Ο αριθμός των μαθητών στις διάφορες τάξεις είναι το βασικό στοιχείο για το πώς ορίζονται τα Τμήματα στα μικρά σχολεία των ορεινών περιοχών, όπου αναλόγως των περιστάσεων συναντούμε και αμιγή Τμήματα αλλά και συμπλέγματα (συνδιδασκόμενες τάξεις). Οι πρόσφατες αντιδράσεις στο Δημοτικό Σχολείο του Αγρού με αιτήματα τον διορισμό ενός ακόμη δασκάλου και τον διαχωρισμό των μαθητών της Ε’ τάξης και της Στ’ τάξης, έφεραν στο προσκήνιο ένα ζήτημα που απασχολεί κατά καιρούς αριθμό ορεινών και απομακρυσμένων κοινοτήτων, ενώ ταυτόχρονα εγκαινίασε μία συνεργασία όλων εμπλεκόμενων φορέων με το υπουργείο Παιδείας, με στόχο την επίλυση προβλημάτων και τη βελτίωση των συνθηκών.

Σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας, η πολιτική και η πρακτική του για τα σχολεία με ιδιαίτερα μικρό αριθμό μαθητών, σε ορεινές ή απομακρυσμένες περιοχές, προκειμένου να παρέχεται πρόσθετη ενίσχυση σε εκπαιδευτικό προσωπικό, όπως προβλέπεται από τους κανονισμούς, έχουν ως εξής: 

>> Εκεί όπου υπάρχουν συμπλέγματα εξαιτίας του μικρού αριθμού μαθητών, ορίζεται ως ανώτατος αριθμός οι 20 μαθητές. Πέραν των 20 μαθητών δημιουργούνται αμιγή τμήματα.

>> Σε περιπτώσεις όπου το σύμπλεγμα υπερβαίνει τους 16 μαθητές παραχωρείται χρόνος 15 πρόσθετων διδακτικών περιόδων.

Αναφερόμενο σε παραδείγματα, το υπουργείο σημείωσε τα ακόλουθα:

>> Δημοτικό Σχολείο Καλού Χωριού Λεμεσού με 65 μαθητές σε 4 τμήματα – 152 διδακτικές περίοδοι 

>> Δημοτικό Σχολείο Πάνω Λευκάρων με 54 μαθητές σε 3 τμήματα – 145 διδακτικές περίοδοι

>> Δημοτικό Σχολείο Αγρού με 54 μαθητές σε 3 τμήματα – 145 διδακτικές περίοδοι

>> Δημοτικό Σχολείο Σπιταλιού/Παραμύθας με 51 μαθητές σε 3 τμήματα –  145 διδακτικές περίοδοι

>> Δημοτικό Σχολείο Ποταμιάς με 48 μαθητές σε 3 τμήματα – 130 διδακτικές περίοδοι

>> Δημοτικό Σχολείο Πάχνας με 46 μαθητές σε 3 τμήματα – 130 διδακτικές περίοδοι

>> Δημοτικό Σχολείο Φαρμακά/Καμπιού με 33 μαθητές σε 3 τμήματα – 100 διδακτικές περίοδοι. 

Το θέμα με τα ορεινά ή και πιο απομακρυσμένα σχολεία απασχολεί αρκετά συχνά τους εμπλεκόμενους στην Εκπαίδευση ενώ γύρω από αυτό διατυπώνονται ποικίλες θέσεις. Συγκεκριμένα, υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν πως η κάθε κοινότητα θα πρέπει να λειτουργεί τα δικά της σχολεία παρά τους μικρούς αριθμούς μαθητών, και αυτοί που υποστηρίζουν πως πρέπει να κλείνουν οι μικρές – μικρές σχολικές μονάδες και να λειτουργούν περιφερειακές σε κοντινές αποστάσεις που να εξυπηρετούν παιδιά κοντινών περιοχών, όπως για παράδειγμα το σχολείο της Ασίνου.