To Top
01:05 Πέμπτη
2 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Θα σέβεστε!
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Θα σέβεστε!
  27 Ιανουαρίου 2020, 10:25 πμ  
Σέβομαι τους γονείς που σφίγγουν την καρδιά τους αναγκασμένοι να δημοσιοποιήσουν στα κοινωνικά δίκτυα το πρόβλημα υγείας του παιδιού τους, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να το σώσουν. Η πράξη τους είναι μεγαλείο. Σέβομαι απεριόριστα τους ανθρώπους που ανταποκρίνονται σε τέτοιες εκκλήσεις, απλοί, αφανείς πολίτες που προσφέρουν από το υστέρημά τους. Σέβομαι και τον γιατρό που έσπευσε να βοηθήσει ένα φτωχό παιδί, η ιστορία του οποίου βγήκε στα Μέσα. Όχι απλώς να συνεισφέρει ένα πουγκί για το παιδί. «Να αναλάβω τις οικονομικές τους ανάγκες, τα ιδιαίτερα. Κι όταν μεγαλώσει, τις σπουδές του», είπε, χωρίς καν να αποκαλύψει την ταυτότητά του, για να κάνει τον καμπόσο στην κοινωνία, για να τσιμπήσει πελάτες, για να άγεται κορδωτός καμαρωτός στις πλατείες και στα τζάκια. Σέβομαι το κοριτσάκι στο δημοτικό που είδε πέρα από το μάγκικο προσωπείου του Αντίλ, του αλήτη που σκορπούσε τον τρόμο στο διάλειμμα. «Ξέρω τι πέρασες στον πόλεμο, ξέρω ότι σκοτώθηκε ο πατέρας σου, ξέρω ότι είσαι εδώ χωρίς τη μητέρα σου. Μπορείς να παίζεις μαζί μου». Τόσο απλά μεταμορφώθηκε η ζωή του. Και η δική της. Σ’ ένα ντόμινο εφέκτ που ίσως να άλλαξε τον ρου της ιστορίας. Σέβομαι τον πρώην ναρκομανή που ως έφηβος βρήκε διέξοδο στην πρέζα για να διαχειριστεί τη διάλυση της οικογένειάς του και τώρα, μέρα με τη μέρα, ανεβαίνει τον Γολγοθά του, με σωματικούς πόνους, χωρίς οικονομικούς πόρους, με μια χούφτα ανθρώπους που παρέμειναν γύρω του παρά τα κάστια που τους πέρασε και έκατσαν εκεί να τον στηρίξουν, την προσπάθειά του να παραμείνει καθαρός. Γολγοθάς, Μακαριότατε. Σας λέει κάτι; Σέβομαι τον 12χρονο στην άλλη άκρη της γης, που όντας φτωχός και μην μπορώντας οι γονείς του να πληρώσουν τον ηλεκτρισμό, καθόταν μέσ’ την καταχνιά, σ’ ένα ερημικό δρόμο μιας καταχάλικης γειτονιάς, κάτω από το ημίφως της λάμπας του δρόμου για να διαβάσει τα μαθήματά του. Και να χτυπά και εικοσάρια. Σέβομαι και τον επιχειρηματία που έσπευσε να αγοράσει νέο σπίτι για την οικογένεια του μικρού, να τους δώσει λεφτά για να ξεκινήσουν δική τους δουλειά, να προμηθεύσει το σχολείο του γιου τους με 15 καινούριους υπολογιστές για τους μαθητές και να αγοράσει αναπηρικό καροτσάκι για τον ανάπηρο κολλητό του 12χρονου. Τους σέβομαι όλους για τόσους πολλούς λόγους και για το ότι δεν απαίτησαν το σεβασμό μου, τον κέρδισαν, Μακαριότατε. Δεν θα έλεγαν ποτέ «απαιτώ ένα σεβασμό επιτέλους. Δεν είμαι ο τελευταίους άνθρωπος», Μακαριότατε. Στο αφανές κύτταρό τους είναι ήρωες, γίγαντες και η κλάψα δεν τους ταιριάζει. Φανταστείτε τον Χριστό. Εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα πάνω σ’ ένα ταπεινό γαϊδουράκι, όχι μια θωρακισμένη άμαξα με έξι καλογυαλισμένα άλογα και χρυσές ρόδες. Λερωμένος, κουρασμένος από το μακρινό ταξίδι. Τα πλήθη τον επευφημούν, αλλά αυτός είναι θλιμμένος. Αναγνωρίζει την έπαρση και την υποκρισία, ξέρει τι θα συμβεί. Πρώτοι οι θρησκευτικοί παράγοντες θα τον καρφώσουν και μετά τα πλήθη. «Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές επειδή, καθαρίζετε το απ’ έξω μέρος του ποτηριού και του πιάτου, από μέσα όμως είναι γεμάτα αρπαγή και ακράτεια», έλεγε. Έδωσε τα πάντα και τώρα θα δώσει τη ζωή του. Καρφωμένος πάνω στον σταυρό αναφωνεί τα τελευταία του λόγια. «Πατέρα, συγχώρεσέ τους γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν». Δεν είπε, «δεν έπρεπε να μου επιτεθούν», Μακαριότατε. Και μετά… «Τετέλεσται!». Όχι, «Θα σέβεστε!».

george.a@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...