δεν εκπροσωπούσε την Καλιφόρνια, ο Μπους δεν εκπροσωπούσε το Τέξας, ο Ομπάμα δεν εκπροσωπούσε το Ιλλινόις. Δεν τίθεται, λοιπόν, θέμα «συγκυβέρνησης» με τους Τουρκοκύπριους, διότι σε τέτοια περίπτωση θα εκπροσωπούν την πολιτεία τους στην κεντρική κυβέρνηση, γεγονός που σημαίνει ότι θα έχουμε συνομοσπονδία ανεξάρτητων κρατών και όχι ομοσπονδία δύο πολιτειών.
Από την άλλη, ο δια νόμου διαμοιρασμός της εξουσίας με βάση εθνικά/θρησκευτικά κριτήρια, πέραν του ότι είναι ρατσιστικό φαινόμενο, θα προκαλέσει προβλήματα. Ας μην ξεχνούμε ότι ο Λίβανος, όπου η εξουσία διαμοιράστηκε με βάση θρησκευτικά κριτήρια, οδηγήθηκε σε εμφύλιο πόλεμο όταν άλλαξαν οι αναλογίες πληθυσμού των θρησκευτικών ομάδων.
Έχουμε επίσης και τα παραδείγματα κρατών τα οποία διαλύθηκαν στις επί μέρους περιοχές τους που ήταν με βάση εθνικά χαρακτηριστικά: Τσεχοσλοβακία, Γιουγκοσλαβία, Σοβιετική Ένωση, ενώ ακούγονται και φωνές για ανεξαρτησία της Σκωτίας, αλλά και του Κεμπέκ. Πόσο αφελείς πρέπει να είμαστε για να υποστηρίζουμε μια τέτοια λύση, που θα είναι μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του κράτους;
Θα αναφέρω ένα παράδειγμα για να δείξω πόσο επικίνδυνη είναι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Σε ένα τέτοιο σύστημα, η κάθε πολιτεία θα έχει τη δική της εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία. Τί θα συμβεί αν η τοπική βουλή στην τουρκοκυπριακή πολιτεία ψηφίσει υπέρ της απόσχισής της από την Ομοσπονδία; Τέτοια παραδείγματα που προκαλούν προβλήματα ανάμεσα στις πολιτείες ομοσπονδιακών κρατών υπάρχουν πάρα πολλά. Ποια ομοσπονδιακή δύναμη ασφαλείας θα σταλεί για να επιβάλει την τάξη;
Αντί λοιπόν οι πολιτικοί να πιπιλούν την καραμέλα της ΔΔΟ, χωρίς μάλιστα να γνωρίζουν πώς λειτουργεί το σύστημα αυτό, ας καθίσουν να σκεφτούν ένα πολιτικό σύστημα, όπου ΟΛΟΙ οι Κύπριοι πολίτες, ανεξαρτήτως εθνικής ή θρησκευτικής καταγωγής, θα έχουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα και υποχρεώσεις ως πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λύσεις υπάρχουν.
*Πολιτικός Επιστήμονας / Δημοσιογράφος
