Καθώς πλησιάζουμε στο Πάσχα, οι γειτονιές της Κύπρου μετατρέπονται σε άτυπα «πεδία μάχης». Η λαμπρατζία, από έθιμο κοινότητας, έχει εκτροχιαστεί σε μια επίδειξη ισχύος και παραβατικότητας. Όμως, πριν καταδικάσουμε τους νέους, οφείλουμε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη:
Ποιο κενό προσπαθούν να γεμίσουν με αυτές τις φλόγες;
Ως Πρόσκοπος, έμαθα ότι η πυρά είναι το κέντρο της ομάδας. Εκεί μοιραζόμαστε ιστορίες και υποσχέσεις. Η διαφορά ανάμεσα στην προσκοπική πυρά και τη χαοτική λαμπρατζία είναι η καθοδήγηση. Η πρώτη φωτίζει το «εμείς», η δεύτερη τρέφεται από το «εγώ» και την οργή.
Η ευθύνη ξεκινά από το σπίτι. Οι γονείς, στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν τα παιδιά από κάθε δυσκολία, συχνά τα εγκλωβίζουν σε μια ψηφιακή αδράνεια. Όταν η μόνη περιπέτεια που γνωρίζει ένας έφηβος είναι πίσω από μια οθόνη, η λαμπρατζία φαντάζει ως η μοναδική διέξοδος για αληθινή αδρεναλίνη. Το σχολείο, από την άλλη, εστιάζει στην ύλη και τους βαθμούς, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τη διάπλαση του χαρακτήρα και την αξία του εθελοντισμού.
Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από πρότυπα δράσης, όχι μόνο απαγορεύσεις. Αντί να κυνηγάμε τους «νεαρούς με τα ξύλα», ας τους δώσουμε έναν σκοπό. Ας τους δείξουμε ότι η πραγματική «μαγκιά» βρίσκεται στην προσφορά προς τον συνάνθρωπο και στην προστασία της φύσης. Ο οργανωμένος εθελοντισμός είναι το μόνο υγιές αντίδοτο στην αποξένωση.
Φέτος το Πάσχα, το μήνυμα της Ανάστασης ας μην περιοριστεί στα λόγια. Ας είναι η ευκαιρία για μια δική μας «ανάσταση» αξιών. Να βγούμε από τους τέσσερις τοίχους, να κλείσουμε τις οθόνες και να πιάσουμε το χέρι του διπλανού μας. Η ελπίδα δεν βρίσκεται στις γιγαντιαίες φωτιές που απειλούν τις γειτονιές μας, αλλά στη μικρή, επίμονη φλόγα της αλληλεγγύης που ζεσταίνει τις καρδιές.
Ας δώσουμε στα παιδιά μας το δικαίωμα να νιώσουν χρήσιμα και σημαντικά μέσα από τη δημιουργία. Μόνο τότε οι λαμπρατζίες θα πάψουν να είναι εστίες κινδύνου και θα ξαναγίνουν φάροι ενότητας.
Καλό Πάσχα, με φως που πηγάζει από μέσα μας.
