To Top
18:53 Σάββατο
4 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η ραγδαία εξάπλωση του Κυπροϊού
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Η ραγδαία εξάπλωση του Κυπροϊού
  09 Φεβρουαρίου 2020, 10:15 πμ  
Η είδηση είναι όντως εντυπωσιακή: Μέσα σε δέκα μέρες οι κινεζικές Αρχές κατάφεραν να κτίσουν ένα νοσοκομείο χιλίων κλινών στην πόλη Γουχάν όπου ξέσπασε ο νέος κορωνοϊός. Αν μεταφέρουμε την είδηση στα κυπριακά μέτρα και τη ζυγίσουμε με τα δικά μας σταθμά, η σύγκριση θα είναι καταφανώς αρνητική για εμάς. Αυτό όμως δεν είναι νέο γιατί οι ξεθωριασμένες εφημερίδες είναι γεμάτες από σκάνδαλα με έργα του δημοσίου, τα οποία πληρώσαμε διπλά και τριπλά, συνεπεία της καθυστέρησης στην αποπεράτωσή τους. 
 
Χαρακτηριστική είναι η ιστορία του αυτοκινητόδρομου Λευκωσίας-Λεμεσού, που είχε καταντήσει ανέκδοτο: Το έργο σχεδιάστηκε επί διακυβέρνησης Μακαρίου, οι εργασίες ξεκίνησαν στη θητεία του Προέδρου Κυπριανού και ολοκληρώθηκαν επί Προεδρίας Βασιλείου. Ο «νέος δρόμος», που στο μεταξύ έχει παλιώσει, παραμένει ένα από τα μνημεία της ανοργανωσιάς, της λαμογιάς, της ατιμωρησίας και πολλών άλλων από τα γνωρίσματα που δεν μας τιμούν. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια θα έπρεπε να είχαμε γίνει σοφότεροι αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Μόνη παρηγοριά το γεγονός ότι η κοινωνία έγινε πιο υποψιασμένη, πιο απαιτητική, ζητεί εξηγήσεις και αξιώνει διαφάνεια, αν όχι στο βαθμό άλλων κοινωνιών, τουλάχιστον περισσότερο από προηγουμένως.  

Η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων ανέδειξε μια σειρά από παθογένειες, οι οποίες κάθε άλλο παρά εξαλείφθηκαν. Η έλλειψη λογοδοσίας εξέθρεψε την ασυδοσία σε όλες τις βαθμίδες του δημόσιου βίου όπου επικρατεί ένα ισοπεδωτικό σύστημα αξιολόγησης, το οποίο κρίνει τους πάντες ως «εξαίρετους». 

Ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα που δεν αφήνει τη χώρα να προοδεύσει σε ζωτικούς τομείς είναι η παρεξηγημένη έννοια μιας συνδικαλιστικής αλληλεγγύης σε βαθμό ασυλίας, που όχι μόνον ανέχεται την ανεπάρκεια αλλά την επιβραβεύει και από πάνω, σε βάρος όσων διαθέτουν το ελάχιστο φιλότιμο να βλέπουν την εργασία τους ως κάτι παραπάνω από αγγαρεία. Ας μας επιτραπεί ένα παράδειγμα: Πριν μερικές μέρες τα δημόσια νοσοκομεία παρέλυσαν γιατί ανατέθηκε σε δύο καθαρίστριες η εποπτεία και η ευθύνη για την καθαριότητα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Δεν θα μπούμε στις λεπτομέρειες του περιστατικού ούτε και στους επιμέρους χειρισμούς, παρά μόνον θα περιοριστούμε στην ουσία, που είναι η εξής: Τα νοσοκομεία σχεδόν έκλεισαν γιατί ο εργοδότης ανέθεσε σε δύο υπαλλήλους μια απλή εργασία.
 
Θα αποφύγουμε να συγκρίνουμε αυτό το ακραίο περιστατικό με εξίσου ακραία συμβάντα στον ιδιωτικό τομέα γιατί το συμπέρασμα θα είναι αυθαίρετο και σίγουρα θα αδικεί την πλειοψηφία των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα για λόγους που δεν είναι του παρόντος χρόνου και χώρου. Εάν για ένα τόσο απλό ζήτημα χρειάστηκαν Θεοί και δαίμονες για να εκτονωθεί η κρίση, γιατί δήθεν δεν τηρήθηκαν τα εργασιακά θέσμια, τότε δικαιολογημένα η εντυπωσιακή είδηση από τη μακρινή Κίνα για την ανέγερση νοσοκομείου σε χρόνο ρεκόρ, εκτός από έκπληξη προκαλεί μελαγχολία, εάν τη συγκρίνουμε με τα δικά μας. Από τις δέκα μέρες που οι Κινέζοι χρειάστηκαν για να κτίσουν το νοσοκομείο των χιλίων κλινών, εμείς χαραμίσαμε σχεδόν τις μισές για να συνεννοηθούμε μεταξύ μας για το ποιος θα καθαρίζει το δικό μας Νοσοκομείο, που μας πήρε δέκα χρόνια για να τελειώσει: 14 Απριλίου 1997 τοποθέτησε το θεμέλιο λίθο ο Πρόεδρος Κληρίδης και 30 Μαρτίου 2007 τέλεσε τα εγκαίνια ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος. Ζωή σε λόγου μας. 
 
Φιλελεύθερα 9/2/2020.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...