Όσοι ενεπλάκησαν στο στήσιμο της υπόθεσης του Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτου για παράβαση του περί λοιμοκαθάρσεως νόμου, ως προς τις συναθροίσεις πέραν των δύο ατόμων και διέγερση προς διάπραξη ποινικού αδικήματος, οφείλουν να δώσουν κάποια εξήγηση σχετικά με τον όλο χειρισμό.
Αν και για σκοπούς του παρόντος σχολίου δεν αμφισβητούμε τη νομομάθεια τους, απλώς διερωτόμαστε κατά πόσον γνώριζαν ή μη, ότι δεν μπορεί να αποδειχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου; Αν δεν το γνώριζαν υπάρχει πρόβλημα για το γεγονός ότι προχώρησαν. Αν πάλι το γνώριζαν και προώθησαν την υπόθεση ενώπιον της Δικαιοσύνης, και πάλιν υπάρχει πρόβλημα.
Είναι κρίμα το γεγονός ότι οι υποθέσεις δεν εκδικάζονται εγκαίρως, διότι αν η συγκεκριμένη υπόθεση εκδικαζόταν π.χ. εντός ενός μηνός, ίσως αποφεύγαμε και κάποια παρατράγουδα της περιόδου της πανδημίας. Αν, πάλι, θεωρούν πως το δικαστήριο δεν έκρινε ορθά, ιδού η Ρόδος.
Β.
