Απάντηση σε άρθρο της κυρίας Κρίστιαν Ανδρέα Χρίστου, από τον Τάκη Μιχαήλ – συγγραφέα.
Στις 18 Δεκεμβρίου, 2016, έγιναν δημοτικές εκλογές. Στη Λεμεσό εκλέγεται δήμαρχος ο κ. Νίκος Νικολαΐδης. Με ένα άρθρο, αντιγραφή του προεκλογικού προγράμματος του τέως δημάρχου Λεμεσού, με τίτλο «Η Λεμεσός υπήρξε πρωτοπόρα», (Φιλελεύθερος, 11/03/18) η κυρία Κρίστιαν Ανδρέα Χρίστου, συνεχίζει την προεκλογική εκθειάζοντας τον σύζυγό της. «Υπήρξε πρωτοπόρα», έπαψε να είναι μέσα σε ένα χρόνο με την αλλαγή δημάρχου. «Ξεκινήσαμε επί Δημήτρη Κοντίδη», αναφέρει το άρθρο και, το τονίζει «τα έργα, αποπερατώθηκαν, συμπληρώθηκαν και επεκτάθηκαν με άλλα ακόμα πιο σημαντικά επί δημαρχίας Ανδρέα Χρίστου». Είναι προφανές ότι αν επετρέπετο στον Κοντίδη ακόμα μια πενταετία τα έργα δεν θα αποπερατώνονταν. Έτσι ξεκίνησε η Λεμεσός ή όπως το είπε δημόσια η ανώτερη κρατική λειτουργός «ο τέως είναι ο καλύτερος δήμαρχος όλων των εποχών» και ότι, «χωρίς τον τέως η Λεμεσός δεν θα υπήρχε». Ούτε Χριστόδουλος Σώζος, ούτε Πλουτής Σέρβας, ούτε Κώστας Παρτασίδης, ούτε Αντώνης Χατζηπαύλου, ούτε 15 δήμαρχοι προϋπήρξαν.
Για παρατυπίες, παραφωνίες που επισυνέβησαν στην πόλη, ευθύνη φέρει, σύμφωνα με το άρθρο, ο πρώην δήμαρχος αείμνηστος Γ. Κατσουνωτός. Εγκληματική αδιαφορία, και πάλι κατά το άρθρο, επεδείχθη και τη δεκαετία 1980 – 1990, επί δημαρχίας Αντώνη Χατζηπαύλου, όταν η πόλη κατάντησε «πόλη των παρανομιών», και «πόλη των εμπρησμών», ενώ είχε περιπέσει και σε «αναπτυξιακή μελαγχολία». Είναι, το ελάχιστον, μικροπρέπεια, για να αναδειχθεί το έργο του τέως, να κατηγορείται ένας δήμαρχος ότι επέτρεψε ή και ενεθάρρυνε την παρανομία και τους εμπρησμούς στην πόλη του. Το έργο και οι δωρεές του κ. Χατζηπαύλου είναι γνωστά στους Λεμεσιανούς.
Στο άρθρο αναφέρονται εννέα σημεία, «επιτεύγματα» του τέως, οκτώ από τα οποία αφορούν την παραλιακή, τα περισσότερα προς όφελος ξένων επενδυτών. «Η Λεμεσός πέραν της παραλιακής», οι εργατικές συνοικίες δεν ήταν ποτέ στα ενδιαφέροντα του τέως. «Εργατικές Πολυκατοικίες», ένα ιστορικό σημείο, έγιναν αγώνες και εντός του δημοτικού συμβουλίου και από το κοινό για να γλυτώσουν από τα «αναπτυξιακά πλάνα» του τέως.
Είναι εμφανής η προσπάθεια της αρθρογράφου να τονίσει τον σεβασμό του τέως στην ιστορία της πόλης, παρουσιάζοντας και σχετικές φωτογραφίες, η μια του παλιού λιμανιού του 1954, ενός χώρου που περίμενε αυτή τη δημαρχία για να αναπτυχθεί, αν αυτό που έγινε θεωρείται ανάπτυξη. Η ατάκα ξένων ειδικών, «ήρθαμε σε μια νησιώτικη πόλη χωρίς νησιώτες», εκφράζει το επίτευγμα «νέο λιμάνι». Εκεί και τα «Πάρκινγκ πισίνα», τα οποία είχαν την τιμητική τους μόλις πρόσφατα και για την οποία «επιτυχία» η ντροπή χάνοντας την ντροπή της φόρτωσε αυτή την εγκληματική αμέλεια στον νυν δήμαρχο που δεν προλαβαίνει να καθαρίζει ό,τι άφησε πίσω του ο τέως. Πώς παρέλαβε και πώς παρέδωσε ο τέως την πραγματική ιστορία της πόλης, εκτός από το λιμάνι. «Βιβλιοθήκη Πηλαβάκη», ένα από τα ομορφότερα κτήρια της Κύπρου, για δέκα χρόνια κατάντησε πεζουναρκό. Σε λιγότερο από δέκα μήνες ο Νικολαΐδης την επανέφερε στην αίγλη που της αξίζει. «Α’ Δημοτική Αγορά – Παντοπουλείο», για δέκα χρόνια κατάντησε νεκροταφείο, ο Νικολαΐδης της δίδει ξανά ζωή. Πάλαι ποτέ καμάρι της πόλης, το ΓΣΟ, ο δεύτερος πανελλαδικά αρχαιότερος αθλητικός χώρος, μέσα στη δεκαετία του τέως με την ανοχή της παρανομίας και του χουλιγκανισμού, γίνεται η ντροπή της πόλης. Ο Νικολαΐδης το επαναφέρει στην ιστορία του.
«Λαϊκές γιορτές», και αυτές σε ύπνωση μέχρι που τις αναβάθμισε ο τέως, αναμένοντας ότι θα τερματιστούν με την αλλαγή δημαρχίας. Και όμως, και η Γιορτή του Κρασιού έγινε με επιτυχία, και οι εκδηλώσεις αυξήθηκαν. Είκοσι δύο φορές ο παρουσιαστής της φετινής μεγάλης παρέλασης των καρναβαλιών ανέφερε τη φράση «για πρώτη φορά», τόσες ήταν οι καινοτομίες της φετινής γιορτής.
Η αρθρογράφος «χαράσσει γραμμή» και συμβουλεύει την Τοπική Αρχή, «να ολοκληρώσει τους υφιστάμενους σχεδιασμούς με την υλοποίηση των συγχρηματοδοτούμενων έργων των 22 εκατ. ευρώ τα οποία εξασφάλισε το προηγούμενο Δημοτικό Συμβούλιο».
Εδώ είναι που φαίνεται η διαφορά του τέως με τον νυν δήμαρχο. Ο Νίκος Νικολαΐδης σε όλες τις ανοικτές ενημερώσεις, όπως και σε αυτή την περίπτωση των 22 εκατ. και εκεί και όπου ισχύει, αναφέρεται στην προσφορά του τέως και του δημοτικού του συμβουλίου. Τι βλέπουμε όμως από τον τέως και από το κόμμα του. Ένα από τα μεγαλύτερα έργα που δρομολογούνται είναι η ανάπλαση της οδού Μισιαούλη και Καβάζογλου, έργο το οποίο είχε προμετωπίδα της προεκλογικής του ο τέως κάτω από τον γενικό τίτλο, «Δυτικές συνοικίες». Με την αλλαγή δημαρχίας αυτό το «έργο επίτευγμα» μετατράπηκε από τις καθοδηγούμενες οργανώσεις του κόμματος του τέως σε «έργο καταστροφής». Ο ίδιος, όπως όφειλε, να υψώσει πολιτικό ήθος, να αποδείξει την αγάπη του για την πόλη του με την υλοποίηση του έργου και να συμπαρασταθεί στον νέο δήμαρχο, δεν το τόλμησε, άφησε την οδό να ντύσει στα μαύρα τον Νικολαΐδη, τον Νίκο Σύκα, το δημοτικό συμβούλιο, και την πόλη να ταλαιπωρείται.
Η υστεροφημία του τέως δημάρχου υπερτερεί της πόλης και η Μισιαούλη – Καβάζογλου είναι, ακόμα μια, απόδειξη. Το τι έκανε και τι δεν έκανε ο τέως, κρίθηκε από τους δημότες που τους έστειλε σπίτι τους. Ας κάτσουν να πνάσουν, ας αφήσουν την πόλη στο δρόμο της, ας «ρίξουν την μούττην κάτω» και ας το χωνέψουν. «Αυτή η μεγάλη κληρονομιά – Λεμεσός» δεν είναι περιουσιακό τους στοιχείο που κληροδότησαν στους Λεμεσιανούς.
Οι νουθεσίες προς τον δήμαρχο Νικολαΐδη του τύπου «οφείλει», «πρέπει να διατηρείται» και «να προχωρήσει τάχιστα» είναι αχρείαστες όταν έρχονται από αυτούς που εκδικούνται την πόλη. Δήμαρχος, αντιδήμαρχος και δημοτικό συμβούλιο «προχωρούν τάχιστα» να καθαρίσουν τις αμαρτίες που βρήκαν μπροστά τους, χτίζοντας το μέλλον.
