«Η ιατρική επιστήμη έχει σημειώσει τόσο μεγάλη πρόοδο, που δεν έχει μείνει σχεδόν κανένας άνθρωπος υγιής», είχε πει ένας Άγγλος συγγραφέας και διαπιστώνουμε δυστυχώς, πόσο δίκιο είχε.
Όταν κατά ανέλπιστο τρόπο χάνεις την υγεία σου, τότε έρχεσαι αντιμέτωπος με τα σκοτάδια σου και αναζητάς μανιωδώς απαντήσεις. Η Αθηνά Καλλινίκου, εδώ και 7 χρόνια παλεύει με τα δικά της σκοτάδια, όμως δεν τα βάζει κάτω. Μετά από ένα αποτυχημένο χειρουργείο στον σπόνδυλο και παρά τις δυσκολίες πλέον προσπαθεί να προστατέψει συνανθρώπους μας από το να βρεθούν σε παρόμοια κατάσταση.
Το 2015 υπεβλήθη σε χειρουργείο στον σπόνδυλο ωστόσο εξαιτίας ιατρικού λάθους υπέστη μόνιμη βλάβη και αναπηρία με ποσοστό 80%. Μιλώντας στον «Φ» περιγράφει μέσα από τον δικό της γολγοθά τα συναισθήματα που κατακλύζουν ένα άτομο όταν ξαφνικά βλέπει τη ζωή του να γκρεμίζεται και καλείται με όση δύναμη του απομένει να συνεχίσει τη ζωή του, διεκδικώντας τα αυτονόητα.
Θυμάται τα πρώτα χρόνια μετά το χειρουργείο και εξομολογείται ότι «απεγνωσμένα προσπαθούσα να βρω μια απάντηση για το τι είχε συμβεί. Δεν μπορούσα να περπατήσω, να καθίσω αλλά ούτε και να εξυπηρετηθώ μόνη μου. Για ένα άτομο 34 χρονών με δύο μικρά παιδιά ήταν σοκαριστικό».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: «Όμορφο πράμα να είσαι ανάπηρος στην Κύπρο» – Μήνυμα από τη Ραφαέλα
Μετά από αμέτρητες επισκέψεις σε γιατρούς στην Κύπρο, ταξίδεψε στην Γερμανία. «Εκεί ένας γιατρός κοιτώντας με στα μάτια μου είπε ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να αναπλάσει ένα καταστραμμένο νεύρο. Πρέπει να μάθεις να ζεις με τα νέα δεδομένα.»
Τότε βρέθηκε σε κέντρο αποκατάστασης. «Πήρα την απάντηση που χρειαζόμουν. Ιατρικό λάθος με μόνιμη βλάβη και αναπηρία με ποσοστό 80%.» Η κατάθλιψη και κρίσεις πανικού εμφανίστηκαν όταν επέστρεψε Κύπρο.
Όταν άρχισε να ψάχνει τέτοια περιστατικά και εφόσον δεν έβρισκε κάποια σχετική οργανωμένη ομάδα, αποφάσισε να φτιάξει μόνη της, μια ανάγκη που γεννήθηκε μέσα από την τραυματική εμπειρία της. Έτσι έφτιαξε μια ιδιωτική ομάδα στο Facebook. «Άτομα με διαταραχές στο σπόνδυλο, σπονδυλοδεσία και χρόνιο πόνο στην Κύπρο». Η συγκεκριμένη ομάδα μετράει πάνω από 940 μέλη είτε γιατί έχουν κάποιες απορίες πριν από ένα χειρουργείο, είτε ψάχνουν να βρουν συνανθρώπους μας με τα ίδια συμπτώματα. Αρκετά επίσης από τα μέλη, είναι θύματα ιατρικών λαθών που συχνά βρίσκουν κλειστές πόρτες γιατρών που αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Η ίδια γνωρίζοντας πόσο επίπονο είναι ο ασθενής να αναζητά απαντήσεις και κάποιον να ταυτιστεί, όταν οι γιατροί παρουσιάζουν την κατάσταση ως σπάνια, ή μεμονωμένο περιστατικό, αποφάσισε να δημιουργήσει αυτή την ομάδα το 2020.
«Είμαστε άνθρωποι με οικογένεια πίσω μας, όχι ένας αριθμός»
Όπως εξηγεί «στις αόρατες ασθένειες ο ασθενής υποφέρει από έλλειψη κατανόησης. Ανακουφίστηκα με ότι πλέον βρήκαμε όλοι ένα περιβάλλον ασφαλές, να μοιραζόμαστε σκέψεις και βιώματα. Η ανάγκη για επικοινωνία, αλληλοβοήθεια ήταν πάντα το κύριο μέλημά μου. Ο δεύτερος μου στόχος είναι κανείς να μην μπαίνει σε αχρείαστο χειρουργείο που μπορεί να αφήσει μόνιμη αναπηρία πριν ενημερωθεί κατάλληλα».
«Στην ομάδα υπάρχουν άτομα με μόνιμη βλάβη στην σπονδυλική στήλη και χρόνιο πόνο. Το άτομο όπως και η οικογένεια θέλει στήριξη για να μπορέσει να επιβιώσει μετά από κάτι τόσο τραυματικό και δυστυχώς δεν υπάρχει βοήθεια από το κράτος. Μόνο πρωτοβουλίες εθελοντών».
Στην ομάδα υπάρχουν και κάποιοι γιατροί με την ίδια να εξηγεί τον λόγο. «Έχω επιτρέψει σε κάποιους νευροχειρουργούς να είναι στην ομάδα και θα ήθελα να έβαζα ακόμη περισσότερους, ώστε να βλέπουν ότι εμείς οι ασθενείς είμαστε άνθρωποι με οικογένεια πίσω μας και όχι ένας αριθμός.»
Στην ερώτηση από πού αντλεί η ίδια δύναμη, αφού ταυτόχρονα αντιμετωπίζει και το δικό της πρόβλημα, τονίζει ότι: «Όταν ασθενείς μου στέλνουν ένα απλό ευχαριστώ, εγώ το εκλαμβάνω ως ένα μεγάλο βραβείο. Βρήκα έναν τρόπο να πάρω την αναπηρία μου και να τη μετατρέψω σε κάτι ωφέλιμο για κάποιον που περνά δύσκολα».
«Ένα άτομο που βιώνει πόνο, απομόνωση και έλλειψη δημιουργίας, πρέπει να βρει άλλους τρόπους για να νιώθει χρήσιμος. Ο εθελοντισμός για εμένα είναι πηγή δύναμης. Προσπαθώ κάθε μέρα να βρίσκω κάτι ωραίο στη ζωή μου. Τα τέσσερα μάτια που με βλέπουν και στηρίζονται πάνω μου, τα δύο αγόρια μου, είναι επίσης ένας ωκεανός δύναμης. Ο σύζυγός μου που πάντα ήταν δίπλα μου, πίστευε σε εμένα όταν ακόμα εγώ δεν πίστευα», συμπλήρωσε.
Ιστορίες τρόμου από ασθενείς
Πλέον είναι και μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της Παγκύπριας Οργάνωσης Αποκατάστασης Αναπήρων και όπως υπογραμμίζει, γίνεται τρομερή προσπάθεια για διεκδίκηση των αυτονόητων δικαιωμάτων τους.
Όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι αναφέρει ότι, «η διεκδίκηση δικαιωμάτων στην αρχή της αναπηρίας μοιάζει με ένα μεγάλο βουνό. Το παραμικρό λάθος το πληρώνεις με χρόνια αναμονής. Η γραφειοκρατία και το τρέξιμο για να συγκεντρώσεις έγγραφα, άλλο ένα εμπόδιο. Συνεχόμενα ιατρικά συμβούλια για να αποδείξεις την μόνιμη αναπηρία σου ένα ακόμα αγκάθι για τους ασθενείς που ερχόμαστε ξανά στην δυσάρεστη θέση να επαναλαμβάνουμε τα γεγονότα. Ξέρω από πρώτο χέρι πόσο χαμένος βρίσκεται συναισθηματικά ο ασθενής.»
«Η απώλεια εισοδήματος σε συνδυασμό με τις αυξημένες ανάγκες που έρχονται με την αναπηρία χαλάνε την ισορροπία της οικογένειας που καλείται να αντιμετωπίσει την οικονομική εξαθλίωση. Το κράτος πρέπει να στηρίζει τους χρόνιους ασθενείς και όχι να τους ταλαιπωρεί. Ελπίζω με τα χρόνια και με τους αγώνες που κάνουν οι ασθενείς να έχουμε πιο απλοποιημένες διαδικασίες», το μήνυμα που στέλνει.
«Όταν μου στέλνουν τις ιστορίες τους ασθενείς που έχουν εξαθλιωθεί οικονομικά και σωματικά με αχρείαστα χειρουργεία θυμός και θλίψη πάντα με κυριαρχεί. Λάμβανα μηνύματα με ιστορίες τρόμου από άτομα που έκαναν μέχρι και 14 χειρουργεία στον σπόνδυλο. Δυστυχώς μέσα στο σύστημα υγείας υπάρχουν χειρουργοί και θεραπευτές που εκμεταλλεύονται, τάζουν θαύματα.»
Μάλιστα, όπως εξομολογείται, φτάνουν κοντά της αμέτρητες ιστορίες που την τρομάζουν. «Ακούω άτομα νέα, με όλη την ζωή μπροστά τους που θέλουν να βάλουν τέλος στην ζωή τους μιας και η ποιότητα που έχουν δεν είναι αρκετή για να αντέξουν.»
Ταυτόχρονα διευκρινίζει: «Δεν είμαι επιστήμονας, δεν έχω γνώσεις που μπορούν να βοηθήσουν επαγγελματικά κάποιον. Αλλά έχω την καλή διάθεση να ακούσω και να συμβουλέψω τον ασθενή πώς να προχωρήσει για να βγει από το σκοτάδι».
Την ίδια ώρα καλεί τους ασθενείς να αποταθούν και στα ιατρεία πόνου, άγνωστα σε πολλούς από εμάς, ενώ τονίζει πόσο σημαντική είναι και η ψυχολογική στήριξη. Δεν παραλείπει επίσης να ευχαριστήσει και «γιατρούς διαμάντια» όπως αναφέρει.
Το μήνυμα που στέλνει είναι ότι «υπάρχει ζωή και μετά την αναπηρία και τον χρόνιο πόνο και υπάρχει βοήθεια εκεί έξω, φτάνει να τη ζητήσουν. Με τα χρόνια βρίσκεις τρόπους διαχείρισης του πόνου και τα πράγματα γίνονται πιο υποφερτά.»
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Να ξεπεραστεί η νοοτροπία της σιωπής
Η Αθηνά, κατάφερε να σταθεί στα πόδια της, ζει με τα νέα της δεδομένα και καθοδηγεί ασθενείς ώστε να μην τα παρατήσουν ποτέ. Τι γίνεται ωστόσο με τους επαγγελματίες υγείας που μπορεί να αυτοπαρουσιάζονται ως «κορυφαίοι» και εν τέλει, μετρούν στο ιστορικό αμέτρητες αποτυχίες κι όμως, εξακολουθούν να εξασκούν την ιατρική καταστρέφοντας ζωές; Ίσως έφτασε ο καιρός να ξεπεραστεί και από πλευράς ασθενών η νοοτροπία της σιωπής και να αρχίσουν να διεκδικούν τα αυτονόητα, αλλά και οι αρμόδιες υπηρεσίες με επαρκείς ελέγχους και με την ίδια ευκολία που ενσωματώνουν στο σύστημα υγείας τους επαγγελματίες υγείας, με τον ίδιο τρόπο να τους αποβάλλουν. Και φυσικά επιτέλους να πάψει να υφίσταται αυτή η ταλαιπωρία ασθενών με εξαντλητικές και χρονοβόρες διαδικασίες.
Ε.Μ.
