Η Ριάνα Τεύκρου Λοΐζου σχολιάζει εμπομπή του ΡΙΚ.
Κυριακή μετά το μεσημέρι, 3:00 η ώρα και ανάβω το ραδιόφωνο για τις ειδήσεις.
Και μετά μ’ επνιξε ο καημός του ρωμέικου τραγουδιού. Ήταν η εκπομπή της Χριστίνας Χαραλαμπίδη, στο Α’ Πρόγραμμα του ΡΙΚ. Πόνος και σπαραγμός συνταράσσουν την καρδιά μου. Αναστατώνομαι, «φρικιώ» από απόλαυση, αλλά και πόνο. Σηκώνονται όρθιες οι τρίχες της κεφαλής μου και η καρδιά μου πάλλεται από μιαν ατταβιστική νοσταλγία και πόθο… Ολες οι μικρασιατικές μου θύμησες από παιδί με τα τραγούδια και τους μικρασιατικούς αμανέδες –με ό,τι απέμεινε στη μνήμη των παππούδων και των θείων μου, που όλοι είχαν υπέροχες φωνές και ήσαν λάτρεις της μουσικής, ξύπνησαν μέσα μου αισθήματα ανώνυμα, αισθήματα πρωτόγνωρα.
Η Χριστίνα Χαραλαμπίδου, με εξαίρετη αίσθηση και βαθιά μουσική γνώση, με συγκλόνισε με την εκπομπή της. Η αυθεντικότητα της ερμηνείας των τραγουδιστών, ο υπέροχος χρωματισμός στα ανεβοκατεβάσματα του τόνου και της χροιάς, ο «λυγμός» της φωνής και το ελαφρύ τρέμουλο, προτού προλάβει να καταλήξει σε βιμπράτο, η όλη εκτέλεση υπήρξε μια συγκλονιστική «βουτιά»-«βάπτισμα» στα αγιασμένα μουσικά κύματα της μουσικής που μας ταξιδεύει πολύ πίσω στο παρελθόν, θυμίζοντάς μας πως το ρωμέικο μεράκι μεταφράζεται σε παλλόμενη μουσική που μας κατακλύζει ωσάν σαρωτικό άυλο τσουνάμι.
