Πέτρος Πολυχρονίδης: Η τηλεόραση θέλει αληθινούς ανθρώπους

Βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ζωής του. Ο παρουσιαστής Πέτρος Πολυχρονίδης, μιλά για τα παιδιά του, τα λάθη στον προηγούμενο γάμο του, την καινούρια του σχέση, τα λεφτά που βγάζει από το τηλεπαιχνίδι και πώς τα διαχειρίζεται τώρα που ο τροχός γυρίζει γι’ αυτόν ευνοϊκά.

Τον πετυχαίνω σε μια φάση που πρέπει να ετοιμαστεί για να πάει στο ραδιόφωνο που δουλεύει, για να ηχογραφήσει ατάκες για την εκπομπή του λόγω απεργίας στα Μέσα Μαζικής ενημέρωσης στην Ελλάδα. «Με ταλαιπωρεί που δεν μπορούμε να είμαστε λίγο πιο ευρωπαϊκή χώρα για να μπορούμε να δουλεύουμε κάτω από σωστές συνθήκες εργασίας. Και δεν είναι οικονομικό το ζήτημα. Πλέον έχουμε ξεπεράσει εκείνα τα μαγικά 12ωρα. Τώρα μιλάμε για 14ωρα και 16ωρα και για ανθρώπους που φεύγουν από τη ζωή από τα 45 τους. Με προβληματίζει πολύ το γεγονός ότι σε αυτή τη δουλειά δεν μπορούμε να δεχθούμε τα αυτονόητα. Όχι κάτι τρομερό». Ποια είναι τα αυτονόητα, τον ρωτάω. «Οι δημοσιογράφοι να δουλεύουν όπως όλους τους άλλους ανθρώπους σε κανονικά ωράρια για να μπορούν να έχουν μία κανονική ζωή. Κανείς δημοσιογράφος στην Ελλάδα, δεν έχει καταφέρει ακόμη να έχει φυσιολογική ζωή. Αν παρατηρήσεις, οι περισσότεροι δεν μπορούν να στεριώσουν σε οικογένειες. Θυσιάζουν το σπίτι τους».

Εσύ θυσίασες την οικογένεια για τη δουλειά σου;
Έχασα τα πρώτα χρόνια των παιδιών μου. Μετά φοβήθηκα ότι θα έχανα τα παιδιά μου. Έπρεπε να σκεφτώ, να κάνω κάτι, να χαλαρώσω. Και ξέρεις ποιο είναι το οξύμωρο από τότε που χαλάρωσα; Ήρθαν καλύτερα επαγγελματικά πράγματα για μένα. Κάθε αγώνας που γίνεται, έχει ένα νόημα. Δεν γίνεται έτσι απλά για να γίνει.

Θεωρείς ότι όλα είναι θέμα προγραμματισμού; Ότι πλέον μπορείς να κάνεις πράγματα που να σε ευχαριστούν;
Θεωρώ ότι είμαι τυχερός που παρουσιάζω τον «Τροχό της Τύχης». Εδώ και πέντε χρόνια συνεργάζομαι με επαγγελματίες του χώρου οι οποίοι σέβονται απόλυτα τον χρόνο μου. Η παραγωγή και το κανάλι μου, μου δίνουν τον χρόνο να δουλέψω επαγγελματικά. Δεν με πιέζουν να κάνω πράγματα που είναι πέρα των δυνάμεών μου. Και το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο και για μένα και για το επιτελείο της εκπομπής. Γι’ αυτό και ο «Τροχός» έγινε το μακροβιότερο τηλεπαιχνίδι στην ελληνική τηλεόραση.

Θεωρείς ότι πλέον μπορείς να θέτεις τα όριά σου;
Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τη σωματική αντοχή να ακολουθώ όλα τα σχέδιά μου. Θυμάμαι, πριν 10 χρόνια, μπορούσα να οργώσω ολόκληρη την Ελλάδα με ένα μικρόφωνο χωρίς να με νοιάζει. Σωματικά, πλέον, βλέπω, τον οργανισμό μου να μην αντέχει.

Παράξενο να το λέει κάποιος που βρίσκεται στην ηλικία των 40.
Πλέον, δεν με παίρνει να κάνω πράγματα που δεν ακολουθεί το σώμα μου. Και σίγουρα πρέπει να σκεφτόμαστε να κάνουμε πιο έξυπνα πράγματα, πάρα πιο πολύπλοκα.

Τι είναι αυτό που σε εξαντλεί περισσότερο;
Η ατάκα της κόρης μου, «Αμάν βρε μπαμπά, πάλι στη δουλειά θα πάμε;». Το φέρω βαρέως πια. Παλιά δεν είχα αυτό το πρόβλημα. Γιατί όταν λειτουργείς μόνος και είσαι σε ένα άλλο περιβάλλον, στο μυαλό σου υπάρχει μια φιλοδοξία που θες να ακολουθήσεις. Με την έγνοια της οικογένειας, όμως, να πας πού; Να κάνεις, τι;

Τι σου λείπει περισσότερο από την οικογένειά σου;
Χρόνος. Παλιά, όταν ήμουν στο αθλητικό ρεπορτάζ δεν υπήρχε καθόλου χρόνος για κανέναν.

Ούτε για σένα;
Πόσο μάλλον για μένα. Όλα τα Παρασκευο-σαββατοκύριακα τα περνούσα στο γήπεδο. Δεν είχα ελεύθερο χρόνο. Έτρεχα συνεχώς. Ήμουν σε εγρήγορση 24 ώρες το 24ωρο.

Τι άλλαξε από τότε;
Από το διάστημα που έφυγα από το αθλητικό ρεπορτάζ έχω επιτέλους -για πρώτη φορά στη ζωή μου- τη δυνατότητα να είμαι Σαββατοκύριακο στο σπίτι με την οικογένειά μου. Αξιοποιώ στο έπακρον αυτή τη δυνατότητα που μου δόθηκε. Ζω τα Σαββατοκύριακά μου τώρα που άσπρισαν τα μαλλιά μου.

Σε προβληματίζει ο χρόνος; Σε αγχώνει;
Αρκεί να έχω μαλλιά και ας είναι ό,τι χρώμα θέλουν. Το θέμα δεν είναι αν θα γεράσεις, αλλά να γεράσεις καλά. Δεν με απασχολεί καθόλου ο χρόνος γιατί έχω πετύχει τα περισσότερα πράγματα που ονειρεύομαι. Και αυτά που ονειρεύομαι τα βλέπω να έρχονται και στη συνέχεια. Δεν με τρομάζει η ηλικία. Δεν έχω τέτοια προβλήματα. Για την ηλικία μου, είμαι ολοκληρωμένος ως άνθρωπος.

Πώς θέλεις να γεράσεις;
Αυτή τη στιγμή, στα 40 μου, νιώθω ότι κατάφερα όλα όσα ήθελα να πετύχω σε αυτή την ηλικία. Τους μελλοντικούς μου στόχους προσπαθώ να τους πετύχω σιγά-σιγά. Δεν θέλω να φτάσω στην ηλικία των 80, 90 και 100 χρονών και να πω ότι «Ρε εσύ, αυτό που ήθελα να κάνω δεν το έκανα». Ξέρεις, τι; Δεν με λένε τυχαία Πολυχρονίδη. Όλο μου το σόι είναι 100 χρόνων.

Ζεις στο σήμερα;
Πάντα. Το να κάνεις σχέδια για το αύριο είναι η μεγαλύτερη απάτη που υπάρχει. Τα σχέδια που κάνουμε μόνοι μας είναι εξαπάτηση του εαυτού μας.

Αισθάνεσαι ότι ξεγέλασες με κάποιο τρόπο τον εαυτό σου;
Άθελά μου, ναι, γιατί δεν το γνώριζα. Έγινα πατέρας στην ηλικία των 30. Θεωρούσα ότι μπορούσα να το κουμαντάρω και να το βολέψω. Εκ των υστέρων αντιλήφθηκα ότι δεν γινόταν αυτό. Είχα την αυταπάτη ότι στην ηλικία των 30 μπορούσα να κάνω σχέδια, να γίνω πατέρας, να κάνω οικογένεια και να παντρευτώ. Δεν το κατάφερα. Έπρεπε να δω λίγο διαφορετικά την κατάσταση. Γι’ αυτό είμαι διαζευγμένος.

Αισθανόσουν ανώριμος, αυτό θες να μου πεις;
Δεν ήταν θέμα ανωριμότητας. Δεν είχα τον σωστό τρόπο να διαχειριστώ δουλειά, εαυτό και οικογένεια. Δεν είχα τη δυνατότητα. Τώρα, βλέπω πιο καθαρά τα πράγματα. Δεν μπορείς να ωριμάσεις αν δεν κάνεις λάθη.

Σε ποια λάθη αναφέρεσαι; Τα παιδιά σου είναι ένα από αυτά;
Όχι, όχι, όχι. Και τα δύο παιδιά μου τα έκανα από αγάπη. Δεν το έχω μετανιώσει με τίποτα. Το ότι δεν ευδοκίμησε και δεν προχώρησε ο γάμος μου έχει να κάνει περισσότερο με τις συνθήκες της ζωής μας. Ένα διαζύγιο δεν είναι θέμα παιδιών, είναι θέμα ανθρώπων και πώς δένουν μεταξύ τους. Δεν έχω μετανιώσει σε καμιά περίπτωση για τα παιδιά μου. Τα έκανα με πολλή αγάπη. Δεν τα έκανα από αυθορμητισμό. Δεν κανείς οικογένεια από αυθορμητισμό.

Θα δημιουργούσες μια δεύτερη οικογένεια με τη νέα σύντροφό σου;
Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί όλο αυτό. Δεν μπορώ να σχεδιάσω το μέλλον.

Υπάρχει, όμως, το ενδεχόμενο του γάμου;
Ζούμε κάτω από την ίδια στέγη τα τελευταία πέντε χρόνια. Ο γάμος δεν μου αρέσει ως τελετή πια. Τα ψήσαμε τα αρνιά. (γελά) Από τη στιγμή που ζούμε στο ίδιο σπίτι είμαστε έγγαμοι. Το πρακτικό κομμάτι της υπογραφής, είτε του παπά είτε του δημάρχου, δεν με συγκλονίζει. Αν είναι, όμως, να ικανοποιήσω τη σύντροφό μου, μπορεί και να το έκανα. Αν βρεις τον άνθρωπό σου, καμιά ιδέα δεν μπορεί να σε τρομάξει. Η τελετή είναι αυτή που με τρομοκρατεί.

Θα μπορούσες να πεις ότι η Κατερίνα είναι η γυναίκα της ζωής σου;
Με την Κατερίνα νιώθω ολοκληρωμένος ως άνθρωπος.

Η Κατερίνα είναι δίπλα στα παιδιά σου;
Έχω σταθεί τυχερός σε αυτό τον τομέα. Έχουμε πολύ καλές σχέσεις με την πρώην σύζυγό μου, τη μητέρα των παιδιών μου, η οποία διατηρεί επαφή με την τωρινή σύντροφό μου όπως κι εγώ με τον δικό της. Και όλη αυτή η φάση βγαίνει στα παιδιά τόσο φυσιολογικά και τόσο όμορφα που θεωρούν ότι ζουν σε δύο οικογένειες. Η αγάπη είναι αμφίδρομη. Τα παιδιά είναι παιδιά αλλά οι οικογένειες είναι οικογένειες και πρέπει όλα να πορεύονται όμορφα. Χωρίς κακίες. Τα παιδιά ζωγραφίζουν στο σχολείο το οικογενειακό μας τραπέζι με έξι άτομα.

Για άλλους μπορεί να θεωρηθεί ταμπού το γεγονός ότι δυο οικογένειες, που έχουν χωρίσει, συναντιούνται μαζί για φαγητό στο ίδιο τραπέζι.
Η κοινωνία λατρεύει το μίσος. Ειδικά η ελληνική κοινωνία λατρεύει το μίσος και το μεγεθύνει. Απ’ όπου κι αν προέρχεται αυτό. Ενδοοικογενειακά, εθνικά, επαγγελματικά. Νομίζω ότι μας λείπει η κουλτούρα και ο πολιτισμός της ειρήνης, της συμφιλίωσης και της αγάπης. Εμείς οι Έλληνες έχουμε δώσει τα φώτα κι αυτή τη στιγμή είμαστε πιο σκοτεινοί από την υπόλοιπη Ευρώπη. Δεν πρέπει να μας προβληματίσει αυτό; Έχουμε χάσει τη λάμψη του λαμπαδηδρόμου.

Τη δημοσιότητα, με ποιο τρόπο τη διαχειρίζεσαι;
Από την αρχή, είχα το πράσινο φως από το κανάλι να λειτουργήσω περισσότερο ως Πέτρος και όχι ως παρουσιαστής. Μπορούσε να αποτύχει όλο αυτό το εγχείρημα και ο κόσμος να το απορρίψει. Παρόλα αυτά, αγκάλιασε τον «Τροχό της Τύχης» και δεν υπάρχει περίπτωση να τον αλλάξουμε. Η τηλεόραση θέλει αληθινούς ανθρώπους. Κι εγώ αισθάνομαι ένας από αυτούς.

Αισθάνεσαι επιτυχημένος;
Φέτος συμπληρώνουμε 900 επεισόδια «Ο Τροχός της Τύχης». Είναι ένας τεράστιος αριθμός και όπως αντιλαμβάνεσαι για κάποιον που είναι παρουσιαστής και στα 900 έχει γίνει κάτι σαν ρουτίνα. Όπως εσύ βάζεις το pin στο κινητό σου, έτσι και εγώ γνωρίζω τους κανονισμούς του παιχνιδιού και τον συντονισμό με την ομάδα μου, η οποία είναι το δεξί και το αριστερό μου χέρι. Ο σκηνοθέτης μου ο Γιάννης Γαλανούλης δεν με σκηνοθετεί πια. Σκηνοθετώ τον εαυτό μου μόνος μου, γιατί ξέρω τι αρέσει στον Γιάννη. Μετά από τόσα επεισόδια και 2.700 παίκτες που έχουν περάσει από το πλατό, είναι λογικό να ξέρουμε ο ένας τον άλλον.

Δεν υπήρξε στιγμή που ένιωσες ότι επαναλαμβάνεις τον εαυτό σου;
Ποτέ. Αν δεν γίνουμε όπως τον αμερικανικό «Τροχό της Τύχης» που ο παρουσιαστής είναι 76 ετών και η κοπέλα που γυρίζει τα γράμματα 52, δεν υπάρχει περίπτωση να αποχωρήσω από το τηλεπαιχνίδι. Ο «Τροχός» με ευχαριστεί, δεν έχω κουραστεί. Είναι μία δουλειά που με πληρώνει τρομερά. Είναι ό,τι πιο ευχάριστο έχω κάνει στη ζωή μου και θα ήθελα να την κάνω τουλάχιστον για τα επόμενα 28 χρόνια. Τα συντάξιμα χρόνια. Ακόμη και με την μαγκούρα να είμαι, θα πηγαίνω και θα λέω «Όποιος γυρίζει, κερδίζει».

Τι εννοείς όταν λες ότι ο «Τροχός» πληρώνει τρομερά;
Αμείβομαι καλύτερα από τον μέσο δημοσιογράφο. Ο μισθός ενός αθλητικού ρεπόρτερ συγκριτικά με το μισθό ενός παρουσιαστή τηλεπαιχνιδιού, έχει μεγάλη διαφορά. Από εκεί και πέρα, είναι το πώς θα τα διαχειριστείς.

Πώς διαχειρίζεσαι τα χρήματά σου;
Θεωρώ ότι τα διαχειρίζομαι με ουσία. Το αμάξι μου είναι του 1998 και η καινούρια μοτοσικλέτα μου είναι το 1994. Δεν είμαι ο τύπος που κάνει εξτρίμ πράγματα. Θα κάνω αυτά που πρέπει να κάνω. Θα αξιοποιήσω το χρόνο μου με τα παιδιά μου με πράγματα που τα ευχαριστούν. Ουσιώδη πράγματα.

Έξοδα με μέτρο;
Δεν είμαι τσιγκούνης αλλά δεν είμαι και αυτός που θα πω «Α, εντάξει επειδή τα βγάζω πέρα, πάμε να φάμε τρακόσια ευρώ ξιφία». Δεν το έκανα πριν, γιατί να το κάνω τώρα; Δεν είναι θέμα τσιγκουνιάς.

Άλλαξες τις συνήθειές σου;
Δεν άλλαξα καμία συνήθειά μου. Αν άλλαξε κάτι είναι εκεί που θα έπαιρνα ένα παντελόνι το οποίο στοίχιζε 20€ τώρα θα πάρω ένα παντελόνι που κάνει 30€. Δεν θα πάρω ένα των 500€. Ίσως, στα 20 μου να το έκανα. Στα 40 μου, που έχω φάει την κρίση στο κεφάλι, είμαι πολύ πιο συνετός στο ό,τι κάνω χωρίς να σπαταλώ τα χρήματά μου δεξιά κι αριστερά. Το πιο μεγάλο έξοδο της Ελλάδας είναι το κράτος.

Περιοδικό TV Mania, τεύχος 1253.