Ο Γιαννάκης Τσαγγαρίδης θυμάται τις παραδόσεις μας στο χωριό της Πιτσιλιάς.

Ένα αναπόσπαστο μέρος της παιδικής μου ηλικίας που πήγαινα τη Λαμπρή στον Αγρό με τον αξέχαστο πατέρα μου, από τον Αγρό, Σάββα Τσαγγαρίδη, υφασματοπώλη της αξέχαστης οδού Ερμού.

Όπως κάθε ένας από εμάς, έτσι κι εγώ έχω τις δικές μου μοναδικές εμπειρίες, βιώματα των παιδικών μου χρόνων.

Πώς μπορώ να ξεχάσω τη λαμπρή γιορτή όταν πήγαινα στην εκκλησία της Ελεούσης Αγρού και φορούσα τα ράσα βαστώντας τα εξαπτέρυγα.

Τη μεγάλη λαμπρατζιά και το κάψιμο του Ιούδα, τις κροτίδες που κάναμε. Γεμίζαμε ένα μεγάλο κλειδί, το λεγόμενο ανοικτάρι, το οποίο μπροστά είχε τρύπα και βάζαμε μέσα μπαρούτι του σπίρτου, αφού δέναμε τη βελόνα με ένα λεπτό σχοινί, και το χτυπούσαμε στον τοίχο για να γίνει η έκρηξη. Μετά τον Καλό Λόγο εγίνοντο εκρήξεις με διάφορες κροτίδες, σφυρίχτρες κ.ά.

Την Κυριακή το μεσημέρι διάβαζαν το ευαγγέλιο σε διάφορες γλώσσες.

Μετά τη λιτανεία, αφού προσκυνούσαν την εικόνα της Παναγίας, έκαναν κύκλο γύρω από την εκκλησία και έλεγαν το Χριστός Ανέστη ανταποδίδοντάς το Αληθώς ο Κύριος.

Μετά έπαιζαν διάφορα παραδοσιακά παιγνίδια, Λιγκρί, σακουλλοδρομίες, διτζίμι κ.ά. Από το μεσημέρι μέχρι τα μεσάνυχτα συνεχιζόταν το φαγοπότι στα σπίτια.

Μετά τη λιτανεία της Λαμπρής πηγαίναμε στην εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου και αφού προσκυνούσαμε την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου κάναμε κύκλο γύρω από την εκκλησία για να ευχηθεί ο ένας στον άλλο Χρίστος Ανέστη, ανταποδίδοντάς το Αληθώς ο Κύριος. Μετά τσούγκριζαν τα αβγά, γεγονός που συμβολίζει την Ανάσταση του Κυρίου, τρώγαμε φλαούνα, χοιρομέρι και λούντζα ποσυρτή πίνοντας ζιβανία και κρασί με πρώτον και καλύτερο τον αξέχαστο παππού μου Γιαννή Κουτσού Τσαγγάρη που έπινε ένα κάρτο κρασί μονορούφι. Μετά έπαιζαν διάφορα πατροπαράδοτα παιγνίδια.

Την Τρίτη της Λαμπρής αφού έπαιζαν οι καμπάνες από τις 5 το πρωί των δυο εκκλησιών, Παναγίας και Προδρόμου, εγίνετο η περιφορά των εικόνων σε όλες τις γειτονιές με συνοδεία ένα σήμαντρο το οποίο χτυπούσαν σε κάθε γειτονιά και εγίνετο η παράκληση για να προσκυνήσουν οι ενορίτες. Όλη η πομπή κατέληγε στην εκκλησία Ελεούσης Παναγίας Αγρού, όπου εγίνετο η λειτουργία. Μετά τη λειτουργία εγίνετο η λιτανεία αφού προσκυνούσαν την εικόνα της Παναγίας Ελεούσης Αγρού, έκαναν κύκλο γύρω από την εκκλησία για να ευχηθεί ο ένας στον άλλο το Χριστός Ανέστη και στη συνέχεια να ανταποδώσουν το Αληθώς ο Κύριος. Ακολούθως έπαιζαν διάφορα πατροπαράδοτα παιχνίδια.

Η περιφορά των εικόνων συμβόλιζε την εποχή των εικονομαχιών που ήθελαν τότε οι χριστιανοί να διαφυλάξουν τις εικόνες.

Αυτά όλα τα έθιμα συνεχίζονται στον Αγρό μέχρι και σήμερα.