Ο Χαράλαμπος Μερακλής διατυπώνει την άποψή του για το θέμα της μετανάστευσης.
Οι μεταβολές που προέρχονται από τη μετανάστευση προκαλούν πολιτικές διαφορές στις φιλελεύθερες δυτικές κοινωνίες και θέτουν ερωτήματα για το πώς ο σημερινός φιλελευθερισμός θα αντιμετωπίσει τις μειούμενες εθνοτικές πλειοψηφίες των λευκών στις χώρες τους. Αυτό θεωρείται υπαρξιακή πρόκληση.
Η εθνοτική μεταβολή που οφείλεται στη μετανάστευση προκαλεί διαφωνίες μεταξύ αρνητικών και θετικών φιλελεύθερων, όπως σημειώνει ο καθηγητής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Birkbeck του Λονδίνου Eric Kaufman στο βιβλίο του «Shall the Religious Inherit the Earth?».
Οι αρνητικοί φιλελεύθεροι θέλουν λιγότερη ποικιλομορφία και επιδιώκουν αυτόν τον στόχο με πολιτικά νομιμοποιημένα μέσα, με βάση τα οποία τα δικαιώματα των άλλων γίνονται σεβαστά. Οι θετικοί φιλελεύθεροι είναι της γνώμης πως οι λευκοί θα πρέπει να ξεφύγουν από τα όρια της εθνικότητας και να υιοθετήσουν κοσμοπολιτική αντίληψη, ποικιλομορφία και καινοτομία αντί της εθνικότητας, ομοιογένειας και της πολιτιστικής συνέχειας.
Από τη δεκαετία του 1960 όπου παρατηρείται μείωση των λευκών στα δυτικά κράτη, εκτός της αντίδρασης των αρνητικών φιλελευθέρων, παρατηρείται παρόμοια στα πανεπιστήμια και στα ΜΜΕ.
Αυτό το πολωμένο κλίμα διαμορφώνεται από το DNA και την εμπειρία της ζωής του ατόμου. Αμφότερα καθορίζουν και τη συμπεριφορά του εμπλεκόμενου ατόμου εάν συμμερίζεται την «κλειστή» κοινωνία ή την «ανοικτή» με κοσμοπολιτική αντίληψη.
Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Karen Stenner, οι αυταρχικοί προτιμούν τάξη, κατεστημένο, ομοιογένεια και εορτασμούς, ενώ οι θετικοί προτιμούν αντιγνωμία, ποικιλομορφία και αλλαγή.
Γι’ αυτό αυταρχικοί και συντηρητικοί πορεύονται μαζί και συνεργάζονται με τον δεξιό λαϊκισμό και διακρίνονται από την ηλικία, το εισόδημα, την τάξη, το φύλο και την εκπαίδευση.
Αυτές οι διακρίσεις και διαιρέσεις ενισχύθηκαν από τη μετανάστευση και αυτή την αντίδραση τη βλέπουμε μέσα από το πρίσμα των ρατσιστικών εκδηλώσεων. Οι θετικοί κινούνται στα πλαίσια του αντιρατσισμού και αποφεύγουν να τοποθετηθούν κατά ομάδων πληθυσμών ή κοινωνικών ομάδων και τάξεων.
Οι αναφερόμενοι διχασμοί ανάμεσα στις κοινωνίες των δυτικών χωρών θέτουν το ερώτημα κατά πόσο η ποικιλομορφία είναι ηθική επιταγή ή ζήτημα γούστου όπως παρουσιάζονται σε διάφορες δειγματοληπτικές έρευνες αυτών των χωρών.
Με βάση τα δεδομένα των αναφερομένων ερευνών, η συντηρητική πλευρά εξάσκησε πίεση προς την Ευρώπη και τις ΗΠΑ για να μειώσουν τις μεταναστευτικές ροές προς τις δυτικές χώρες.
Η δημογραφική συρρίκνωση των λευκών μπορεί να περιορισθεί εάν ανοίξει ο δρόμος αποδοχής των ατόμων με μεικτή φυλή που έχουν ευρωπαϊκή καταγωγή.
Επειδή η εθνική σύνθεση των δυτικών χωρών μετασχηματίζεται, είναι αναπόφευκτο η λευκή ταυτότητα να αναζητήσει νέα μορφή πολιτικής έκφρασης στο μέλλον. Καλό θα ήταν μετανάστευση και εθνική ταυτότητα να αλληλοκοιτάζονται μέσα από συμβιβαστικό πνεύμα όπου δεν θα υπάρχουν παρεμβάσεις από άλλους, όπως σημειώνει και ο Αγγλοεβραίος φιλόσοφος Isaiah Berlin.
