Ο Αντώνης Χατζηαντώνης γράφει για την πολύ ενδιαφέρουσα άποψη του μεγάλου Έλληνα φιλόσοφου.
Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε στα Στάγειρα Χαλκιδικής (384 – 322π.Χ.). Η βασική του θεωρία ήταν ότι η αλήθεια βρίσκεται γύρω μας. Φέρει ένα παράδειγμα: «Στον κόσμο που μας περιβάλλει βλέπουμε διάφορα στιγμιότυπα σκύλων. Αναγνωρίζουμε τα κοινά χαρακτηριστικά σκύλων που υπάρχουν στον κόσμο. Χρησιμοποιώντας τη λογική, τις αισθήσεις, καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που δίνει στον σκύλο, την ταυτότητά του. Άρα, ανακαλύπτουμε την αλήθεια, από τα στοιχεία που προσλαμβάνουμε από τον περιβάλλοντα κόσμο…!».
Η βασική του διαφορά με τον Πλάτωνα ήταν ως προς τη φύση των καθολικών ιδιοτήτων. Κατά τον Πλάτωνα, οι λεγόμενες καθολικές ιδιότητες βρίσκονται σε ένα υψηλότερο επίπεδο μορφών, ενώ ο Αριστοτέλης πίστευε ότι βρίσκονται εδώ στη γη. Εδώ να αναφερθούμε και στην έννοια του πλατωνικού έρωτα. Κάτι που υπερβαίνει τον σαρκικό…!
Ο Σταγειρίτης φιλόσοφος έλεγε: «Η φύσις, μηδέν μήτε ατελές ποιεί, μήτε μάτην», το οποίο θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε ως: Τα πάντα στη φύση είναι τέλεια και έχουν κάποιο σκοπό. Πιστεύει ότι τα πράγματα στον υλικό κόσμο δεν αποτελούν αντίγραφα κάποιων ιδανικών μορφών, αλλά η ουσία τους ενυπάρχει σε κάθε «στιγμιότυπό» τους.
«Πάντες οι άνθρωποι, του ειδέναι ορέγονται, φύσει…», ήταν επίσης μια καταπληκτική φράση που αποδίδεται στον Αριστοτέλη. Σε ελεύθερη μετάφραση να το αποδώσουμε: Οι άνθρωποι επιθυμούν ό,τι βλέπουν.
Δεν ισχύει διαχρονικά αυτό, φίλοι μου; Εκτός από το γεγονός ότι σύμφωνα με τον Thomas Hobbes (1588 – 1679), ο άνθρωπος είναι εκ της φύσεως του εγωιστής και ιδιοτελής, αν δεχθούμε και τις θεωρίες του Αριστοτέλη, είναι και κατά κάποιο τρόπο, αχόρταγος. Άπληστος. Επιθυμεί να απολαύσει, να κυριεύσει, να κατακτήσει τα πάντα.
Τι έλεγε ο Ιησούς Χριστός για τον μέσο, φιλήδονο άνθρωπο; «Το επιθυμείσαι γυναίκα, ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού…!»
Διερωτηθήκαμε ποτέ, πού οφείλονται οι πόλεμοι; Ποια είναι η ρίζα του κακού; Δεν είναι η επιθυμία του μέσου ανθρώπου να κατέχει ό,τι έχει ο διπλανός του, διότι τον φθονεί και τον ζηλεύει;
Είναι γι’ αυτό που πρέπει εμείς ως χριστιανοί, που πιστεύουμε στην αγάπη προς τον πλησίον, προς τον διπλανό μας, να συμπεριφερόμαστε υποδειγματικά. Με ταπεινότητα, πραότητα, ανιδιοτέλεια. Μακριά από πειρασμούς, όπως δίδασκε ο Άγιος Αντώνιος, του οποίου πριν λίγες μέρες εορτάσαμε τη μνήμη.
Ίσως, μόνο αν το επιτύχουμε αυτό, θα μπορούμε να χαρακτηριστούμε Άνθρωποι. Με Α κεφαλαίο. Και να ελπίζουμε σε ένα αύριο, χωρίς μίση, ζηλοφθονίες, πολέμους και άλλα δεινά.
