Ανατροπή σε ό,τι αφορά την γνωστή υπόθεση του βιβλίου «Ελένη η πόρνη, ένας άγγελος στην κόλαση» που οδηγήθηκε στα δικαστήρια την περασμένη δεκαετία.
Η αγωγή της Ελένης Σωκράτους κατά της συγγραφέως του γνωστού βιβλίου που μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη, Αννίτας Νικολάου, είχε απορριφθεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας κατά το 2016.
Χθες, όμως, το Ανώτατο Δικαστήριο (δευτεροβάθμια δικαιοδοσία) με απόφασή του δικαίωσε την κ. Σωκράτους. Στη βάση της ετυμηγορίας του, έκρινε πως το πρωτόδικο δικαστήριο είχε εξετάσει την αγωγή της σε λανθασμένη βάση, καταλήγοντας πως υπήρξε παρέμβαση στην ιδιωτική ζωή της παραπονούμενης, επιδικάζοντας αποζημιώσεις €25.000.
Στην κατακλείδα του το Ανώτατο (Κατερίνα Σταματίου, Λένα Δημητριάδου-Ανδρέου και Άγγελος Δαυίδ), συνοψίζοντας τους παράγοντες που έλαβε υπόψιν του για το ύψος της αποζημίωσης, σημειώνει μεταξύ άλλων: «…η Εφεσείουσα ήταν πολύ στενοχωρημένη και αισθανόταν αδικημένη λόγω του Βιβλίου και της δημοσιοποίησης προσωπικών της θεμάτων. Επίσης λαμβάνουμε υπόψη τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες οι σχετικές πληροφορίες εξασφαλίστηκαν, ήτοι το γεγονός ότι η Εφεσίβλητη είχε αναπτύξει μια στενή σχέση με την Εφεσείουσα με την οποία είχε συναντήσεις αρκετά συχνά (…) στη διάρκεια των οποίων η Εφεσείουσα της είχε διηγηθεί την ιστορία της και η Εφεσίβλητη έπαιρνε σημειώσεις. Άλλη παράμετρος (…) είναι και η φύση των πληροφοριών, ήτοι το γεγονός ότι αυτές αφορούσαν σε σεξουαλικές δραστηριότητες. Επιπλέον, σχετικός παράγοντας είναι και το κέρδος το οποίο η Εφεσίβλητη αποκόμισε από την έκδοση του Βιβλίου, έστω και αν αυτό δεν μπορούσε (…) να αποτιμηθεί με ακρίβεια. Έχοντας κατά νου τα περιστατικά της υπό συζήτηση περίπτωσης, σε συνάρτηση με όλους τους σχετικούς παράγοντες ως ανωτέρω έχουν εκτεθεί, κρίνουμε ως δίκαιη αποζημίωση το ποσό των €25.000». Πέραν από τον παραμερισμό της πρωτόδικης απόφασης (μαζί με τη διαταγή και για τα έξοδα), επεδίκασε υπέρ της Εφεσείουσας και εναντίον της Εφεσίβλητης έξοδα έφεσης ύψους €3.400.
Ο δικηγόρος Λάρης Βραχίμης που εκπροσώπησε την Ελένη Σωκράτους, ήγειρε πέραν των 20 λόγων έφεσης. Εξετάζοντάς το Ανώτατο Δικαστήριο τους πλείστους εξ αυτών, τους αποδέχθηκε, κρίνοντας πως το πρωτόδικο δικαστικό σώμα δεν προσέγγισε με ορθή βάση την υπόθεση. Εξήγησε στη βάση νομολογίας πως «το ζητούμενο δεν ήταν αν η Εφεσίβλητη είχε γράψει επακριβώς την ιστορία της Εφεσείουσας, αλλά αν ένα άτομο, το οποίο γνώριζε την Εφεσείουσα, εύλογα θα μπορούσε να θεωρήσει ότι το Βιβλίο αναφερόταν σε αυτή (…) Θα έπρεπε κατά πρώτο να ορίσει τον κύκλο των ατόμων που ανήκαν στην κατηγορία αυτών που γνώριζαν την Εφεσείουσα ώστε να εξετάσει αν εύλογα τέτοια άτομα θα αναγνώριζαν στην ηρωΐδα του Βιβλίου την Εφεσείουσα».
Μάλιστα, το Ανώτατο Δικαστήριο παρέθεσε/ανέλυσε τη μαρτυρία τουλάχιστον τριών προσώπων που κατέθεσαν για λογαριασμό της παραπονούμενης στο Επαρχιακό Δικαστήριο, καταλήγοντας στα σημεία που γνωρίζουν αυτά τα πρόσωπα για τη ζωή της και είναι διακριτά στο βιβλίο:
>> Η Εφεσείουσα ήταν η πιο όμορφη εκδιδόμενη γυναίκα της Πλατείας Ηρώων και ήταν η πιο γνωστή και η πιο δημοφιλής ιερόδουλη στην Πλατεία και στη Λεμεσό όπου εργάστηκε για κάποιες δεκαετίες
>> Ήταν μανιώδης καπνίστρια που δεν έσβηνε ποτέ το τσιγάρο και η μάρκα τσιγάρων που κάπνιζε ήταν Rothmans
>> Είχε κάνει ένα ταξίδι στο Λίβανο για να πάει στο γάμο μιας φίλης της
>> Όταν σταμάτησε να εκδίδεται παρέμεινε στην Πλατεία όπου συνέχισε να διαμένει σε παλιό Τουρκοκυπριακό σπίτι που της παραχωρήθηκε στην περιοχή και για να βγάζει κάποιο εισόδημα πουλούσε λουλούδια στις μπυραρίες και τα καμπαρέ της περιοχής
Εν συνεχεία και στη βάση της πιο πάνω κατάληξης, το Ανώτατο αναφέρει πως είναι «πρόδηλο ότι οι πληροφορίες που περιλαμβάνονταν στο Βιβλίο (…) ανήκαν στη σφαίρα της ιδιωτικής ζωής», εξηγώντας στην ετυμηγορία του ότι «το Βιβλίο αφορούσε στις προσωπικές σχέσεις της Εφεσείουσας, στα συναισθήματα της, στη σεξουαλική και ερωτική της δραστηριότητα και άλλα στοιχεία της προσωπικής της ζωής (…)».
