Ο Λεόντιος Θεοχάρους γράφει για το απαράδεχτο ύψος των επιτοκίων που ίσχυε και τα προβληματικά δάνεια που δημιουργήθηκαν.
Το 2012 έγινε η κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας. Τότε, το καταθετικό επιτόκιο ήταν μέχρι και 7% και το δανειστικό έφτανε σε απαράδεχτα ύψη, νόμιμη τοκογλυφία, αφού στην Ευρώπη ο καταθέτης πληρώνει 0% και στη Γερμανία από 0,5% έως 1,5%. Αυτό ήταν το κλίμα που δημιούργησε τα κόκκινα δάνεια και έφερε την καταστροφή.
Στην τελευταία συνεδρίαση του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου, το 2013, μας πληροφόρησαν ότι εξασφάλισαν δάνειο από την κυβέρνηση 1 δισεκ. 700 εκατομμύρια, με επιτόκιο 10%.
Τους ρώτησα πόσα θα δανείζουν για την αποπληρωμή τους και μου απάντησαν ότι ξέρουν τη δουλειά τους. Δάνειζαν εκατομμύρια στα φιλούθκια τους χωρίς εγγυήσεις. Δανεικά κι αγύριστα.
Τόκιζαν, όμως, τον κόσμο με ό,τι τους κατέβαινε χωρίς να έχουν έλεγχο από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου και το Υπουργείο Οικονομικών, ούτε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Αυτοί οι αμαρτωλοί των άσπρων κολάρων είναι οι ηθικοί αυτουργοί των κόκκινων δανείων. Αυτοί διέλυσαν την οικονομία του τόπου και έφεραν τα συσσίτια, την ανεργία, την ξενιτιά, τη διάλυση των οικογενειών, κ.τλ., κ.τλ., χωρίς να έχουν ακόμη οποιοδήποτε κόστος και δίωξη εναντίον τους.
Οι δανειολήπτες δεν συμφωνούν με το ύψος των απαιτήσεων από τις τράπεζες και είναι στα δικαστήρια ζητώντας και αποζημιώσεις, καταγγέλλοντας αυτές τις καταστάσεις εις την Κομισιόν και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Τα κόκκινα δάνεια δεν επηρεάζουν την οικονομική ανάπτυξη, οι τράπεζες διαθέτουν υπερβολική ρευστότητα και αναζητούν εναγωνίως πελάτες για δανειοδότηση.
Οι τράπεζες στην Κύπρο δεν ευθυγραμμίζονται με τη λειτουργία των ευρωπαϊκών τραπεζών ούτε και υιοθετούνται στην Κύπρο οι οδηγίες της Κομισιόν για τα κόκκινα δάνεια.
Εάν ήθελαν το πρόβλημα των κόκκινων δανείων θα λυνόταν από το 2012, αλλά δεν ήθελαν να πάρουν αυτά που δικαιούνταν, ήθελαν πολλά.
Ήθελαν τις περιουσίες των δανειοληπτών για να πληρώσουν αυτά που έκλεψαν.
Στην Κύπρο, με βάση τον πληθυσμό, δικαιολογείται η λειτουργία μόνο δύο τραπεζών για κοινό όφελος και για να είναι ανταγωνιστές με τις ευρωπαϊκές τράπεζες.
