Ο Αντώνης Χατζηαντώνης, κάνει κάποιες σκέψεις που θα ήθελε να αποτελέσουν απλώς τροφή προς προβληματισμό, όσον αφορά το ρόλο των γυναικών στο εθνικό μας πρόβλημα.
Κάπου πήρε το μάτι μου, στον τίτλο μιας εβδομαδιαίας εφημερίδας: Οι γυναίκες θα μπορούσαν να λύσουν το Κυπριακό. Αν τους δινόταν η ευκαιρία, εννοείται.
Προβληματίστηκα με τον τίτλο αυτό. Αλήθεια, το σκέφτηκε ποτέ κανείς, αυτό; Να συγκεντρωθούν σε ένα δωμάτιο, ας πούμε 20 γυναίκες, δέκα Ε/κύπριες και άλλες τόσες Τ/κύπριες. Μέσου μορφωτικού επιπέδου, δηλαδή οι οκτώ εκ των 10 να κατέχουν κάποιο πτυχίο, ή και διδακτορικό, αλλά οι έτερες 2, να είναι, αυτό που θα χαρακτηρίζαμε απλές νοικοκυρές. Να παραμείνουν εντός του κτηρίου ή δωματίου, για 25 – 40 μέρες, και να μην εξέλθουν, παρά μόνο όταν θα έχουν ολοκληρώσει, παραδείγματος χάριν, ένα 90% του έργου αυτού.
Ας έχει παραμείνει δηλαδή, ένα 10%, που θα είναι τα σημεία εκείνα, που μόνον κάποιοι τεχνοκράτες, άντρες ενδεχομένως, θα ήσαν εις θέση να συμπληρώσουν.
Αλλά, γιατί, θα μπορούσαμε να περιμένουμε θετικό αποτέλεσμα από μια γυναικεία προσπάθεια διευθέτησης του χρονίζοντος εθνικού μας προβλήματος; Θα απαριθμήσω κάποιες απλές, δικές μου σκέψεις, που κάποιοι θα μπορούσαν να τις χαρακτηρίσουν πελλάρες (ανοησίες):
1) Η γυναίκα εκ της φύσεως της, είναι η εν δυνάμει μητέρα, δηλαδή είναι το άτομο εκείνο, θηλυκού γένους, στο οποίο έχει “ανατεθεί”, η διαιώνιση του ανθρώπινου είδους. Το ένστικτο αυτό το οποίον, ασφαλώς όλες διαθέτουν, της μητρικής αγάπης-στοργής προς το παιδί τους, αναγκαστικά τις ωθεί προς αυτό το στόχο: Στη συνέχιση της ζωής, μακριά από πολεμικές συρράξεις. Μακριά από τον θάνατο. Συρρράξεις, που φυσικά μας οδηγούν να θρηνούμε εκατόμβες θυμάτων (βλέπε Συρία, περισσότεροι από 500.000 νεκροί σε, 7 μόλις , χρόνια).
2) Η γυναίκα, συνήθως δεν δίνει βαρύτητα σε οικονομικά οφέλη ή κέρδη, εις βάρος του αντιπάλου. Λίγες ανήκουν στην υπάρχουσα παγκόσμια ολογαρχία του πλούτου, και νομίζω είναι και λιγότερο κομματικά ή εθνολογικά, φανατικές.
3) Ως συνέχεια της δεύτερης πιο πάνω παραγράφου, εφόσον δεν έχουν αυτό τον “εθνικιστικό” προσανατολισμό-φανατισμό, ίσως και εγωισμό, υποθέτω θα είναι και πιο ευέλικτες σε μια συλλογική προσπάθεια εξεύρεσης λύσης. Εξευρίσκουν ευκολότερα λύσεις, υπερπηδούν εμπόδια, εφευρίσκουν πρακτικούς τρόπους όταν βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα αδιέξοδο κ.λπ. Ε, φαντάζομαι, αν ζούσαν μόνο γυναίκες στην Γη, πιθανόν να μην είχαμε ακραία κόμματα, όπως π.χ. το ΕΛΑΜ, η Χρυσή Αυγή και ούτω καθεξής… Δεν έχω τίποτα με τα κόμματα αυτά, απλά τα αναφέρω ως παραδείγματα σκληροπυρηνικής, άκαμπτης σκέψης και ενέργειας.
4) Κάτι που έλειπε, και λείπει από εκείνους που ίσαμε σήμερα, δεν κατάφεραν να επιτύχουν ουσιαστική πρόοδο στα του Κυπριακού, είναι νομίζω η μετριοπάθεια. Αλλά και η ενσυναίσθηση (empathy-to be in somebody else’s shoes). Να μπορείς δηλαδή, να έρθεις στην θέση του άλλου, και να αντιληφθείς ή να συνειδητοποιήσεις τους φόβους του.
Υποθέτω, πως μια Τουρκοκύπρια γυναίκα, π.χ., ευκολότερα θα νιώσει, ή μάλλον θα διαισθανθεί, τις φοβίες ή ανησυχίες που πηγάζουν από μια μόνιμη παρουσία ενός πάνοπλου στρατού, ακόμη και 5.000 ανδρών, ο οποίος θα υπάρχει ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των παιδιών της Ελληνοκύπριας μάνας. Ιδίως, σε μια 15χρονη παρουσία, όπως επροτάθη αν ενθυμούμαι καλώς, από τον κ. Τσαβούσογλου στην τελευταία Διάσκεψη στην Ελβετία…
Αν κάτσει κανείς να σκεφτεί, θα εξεύρει και άλλα επιχειρήματα για το θέμα που ανέπτυξα πιο πάνω. Αυτά, είναι απλώς τροφή για γενικότερη σκέψη και προβληματισμό.
