Σε ακύρωση της προαγωγής στη θέση Ανώτερης Εργοθεραπεύτριας των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας προχώρησε το Εφετείο, ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση και εκθέτοντας τους χειρισμούς της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας.
Η διαδικασία αφορούσε την προαγωγή μεταξύ δύο υποψηφίων, της εφεσείουσας και της άλλης υποψήφιας, με την ΕΔΥ να επιλέγει τελικά τη δεύτερη, στηριζόμενη μεταξύ άλλων και στη σύσταση της Διευθύντριας Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας η οποία πρότεινε την ενδιαφερόμενη έναντι της εφεσείουσας.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε απορρίψει την προσφυγή της εφεσείουσας, κρίνοντας ότι η σύσταση της Διευθύντριας ήταν νόμιμη και ότι η διοικητική κρίση της ΕΔΥ ήταν εύλογη, παρά το γεγονός ότι η εφεσείουσα υπερείχε σε ηλικιακή αρχαιότητα και κατείχε πρόσθετο προσόν, το οποίο ωστόσο δεν θεωρήθηκε σχετικό με τα καθήκοντα της θέσης.
Ωστόσο, το Εφετείο έκρινε βάσιμο τον λόγο έφεσης που αφορούσε τη νομιμότητα της σύστασης της Διευθύντριας. Όπως διαπιστώθηκε, η προτίμηση της μιας υποψήφιας βασίστηκε σε κριτήρια, όπως ο ζήλος και η πρωτοβουλία, τα οποία όμως ήδη είχαν αποτυπωθεί στις ετήσιες υπηρεσιακές εκθέσεις, όπου οι δύο υποψήφιες είχαν αξιολογηθεί ως ισάξιες.
Συγκεκριμένα, από τις εκθέσεις των τελευταίων πέντε ετών προέκυπτε ότι και οι δύο υποψήφιες λάμβαναν βαθμολογία «Εξαίρετα» σε στοιχεία όπως η απόδοση, το υπηρεσιακό ενδιαφέρον και η πρωτοβουλία, με τη διαφορά να περιορίζεται σε ένα μόνο στοιχείο σε μία χρονιά, χωρίς να αναιρεί την ουσιαστική ισοδυναμία τους.
Επιπλέον, κρίθηκε ότι δεν ήταν επιτρεπτό να αποδοθεί υπεροχή σε μία υποψήφια βάσει χαρακτηριστικών για τα οποία είχαν ήδη αξιολογηθεί ως ισάξιες, ούτε βάσει της ανάθεσης και εκτέλεσης καθηκόντων που της είχαν δοθεί υπηρεσιακά.
Κατά συνέπεια, κρίθηκε ότι η σύσταση της Διευθύντριας ήταν ασύμβατη με τους διοικητικούς φακέλους και ότι η ΕΔΥ παράνομα την έλαβε υπόψη ως στοιχείο υπέρ της επιλογής της μίας υποψήφιας.
Καταληκτικά, το Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση, περιλαμβανομένης της διαταγής για έξοδα επί της αρχικής προσφυγής, καθώς και την προσβαλλόμενη διοικητική πράξη.
Παράλληλα, επιδίκασε υπέρ της εφεσείουσας το ποσό των 4.400 ευρώ, πλέον ΦΠΑ, ως έξοδα της κατ’ έφεση διαδικασίας.
