Βγήκε πρόσφατα στα Μ.Μ.Ε. ο υπουργός Δικαιοσύνης και μας έριξε μια βόμβα. Μας προειδοποίησε, λέει, για να μην εκπλαγούμε. Στη δομή μιας πυραμίδας εμπορίας ναρκωτικών, μας είπε, μπορεί να βρούμε άτομα που θαυμάζουμε για τη σωστή επιχειρηματική τους δραστηριότητα. Στην ουσία, δεν μας είπε τίποτε ο υπουργός αφού, όπως ο ίδιος διευκρίνισε αργότερα, μιλούσε υποθετικά. Και σε αυτό το υποθετικό του πρόβλημα, ο υπουργός απαιτεί από εμάς τους πολίτες να «βοηθήσουμε» την Αστυνομία να πιάσει τα μεγάλα ψάρια. Διερωτάσθε πώς; Απλά, λέει, να αποδεχθούμε την αποκοπή ενός από τα βασικά μας ανθρώπινα δικαιώματα. Να δώσουμε το δικαίωμα στην Αστυνομία να παρακολουθεί τις τηλεφωνικές μας συνδιαλέξεις. Όπως μας διαβεβαιώνει ο υπουργός, μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει το κράτος να μας προστατεύσει από τους βαρόνους των ναρκωτικών. Βασικά, ο υπουργός μάς καλεί να καταβάλουμε εμείς ένα σοβαρό τίμημα για κάποια ανικανότητα της Αστυνομίας. Αλλά, μη μου ανησυχείτε, σας παρακαλώ, γιατί η παρακολούθηση θα γίνεται μόνο με δικαστικό διάταγμα και θα υπάρχουν προϋποθέσεις!
Στην πραγματικότητα, θα ανοίξει μια μεγάλη πόρτα για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας. Κάθε φορά που το κράτος αποτυγχάνει σε κάτι, θα βγαίνει ένας υπουργός και θα μας λέει πως ο μόνος τρόπος για να κάμει ορθά τη δουλειά του το κράτος είναι να του παραχωρούμε κάποιο από τα ανθρώπινά μας δικαιώματα. Πολύ έξυπνη ιδέα. Πώς και δεν τη σκέφτηκαν τόσα χρόνια; Και εάν, αγαπητοί μου, υποθέσουμε ότι παραχωρούμε στην Αστυνομία το ανθρώπινό μας τούτο δικαίωμα, πού ξέρουμε ότι η Αστυνομία δεν θα κάμνει κατάχρηση αυτού του δικαιώματος; Λέγεται ότι η Αστυνομία επιβαρύνεται με σοβαρές υποψίες για τέτοιου είδους καταχρήσεις στο παρελθόν. Και ποιος μας εγγυάται ότι αύριο δεν θα υπάρξουν εκβιασμοί; Ποιος μας εγγυάται, π.χ., ότι η Αστυνομία δεν θα παρακολουθεί και τηλεφωνήματα πολιτών που τους έχει στο μάτι, για να τους εξαναγκάσει να σιωπήσουν; Και γιατί εμείς θα πρέπει να παραχωρούμε τα δικαιώματά μας στην Αστυνομία και μετά να προσευχόμαστε να μην ξεπερνά τις ασφαλιστικές δικλίδες; Πολλά τα ερωτηματικά. Φαίνεται ότι μας υποτιμά ο υπουργός.
Τα ναρκωτικά δεν είναι νέο φρούτο στην κυπριακή κοινωνία. Το πρόβλημα ευρίσκεται εδώ, από πολλές δεκαετίες. Στην αρχή, μάλιστα, η Αστυνομία δεν παραδεχόταν καν την ύπαρξή του. Για να καταπολεμήσει αποτελεσματικά το πρόβλημα των ναρκωτικών, η Αστυνομία χρειάζεται ένα ειδικά εκπαιδευμένο, ευσυνείδητο και αδιάφθορο Σώμα. Εάν το έχει, καλώς. Εάν δεν το έχει, καλά κάμνει να το αποκτήσει. Ας προσηλωθεί λοιπόν ο υπουργός σε αυτό το έργο και ας αφήσει τα ανθρώπινά μας δικαιώματα εκεί που είναι.
Ας εκπαιδεύσει καταλλήλως την ΥΚΑΝ. Ίσως τα μέλη της να χρειάζονται συνεχείς μετεκπαιδεύσεις αναφορικά με τις εκάστοτε διαμορφούμενες πραγματικότητες. Ίσως να χρειάζονται συνεχή ενημέρωση στις πιο σύγχρονες διεθνείς επιστημονικές μεθόδους εντόπισης αυτών που διακινούν ναρκωτικά κ.τ.λ. Το πρόβλημα είναι του κράτους, όχι των πολιτών.
Το κράτος, αγαπητοί μου, πρέπει πάντοτε να είναι σε θέση να εγγυάται την ασφάλεια και την προστασία των πολιτών του. Και η εγγύηση αυτή δεν ανταλλάσσεται με την παραχώρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών. Η εύκολη και ανέξοδη διέξοδος του κράτους από την ευθύνη αυτή με αντάλλαγμα την παρακολούθηση των τηλεφωνημάτων μας είναι οπωσδήποτε καταδικαστέα.
*Πολιτικός επιστήμονας και νομικός
