Ο Α. Συμεού περιγράφει δυο επισκέψεις του στο νοσοκομείο και τα προβλήματα που συναντά κανείς εκεί, καθημερινά.
Δύο επισκέψεις μου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας αυτή τη βδομάδα μου έδωσαν τροφή για το γράψιμο αυτής της επιστολής.
Την Τρίτη 29 Μαΐου συνόδευσα τη σύζυγό μου στα χειρουργεία ημέρας για προγραμματισμένη αφαίρεση μικρής κύστης στη πλάτη. Το ραντεβού ήταν στις 10.00 η ώρα. Πήγαμε νωρίτερα για την εγγραφή και από τις 09.45 καθίσαμε στην αίθουσα αναμονής του χειρουργείου όπου ήσαν αρκετοί άλλοι ασθενείς για διάφορες επεμβάσεις. Φώναζαν έναν έναν (με ποια σειρά δεν γνωρίζω) και τελικά εμάς μας κάλεσαν στις 12.25!
Την Πέμπτη 31 Μαΐου είχα προγραμματισμένο ένα ετήσιο τακτικό ραντεβού στον αξονικό τομογράφο για τις 08.00 η ώρα. Αφού έκανα την εγγραφή, κάθισα στην αίθουσα αναμονής μαζί με καμιά 10αριά άλλους. Η ίδια διαδικασία. Να φωνάζουν κάποιους κατά διαστήματα για τις διάφορες εξετάσεις (αξονικό, ακτινογράφο κ.λπ.). Στις 10.30 ρώτησα κάποιους εκεί για την ώρα ραντεβού τους. ΟΛΟΙ -αν δεν κάνω λάθος- μου είπαν πως το ραντεβού τους ήταν και για αυτούς στις 08.00!!!
Ρώτησα τους ακτινολόγους για τη διαδικασία/σειρά και μου είπαν πως τους δίνουν μια στοίβα παραπεμπτικά από τη θυρίδα εγγραφής ασθενών και πως αυτοί έχουν οδηγίες να καλούν με τη σειρά της στοίβας (από πάνω προς τα κάτω) όπως τους τα δίνουν.
Τότε είπα να κάμω τη μικρή μου επανάσταση: Ρώτησα και έμαθα πως τις οδηγίες τις δίνει ο διευθυντής του Ακτινολογικού. Από το γραφείο του διευθυντή μου εξήγησαν τον λόγο για τον οποίο όλοι είχαμε την ίδια ώρα 08.00 το ραντεβού μας: Επειδή «θα πρέπει οι εξεταζόμενοι να πιουν 1 λίτρο από κάποιο υγρό σε διάστημα μιας ώρας πριν την εξέταση». Προσωπικά για τη δική μου αξονική τομογραφία ΔΕΝ χρειαζόταν να πιω οτιδήποτε. Το υγρό αυτό ήταν για κάποιες συγκεκριμένες εξετάσεις κάποιων μόνων ασθενών.
Επέστρεψα στην αίθουσα αναμονής και ρώτησα τους τέσσερις άλλους που περίμεναν εκεί: Όλοι είχαν το ραντεβού τους στις 08.00 και σε κανένα δεν έδωσαν το υγρό αυτό γιατί απλά δεν χρειαζόταν για την εξέτασή τους!
Τελικά γύρω στις 12.00 με φώναξαν για την αξονική τομογραφία που διήρκεσε 15 λεπτά!
Έφυγα και στην αίθουσα υπήρχαν ακόμα τέσσερις νευριασμένοι ασθενείς με ραντεβού όλοι τους στις 08.00 το πρωί και που δεν είχαν (δεν χρειαζόταν) να πιουν το… γέρημο το υγρό! Τους ευχήθηκα «καλή υπομονή» και αποχώρησα.
Το μεγάλο πρόβλημα των κρατικών μας νοσηλευτικών ιδρυμάτων είναι η έλλειψη οργάνωσης και ορθών διαδικασιών που στις περισσότερες περιπτώσεις μπορούν να λυθούν με πολύ απλούς τρόπους κοινής λογικής. Δεν μπορώ να καταλάβω πραγματικά γιατί θα πρέπει όλοι οι ασθενείς να έχουν ραντεβού την ίδια ώρα και να μην κατανέμονται, π.χ., ανά δύο κάθε μισή ώρα. Όπως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι 6 – 7 άλλοι που πήγαν 10 λεπτά πριν από μένα για εγγραφή να βρίσκονται πάνω πάνω στη στοίβα με τα παραπεμπτικά και εμένα να με φωνάζουν 2 – 3 ώρες μετά από αυτούς, έστω και αν έχουμε την ίδια ώρα το ραντεβού μας!!!
Εργαζόμενοι εκεί στα τμήματα με τα οποία είχα άμεση επαφή στα δύο γεγονότα που περιέγραψα με προέτρεψαν οι ίδιοι να δημοσιοποιήσω το πρόβλημα το οποίο -όπως μου είπαν- αντιμετωπίζουν καθημερινά με τους ασθενείς και πως -κατά τους ίδιους και από τη γνώση και πείρα τους- το πρόβλημα μπορεί να λυθεί πολύ εύκολα!
Θα ήταν καλό να έχω μια απάντηση από κάποιον αρμόδιο…
