Εθναρχικό στυλ με διεισδυτική ατζέντα

Σε στυλ εθναρχικό και σε ύφος εκκλησιαστικό, αλλά και με ατζέντα διεισδυτική στα πνευματικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά, επιστημονικά και εθνικά δρώμενα, εκφωνήθηκε ο ενθρονιστήριος λόγος του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου Γ΄.

Το όλο τελετουργικό παρέπεμπε πέραν της τήρησης ενός τυπικού και σε βαθύτερα μηνύματα και νοήματα. Ταυτόχρονα, όμως, δεν μπορεί να περνά απαρατήρητο και να μην ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως το γεγονός ότι «έλαμψαν» διά της εκκωφαντικής απουσίας τους ο μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος – έσπευσε από πριν να δώσει τις δικές του εξηγήσεις σε ανακοίνωση, μη παραλείποντας να επιδαψιλεύσει τις θερμές ευχές του προς το νέο Προκαθήμενο- και αντιπροσωπεία της Ρωσικής Εκκλησίας. Ο ενθρονιστήριος λόγος αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς για τη δική του σφραγίδα που επιθυμεί να αφήσει στα δρώμενα της Εκκλησίας της Κύπρου, ο Γεώργιος Γ΄. Ειδικότερα, η επαναβεβαίωση των εξαγγελιών για επέκταση του κοινωνικού και φιλανθρωπικού έργου της Εκκλησίας, με χειροπιαστές ενέργειες που ήδη δρομολογούνται, αποκτούν ξεχωριστή θέση. Πρόκειται για ένα λόγο που κράτησε σε μάκρος, αφού διείσδυε σε όλα τα πεδία που μπορεί ν’ αρθρώσει άποψη αλλά και να διαδραματίσει ρόλο η Εκκλησία στη σύγχρονη πραγματικότητα της Κύπρου. Δεν παρέλειψε ν’ αρχίσει από ανθρώπινες, προσωπικές στιγμές, που αφορούσαν την ανατροφή και το οικογενειακό του περιβάλλον και είχαν αποβεί καθοριστικές στην όλη διαδρομή του ως επίσκοπος αλλά και ως επιστήμονας. Για να δώσει στη συνέχεια το στίγμα της πορείας που προτίθεται ν’ ακολουθήσει σε ό,τι αφορά τόσο στα όσα προεκλογικά υποσχέθηκε και προανήγγειλε, όσο και σε άλλα πολλά στα οποία αναφέρθηκε. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Στον θώκο με ατζέντα ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος 

Το βάρος της ευθύνης

Η αναφορά του σε γιγαντιαίες φυσιογνωμίες προκατόχων του, με ιδιαίτερη αναφορά στον Βαρνάβα τον απόστολο, τον Επιφάνιο, τον Ανθέμιο, τον Κυπριανό, τον Λεόντιο και τον Μακάριο, αναδεικνύει το ένδοξο παρελθόν του Θρόνου και συνεπώς την τεράστια ευθύνη που ο ίδιος νιώθει ότι επωμίζεται. «Τα γόνατά μου λυγίζουν μπροστά στη μεγάλη ευθύνη». Όπως φάνηκε στη συνέχεια των όσων ανέφερε, αυτή η ευθύνη δεν μπορεί παρά να μετουσιώνεται στην μεγάλη πρόκληση για τη μαρτυρία της Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο. Προεξάρχει η αποκατάσταση της έννοιας της εξουσίας, η οποία για τον Αρχιεπίσκοπο, όπως σωστά ανέφερε, συνίσταται στο να σηκώνει σταυρό μαρτυρίου. Είναι ακριβώς εδώ που ο απλός κόσμος, ο ίδιος ο λαός, αναμένει να βλέπει όχι μόνο τους εκκλησιαστικούς αλλά και τους πολιτικούς του ηγέτες, να ασκούν την εξουσία στην πραγματική της έννοια σε αντίθεση με ό,τι βιώνουν στην πράξη. Αναζητείται όντως ένα αλλιώτικο ήθος και ύφος, που τόσο απουσιάζουν σήμερα, ακόμα και σε εκκλησιαστικά πεπραγμένα.

Καταφύγιο όλων 

Η αναφορά σε λειτουργία της Εκκλησίας που να εκφράζει το βαθύτερο είναι της ως «καταφύγιο όλων», είναι ένα άλλο μεγάλο ζητούμενο για την εποχή μας. Οι ανοικτές αγκάλες προς όλους, είναι εκ των ων ουκ άνευ στην εμπέδωση της αίσθησης του κόσμου ότι η Εκκλησία είναι δίπλα του και όχι σε αγεφύρωτες αποστάσεις. Οι ποιμαντικές προκλήσεις των καιρών επιβάλλουν, όπως ο ίδιος δεν παρέλειψε να επαναλαμβάνει, υιοθέτηση σύγχρονων μορφών επικοινωνίας, οι οποίες έχουν να κάνουν και με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, της επιστήμης και γενικότερα του τρόπου ζωής. Αυτό το κομμάτι έχει να κάνει τελικά με μια νέα ποιμαντική προσέγγιση που να είναι ικανή να μεταφέρει στο σήμερα το αιώνιο μήνυμα της σωτηρίας, που τόσο πολύ ανάγκη έχει ιδιαίτερα ο σημερινός άνθρωπος, ο οποίος είναι απορρυθμισμένος. Πολύ δύσκολο, βέβαια, το εγχείρημα, που απαιτεί τολμήματα…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Πάφου Γεώργιος και επίσημα ο νέος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου

Παιδεία

Το θέμα της Παιδείας δεν θα μπορούσε να μην κατέχει εξέχουσα θέση ανάμεσα στα όσα ανέφερε. Φρόντισε να μεταφέρει το μήνυμα ότι θα είναι δίπλα στα παιδιά για να τα ακούει, με επισκέψεις που θα πραγματοποιεί συστηματικά στα σχολεία όλων των βαθμίδων της Αρχιεπισκοπικής περιφέρειας. Πρόκειται για χειρονομία που πιστεύουμε ότι κινείται στον ορίζοντα της σφυρηλάτησης σχέσης μεταξύ των παιδιών/νέων με την Εκκλησία. Ιδιαίτερα σήμερα που παιδιά και νέοι εκφράζονται με ένα πηγαίο και ειλικρινή τρόπο, αυτό θα συντελούσε στην γεφύρωση μιας μεγάλης απόστασης που παρατηρείται. Με νόημα είναι και οι γέφυρες που απλώνει προς τους εκπαιδευτικούς. Θα χαρακτηρίζαμε τις προσεγγίσεις αυτές αναμενόμενες, μιας και ο ίδιος δίδαξε για πολλά χρόνια σε σχολεία, ως καθηγητής Χημείας και με το πέρασμά του άφησε τη δική του σφραγίδα στα εκπαιδευτικά δρώμενα. Και ως Συνοδικός ασχολείτο ιδιαίτερα με τα θέματα της Παιδείας. Λόγος ιδιαίτερα για ανθρωπιστική παιδεία, που δεν επιδέχεται εκπτώσεων. Στο λεπτό θέμα που εγείρεται κατά καιρούς για παρεμβάσεις της Εκκλησίας στα της Παιδείας, υποδεικνύει με νόημα: «Δεν επιχειρείται ποδηγέτηση της Κυβέρνησης αλλά δεν απεμπολούμε το δικαίωμα να έχουμε άποψη». Όσο για το διορισμό υπουργού Παιδείας, σε άλλη περίπτωση ανέφερε ότι είναι θέμα του εκάστοτε Προέδρου.

Κοινωνικό – φιλανθρωπικό έργο

Η αναφορά σε επέκταση του κοινωνικού-φιλανθρωπικού έργου της Εκκλησίας και μάλιστα ως δέσμευση, χαιρετίζεται απ’ όλους με μεγάλη ικανοποίηση. Η συγκεκριμένη αναφορά, μάλιστα, για άμεση έναρξη έργου ανέγερσης φοιτητικών εστιών, για στήριξη πολύτεκνων οικογενειών, με ποσό τουλάχιστον €100, για βοήθεια νέων στις σπουδές τους και στήριξης πασχόντων για ιατρική θεραπεία, αποτελεί χειροπιαστό βήμα για το πώς προτίθεται να ποιμάνει ως Προκαθήμενος. Δεν είναι αποκομμένο αυτό το κομμάτι από το πνευματικό έργο της Εκκλησίας αλλά απορρέει απ’ αυτό. Ούτε και αποστολή της Εκκλησίας είναι να υποκαταστήσει το κράτος με τις ευθύνες της πρόνοιας που επωμίζεται. Ποτέ όμως ο πνευματικός της προσανατολισμός δεν την αφήνει να μένει αδιάφορη μπροστά και στις υλικές ανάγκες των ανθρώπων. 

Εθνικό θέμα

Αρκετές φορές ακούγεται η άποψη ότι η Εκκλησία θα πρέπει να περιοριστεί στο πνευματικό της έργο και να μην αναμιγνύεται σε πολιτικά ζητήματα, που είναι ευθύνη της Πολιτείας. Ο ίδιος διασαφηνίζει ότι «δεν μπορεί η Εκκλησία να είναι ένας θεατής στις κερκίδες». Υπενθυμίζει ότι πάντοτε πρωτοστατούσε στην επιβίωση του έθνους σε κρίσιμες στιγμές και θα ελέγχει κάθε εκτροπή. Βέβαια, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τους διακριτούς ρόλους Κράτους και Εκκλησίας και απ’ αυτή την άποψη ο ρόλος της είναι σίγουρα συμβουλευτικός. Ο Προκαθήμενος τονίζει ότι δεν απεμπολεί το δικαίωμα του να έχει άποψη, την οποία θα αρθρώνει ευθαρσώς. Δεν παρέλειψε να τείνει χείρα φιλίας στους Τ/κύπριους, διευκρινίζοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι η συνύπαρξη με αυτούς, αλλά η κατοχή.

Η πρόκληση…

Το όλο περιεχόμενο του Ενθρονιστηρίου βρίθει από προκλήσεις, ενώπιον των οποίων βρισκόταν πάντοτε η Εκκλησία της Κύπρου. Ο λόγος αυτός μπορεί ν’ αποτελέσει ένα «οδικό χάρτη» για την πορεία τόσο στα θέματα στα οποία έγινε αναφορά αλλά και σε άλλα πολλά που περιμένουν. Η μετουσίωση τους σε πράξη δεν είναι υπόθεση ενός προσώπου, στη συγκεκριμένη περίπτωση του Προκαθημένου, αλλά της Ιεράς Συνόδου, σε συνεργασία με το ποίμνιο. Στην πράξη τελικά κρίνονται όλα.

Αμυντική θωράκιση

Η υπόδειξη του νέου Προκαθημένου για την ενεργοποίηση του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, ανάλογα και με τις πολιτικές θέσεις που εκφράζονται από τους διάφορους χώρους. Στο θέμα αυτό, σίγουρα η ευθύνη βαραίνει το ίδιο το Κράτος, ωστόσο ο νέος Αρχιεπίσκοπος στοιχειοθετούσε πάντοτε τις συγκεκριμένες θέσεις που διατύπωνε ευκρινώς και όταν ακόμα ήταν μητροπολίτης Πάφου. Ήταν από τους συνοδικούς που πάντοτε άρθρωνε λόγο για το εθνικό θέμα με τις συγκεκριμένες θέσεις του, με ιδιαίτερη αναφορά πάντοτε στη σημασία της αμυντικής ικανότητας του τόπου σε σχέση με την προοπτική επιβίωσής του.