Ο κόσμος στον οποίο ζούμε δεν εξελίσσεται πλέον με σταθερούς και προβλέψιμους ρυθμούς. Βρίσκεται σε μια περίοδο έντονων ανακατατάξεων, όπου κρίσεις γεωπολιτικές, ενεργειακές, περιβαλλοντικές και κοινωνικές δεν λειτουργούν απομονωμένα, αλλά αλληλοενισχύονται. Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας, στο οποίο οι παραδοσιακές πολιτικές προσεγγίσεις αποδεικνύονται ανεπαρκείς.
Δεν μιλάμε για μια συγκυριακή αστάθεια, όμως για μια βαθύτερη μετατόπιση του τρόπου με τον οποίο οργανώνεται η διεθνής πραγματικότητα. Η ασφάλεια δεν αφορά πλέον μόνο στρατιωτικούς συσχετισμούς. Η ενέργεια δεν αποτελεί απλώς οικονομικό αγαθό. Το περιβάλλον δεν είναι ζήτημα δευτερεύουσας πολιτικής προτεραιότητας. Όλα αυτά έχουν μετατραπεί σε πυλώνες της ίδιας της κρατικής και κοινωνικής ανθεκτικότητας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Κύπρος κατέχει μια εξαιρετικά ευαίσθητη και στρατηγική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο. Ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ταυτόχρονα ως χώρα σε μια περιοχή έντονων γεωπολιτικών ανταγωνισμών, βρίσκεται στο επίκεντρο εξελίξεων που ξεπερνούν τα στενά εθνικά όρια. Οι ενεργειακές προοπτικές της περιοχής, οι θαλάσσιες ζώνες, αλλά και οι ευρύτερες περιφερειακές ισορροπίες, καθιστούν την Κύπρο παράγοντα που δεν μπορεί να λειτουργεί με λογικές στασιμότητας ή απλής διαχείρισης.
Η ενεργειακή διάσταση είναι πλέον καθοριστική. Η συζήτηση για την αξιοποίηση των πόρων, την ενεργειακή ασφάλεια και τη θέση της Κύπρου στον ευρωπαϊκό και μεσογειακό ενεργειακό χάρτη δεν αποτελεί θεωρητική άσκηση. Είναι ζήτημα στρατηγικής επιβίωσης και οικονομικής ανθεκτικότητας. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα θα καθορίσουν τη θέση της χώρας για δεκαετίες.
Ταυτόχρονα, η περιβαλλοντική πρόκληση εντείνεται. Η κλιματική αλλαγή, η πίεση στους φυσικούς πόρους και η ευαλωτότητα ενός νησιωτικού κράτους καθιστούν την περιβαλλοντική πολιτική αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής στρατηγικής. Δεν πρόκειται για ζήτημα συμβολισμών ή επικοινωνίας, αλλά για πραγματικούς όρους βιωσιμότητας.
Μέσα σε αυτή τη σύνθετη πραγματικότητα, η νέα γενιά δεν μπορεί να παραμένει θεατής. Δεν έχει την πολυτέλεια της απόστασης από τις εξελίξεις. Οφείλει να συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής κουλτούρας που θα στηρίζεται στον ρεαλισμό, στη γνώση και στην υπευθυνότητα. Όχι στις εύκολες υποσχέσεις, αλλά στις δύσκολες αποφάσεις.
Η πολιτική, σε αυτό το πλαίσιο, δεν μπορεί να παραμείνει διαχείριση του παρελθόντος. Πρέπει να μετατραπεί σε εργαλείο πρόβλεψης, προετοιμασίας και ενίσχυσης της ανθεκτικότητας της κοινωνίας. Με έμφαση στην ασφάλεια, στην ενεργειακή στρατηγική, στην τεχνολογική εξέλιξη και στην περιβαλλοντική προστασία.
Είμαι 25 ετών και ανήκω σε μια γενιά που καλείται να ζήσει με τις συνέπειες των αποφάσεων του σήμερα. Αυτό από μόνο του αποτελεί ευθύνη. Όχι για ρητορικές εξαγγελίες, αλλά για σοβαρή συμμετοχή στη δημόσια ζωή. Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο ασταθής, το ζητούμενο δεν είναι η απλή διαχείριση της πραγματικότητας, αλλά η ικανότητα να τη διαμορφώσουμε με όρους σταθερότητας, προοπτικής και ευθύνης.
*Δημοτικός Σύμβουλος Στροβόλου
