To Top
00:27 Κυριακή
26 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Ένας αβάστακτος σουρεαλισμός μέσα στην τουρκοκρατία
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Ένας αβάστακτος σουρεαλισμός μέσα στην τουρκοκρατία
  13 Δεκεμβρίου 2019, 10:30 πμ  
Πέρασαν μέρες για να το χωνέψουμε και χάθηκε μέσα στα φαιδρά της επικαιρότητας και της ταχύτητας της παγκοσμιοποίησης. Το ρεπορτάζ του Μιχάλη Χατζηβασίλη στον «Φ» (3/12/2019), όμως, είναι ιδανικό για να καταδείξει ότι συνεχίζουμε να επιβιώνουμε πότε στα σκληρά «Βαλκάνια» της Μεσογείου και πότε «μέσα σε ένα όνειρο που τρίζει, σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας». Επιβιώνουμε, με ηρεμιστικά ή όχι, μέσα στην τουρκοκρατία και υπό την αίρεση των κλειδοκρατόρων του μέλλοντός μας.

Ενδεικτική της σουρεαλιστικής μας πραγματικότητας η διαδικασία που έλαβε χώρα στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις 22 Νοεμβρίου και αφορούσε το εξής: Τουρκοκύπριος, συμπέθερος του Ραούφ Ντενκτάς και μεγάλος οικονομικός παράγοντας των κατεχομένων, διεκδίκησε επιστροφή της περιουσίας του, στην οποία είναι κτισμένος ο προσφυγικός συνοικισμός «Αρχάγγελος Μιχαήλ» στη Λακατάμια. Ο Μεχμέτ Σαλίχ κατέχει παράνομα ελληνοκυπριακή περιουσία στα κατεχόμενα, ενώ στην Κερύνεια έκτισε και υπεραγορά.
Δεν γίνεται κατανοητό; Ο Σαλίχ, μέσω του δικηγόρου του, Χρίστου Τριανταφυλλίδη, επεδίωκε δηλωτική απόφαση για παραβίαση των δικαιωμάτων του, διάταγμα για απόδοση της ακίνητης περιουσίας του, αλλά και επιδίκαση αποζημιώσεων. Θέση του –την εξέφρασε ο Κρις Τριανταφυλλίδης– είναι ότι από το 1974 και μετά δεν είχε τη συνήθη διαμονή του στις ελεγχόμενες περιοχές «αφού υποχρεώθηκε παρά τη θέλησή του σε τούτο». Μάλιστα, ζητούσε και τα ρέστα για την ανέγερση του προσφυγικού συνοικισμού, ενώ κατέθεσε ότι ως αντάλλαγμα πήρε στα κατεχόμενα περιουσία που ανήκε σε Ελληνοκύπριους. 

Το δικαστήριο, ευτυχώς, απέρριψε το αίτημά του, όσο κι αν ισοπεδώνεται το νόημα του «δικαιώματος» και προτάσσεται το αφήγημα ότι «κλέψαμε» τις τουρκοκυπριακές περιουσίες. Πάει χρόνια αυτή η ιστορία και αφήνεται αιωρούμενη η αλήθεια της τραγωδίας που υπέστη τούτος ο τόπος. Σάματις και, ως διά μαγείας, έφυγαν οι καημένοι οι Τουρκοκύπριοι από τα σπίτια τους και καραδοκούσαν έξω από αυτά «χωροφύλακες» της Κυπριακής Δημοκρατίας για να απαλλοτριώσουν τις περιουσίες τους. Σάμπως και οι 200.000 Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες έπρεπε να μείνουν στα αντίσκηνα, μήπως και πειραχθούν οι Τουρκοκύπριοι μεγιστάνες που ζητούν τις περιουσίες τους.
 
Ο συμπέθερος του Ραούφ απαιτεί την περιουσία του, ενώ κατέχει ελληνοκυπριακή περιουσία στα κατεχόμενα. Κι αν το αίτημά του γινόταν αποδεκτό, θα έκανε αλυσίδα δικοινοτικών υπεραγορών, για να καμαρώνει επί πτωμάτων ως οικονομικός παράγοντας της ειρήνης; Άγνωστο. Γνωστή μόνο η ασφυκτική πραγματικότητα της τουρκοκρατούμενης Κύπρου. Και ένα θανατηφόρο μούδιασμα μπροστά σε τέτοιες υποθέσεις, που υπενθυμίζουν την προχειρότητα ενός κράτους, που δεν μερίμνησε ποτέ για τα θύματα της διαρκούς σκλαβιάς. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να διαβεβαιώσει όλους εκείνους τους πρόσφυγες, που φορτώνονται ακόμα μια αγωνία παρακολουθώντας τις υποθέσεις των Τουρκοκυπρίων; Ποιος θα τους διαβεβαιώσει ότι θα έχουν στέγη, από τη στιγμή που οι Τούρκοι δεν ξεκουμπίζονται από τις περιουσίες τους στα κατεχόμενα; Και, όχι, δεν εξασφαλίζεται η ηρεμία τους με το επιπόλαιο «η λύση είναι η καλύτερη απάντηση». Καλύτερα, όπως θα επαναλάμβανε κι ο Καμύ, «ανάμεσα στη δικαιοσύνη σας και τη μάνα μου, προτιμώ τη μάνα μου».

alekos@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...