Η Ανάσταση δεν είναι πυροτέχνημα. Δεν είναι η λάμψη μιας νύχτας που σβήνει το επόμενο πρωί μαζί με τα αποκαΐδια της λαμπρατζιάς. Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε ως Κύπριοι την επόμενη μέρα του Πάσχα, είναι ακριβώς αυτό: ότι η Ανάσταση δεν χαρίζεται· κατακτάται.
Κάθε χρόνο ακούμε το «Χριστός Ανέστη» με συγκίνηση. Αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε, ευχόμαστε. Και ύστερα; Ύστερα επιστρέφουμε σχεδόν μηχανικά στην ίδια καθημερινότητα: στη δυσπιστία, στην καχυποψία, στη μικρότητα, στη σιωπηλή ανοχή απέναντι σε όσα μας πληγώνουν ως κοινωνία. Εκεί ακριβώς χάνεται το νόημα.
Αν θέλουμε πραγματική Ανάσταση –όχι μόνο στις λέξεις αλλά στις καρδιές και στην πατρίδα μας– πρέπει να ξεκινήσουμε από τα δύσκολα. Από αυτά που δεν λέγονται εύκολα, αλλά καθορίζουν το μέλλον μας.
Πρώτα απ’ όλα, να αποκαταστήσουμε την αλήθεια μέσα μας. Να σταματήσουμε να πιστεύουμε εύκολα ό,τι μας βολεύει και να απορρίπτουμε ό,τι μας ενοχλεί. Μια κοινωνία που ζει με μισές αλήθειες και εύκολα συμπεράσματα δεν μπορεί να αναστηθεί. Μπορεί μόνο να ανακυκλώνει τα ίδια λάθη.
Δεύτερον, να επαναφέρουμε την ευθύνη στη ζωή μας. Όχι την ευθύνη των άλλων – τη δική μας. Είναι εύκολο να κατηγορούμε πολιτικούς, θεσμούς, πρόσωπα. Δύσκολο είναι να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να αναρωτηθούμε: εγώ τι κάνω; Συμβάλλω σε αυτή την παρακμή ή αντιστέκομαι; Η Ανάσταση αρχίζει από την προσωπική στάση του καθενός.
Τρίτον, να στηρίξουμε ό,τι αξίζει να σωθεί. Οι θεσμοί δεν είναι αφηρημένες έννοιες· είναι ο καθρέφτης της δικής μας συμπεριφοράς. Όταν τους απαξιώνουμε συλλήβδην, πυροβολούμε τα πόδια μας. Ναι, χρειάζεται κριτική. Αλλά χρειάζεται και πίστη ότι κάτι μπορεί να σταθεί όρθιο, αλλιώς όλα γκρεμίζονται.
Τέταρτον, να ξαναβρούμε την ενότητα που χάσαμε. Όχι την ψεύτικη, την επιφανειακή, αλλά εκείνη που βασίζεται σε κοινές αξίες. Δεν μπορεί ο τόπος να προχωρήσει όταν είμαστε διαρκώς χωρισμένοι σε στρατόπεδα, όταν η διαφωνία μετατρέπεται σε εχθρότητα και η διαφορετική άποψη σε αφορμή για πόλεμο. Η Ανάσταση είναι υπέρβαση· είναι το πέρασμα από το «εγώ» στο «εμείς».
Και τέλος, να δώσουμε χώρο στην ελπίδα – όχι ως σύνθημα, αλλά ως πράξη. Η ελπίδα δεν γεννιέται από μόνη της. Χτίζεται καθημερινά, με μικρές επιλογές: με το να μιλήσουμε όταν πρέπει, να αντισταθούμε όταν πιεζόμαστε, να δημιουργήσουμε αντί να καταστρέφουμε.
Η Κύπρος δεν χρειάζεται άλλα μεγάλα λόγια. Τα άκουσε όλα. Χρειάζεται ανθρώπους που θα πάρουν το μήνυμα της Ανάστασης και θα το κάνουν στάση ζωής. Που θα αρνηθούν να ζουν σε μια κοινωνία συμβιβασμένη με το λίγο, με το εύκολο, με το βολικό ψέμα.
Αν την επόμενη του Πάσχα κάνουμε έστω ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, τότε ίσως –ίσως– το «Χριστός Ανέστη» να πάψει να είναι μια ευχή της στιγμής και να γίνει αρχή μιας πραγματικής αλλαγής.
Γιατί η αληθινή Ανάσταση δεν φαίνεται στις λαμπάδες που κρατήσαμε, αλλά στον τρόπο που θα ζήσουμε από εδώ και πέρα.
*Πρώην Δήμαρχος Στροβόλου
