Ο Προκόπης Γεωργίου, πρώην ανώτερος αστυνόμος, επισημαίνει το φαινόμενο της παραβίασης των νόμων.

Είναι αποδεκτό από όλους γενικά ότι η υπακοή στους νόμους έχει αρχίσει προ πολλού να κλονίζεται και ότι οι νόμοι στην εποχή μας βρίσκονται σε κρίση, καθώς τα κρούσματα παραβίασης και συνειδητής περιφρόνησής τους αυξάνονται καθημερινά. Και το πλέον ανησυχητικό είναι ότι η μη συμμόρφωση σ’ αυτούς τείνει να έχει μια κανονικότητα, αφού μειώνονται συνεχώς οι αντιδράσεις εναντίον τέτοιων συμπεριφορών. Ακούονται φωνές ότι οι νόμοι υπάρχουν για να μην εφαρμόζονται και επιβάλλεται η ψήφιση νομοθεσίας που θα υποχρεώνει τους αρμόδιους να εφαρμόζουν τον νόμο, δηλαδή η μη εφαρμογή του νόμου να αποτελεί ποινικό αδίκημα. Από την παραβίαση του νόμου θίγεται σταθερά ένα άλλο λιγότερο άμεσο, αλλά πιο θεμελιώδες αγαθό του κοινωνικού συνόλου. Το αγαθό της ευνομίας και της τάξης στις κοινωνικές μας σχέσεις, του οποίου φορείς και άρα θιγόμενοι είμαστε όλοι μαζί. Συνέπεια τούτου, της αδράνειας, αρχίζουν τα πάντα να διαβρώνονται ή να εμφανίζουν συμπτώματα αποδιοργάνωσης με αποτέλεσμα οι θεσμοί και οι νόμοι να μην ασκούν κανενός είδους εξουσία πάνω στα άτομα. Μήπως τυχαία φτάσαμε στη σήψη και στη διαφθορά που μαστίζει τον τόπο μας; Είναι Θεού φώτιση η δημιουργία σώματος «αδιάφθορων»; Εάν θέλουμε ευταξία, επιβάλλεται να αντισταθούμε όπου κατά παράδοση ενδίδουμε, γιατί προτιμάμε την άνεση της υποχώρησης και της μοιρολατρίας από τον μόχθο της αντίστασης. Όλοι μιλάμε για πολιτική κρίση, για γενικότερη ηθική κρίση, για κρίση θεσμών και κοινωνίας, ενώ εκείνο που συμβαίνει είναι ότι μερικοί παραβιάζουν τους νόμους, αλλά τους ανέχονται και τους συγκαλύπτουν και άλλοι δεν αντιδρούν όσο θα έπρεπε, και κατά τη λαϊκή ρήση «απόν φορτώνει πόσσω σου, τάνα του να φορτώσει». Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στα χέρια μας κρατάμε τη μοίρα μας και ότι είμαστε οι αληθινοί φορείς, όχι μόνο των πολιτικών μας εξελίξεων αλλά και των πιο μακροπρόθεσμων ιστορικών προοπτικών. Ότι το μέλλον μας είναι ακόμα άγραφο και περιμένει τις πράξεις και τις αντιδράσεις μας. Αξίζει, επομένως, να διαμορφώσουμε την πρακτική μας στάση απέναντι στις εξελίξεις με βάση την πεποίθηση ότι παρόμοια φαινόμενα μπορούν να καταπολεμηθούν. Έτσι, σαν στοίχημα. Αν το κερδίσουμε, θα έχουμε κερδίσει έναν κόσμο, αν το χάσουμε, θα έχουμε κερδίσει τουλάχιστο τη συνείδησή μας. Το κράτος μας διαθέτει όλους τους θεσμούς και τα μέσα που, με την κατάλληλη αξιοποίηση και τη συντονισμένη εφαρμογή τους, μπορεί να επιτευχθεί η πάταξη και ο εξοστρακισμός κάθε μορφής εγκληματικότητας. Η εγκληματικότητα δεν επιδέχεται πολιτική εκμετάλλευση. Η αντιμετώπισή της είναι, βέβαια, θέμα του οργανωμένου κράτους, αλλά αυτή μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα με την ευρύτερη δυνατή κοινωνική και λαϊκή συναίνεση. Μιας και μίλησα για τον σεβασμό στους νόμους, λέω και τούτο σαν κατακλείδα. Ο πειθαρχημένος και νομοταγής άνθρωπος δεν είναι ούτε δούλος ούτε υποτελής. Αντίθετα, ο ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που σέβεται τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του, τους συναδέλφους του, τον κάθε πλούσιο ή φτωχό και γνωρίζει πού αρχίζει και πού τελειώνει η ελευθερία του, δηλαδή ότι είναι τόσο ελεύθερος όσο χρειάζεται για να μην παρεμποδίζει ή να μην αφαιρεί την ελευθερία των άλλων.