*Ομάδα μαθητών απευθύνεται στο νυν και τέως Υπουργό Παιδείας

Αξιότιμε κύριε Κώστα Χαμπιαούρη,
Ο Πετρής φύτεψε ένα κήπο, τον μπόλιασε, τον περίφραξε, τον φρόντισε και πνίγει τώρα τον πόνο του στον Πορτοκαλόκηπό του, στη ζωντανή παρουσία των πελώριων δέντρων του, που τον παρασέρνουν στη δική τους τροχιά, στην τροχιά της δύναμης και της παρηγοριάς. Απορούμε κύριε Υπουργέ… για το πού μπορούμε να πνίξουμε εμείς οι τελειόφοιτοι μαθητές τη θλίψη μας, τη στεναχώρια μας, την αγωνία μας για το αμφίβολο όχι μέλλον, αλλά αύριο. Είμαστε τελειόφοιτοι μαθητές του οικονομικού κλάδου, δηλαδή είμαστε παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Συχνά αναρωτιόμαστε εμείς οι μαθητές του κυπριακού σάπιου εκπαιδευτικού σας συστήματος, αν θα αντέξουμε από τα Υπουργεία σας, άλλες πλημμύρες, οι οποίες σαρώνουν στο πέρασμά τους όχι μόνο τις ψυχές μας, αλλά και ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, την αξιοπρέπειά μας.

Κύριε Χαμπιαούρη, εμείς οι μαθητές των κυπριακών σχολείων, βυθισμένοι εδώ και χρόνια στην απογοήτευση, εγκλωβισμένοι σε ένα σχολικό ασφυκτικό κλοιό, πελαγωμένοι από την υπέρογκη ύλη, μάρτυρες του σχολικού εκφοβισμού, παραγκωνισμένοι από τα Υπουργεία σας, αναμένεται από το κράτος να καταστούμε το μέλλον του τόπου, γιατί αυτό εξυπακούεται. Το σύγχρονο κυπριακό σχολείο, όμως, έχει μετατραπεί σε ένα εξεταστικό κέντρο, σε ένα σύστημα που αφοσιώνεται μόνο στην εξέταση των μαθητών για την εισαγωγή σε μία ανώτερη βαθμίδα εκπαίδευσης, θυσιάζοντας τη γνήσια αγάπη για τη γνώση στο ναό των Παγκύπριων εξετάσεων. Δυστυχώς, εμείς οι μαθητές βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με πληροφορίες και στοιχεία, που θα μας βοηθήσουν να πετύχουμε μόνο στις Παγκύπριες εξετάσεις με την προώθηση της αποστήθισης και όχι της ερευνητικής εργασίας που προάγει την κριτική σκέψη.

Τα δεκαοκτώ μας χρόνια, κύριε Υπουργέ, είναι οκτώ και δέκα. Ναι, ώρες σχολείου. Ναι, πολλές, εξαντλητικές ώρες φροντιστηρίου! Εάν το σχολικό σύστημα ακολουθούσε ένα ορθό πλάνο, ένα δοκιμασμένο επί χρόνια προγραμματισμό, αν στους καθηγητές μας, κοινώς «παππούδες» και «γιαγιάδες» των οικονομικών, επιτρέπονταν μέθοδοι γόνιμης διδασκαλίας, αν αυτοί οι τελευταίοι δεν υποχωρούσαν στο υπουργικό κατεστημένο, δε θα εκσφενδόνιζαν σε κάθε μας ερώτηση: «Εγώ πού θέλεις μάνα μου να ξέρω…». Με αυτό εννοούμε ότι δε θα «χαλούσαμε», με άλλα λόγια, τις ώρες μας στα φροντιστήρια για να εκτελούμε και να εμπεδώνουμε τα χρέη όχι του σχολείου μας, αυτού καθεαυτού, αλλά του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Ομολογουμένως, τα άτομα αυτά με τα οποία αναπτύξαμε σχέσεις «εγγονιών-παππούδων» αποζητούν μια καλύτερη σύνταξη, μα μπορεί ακόμα και στα τόσα χρόνια ηλικίας τους να θέλουν να πραγματώσουν τα όνειρά τους στον χώρο της διδασκαλίας. Αν η εμπεριστατωμένη έρευνα των Φιλανδών ειδικών δείχνει ότι η συνταξιοδότηση των ανθρώπων τούς επιτρέπει να κοιμούνται καλύτερα, τότε πόσο μάλλον στην περίπτωση της κυπριακής πραγματικότητας η πιο ψηλή σύνταξη προκαλεί λήθαργο. Είναι άκρως φυσιολογικό, οι «παππούδες» μας, αν και γνωρίζουν τις αδυναμίες που κουβαλά η τρίτη ηλικία, δηλαδή η έλλειψη υπομονής και αντοχής, να δέχονται από το σύστημα να μπουν στους κόλπους του, προσπαθώντας να βάλουν το δικό τους λιθάρι στο ποικιλόμορφο έργο της Παιδείας. Ωστόσο, γεννιούνται βασανιστικά ερωτήματα στους ίδιους, βαθιές υπαρξιακές απορίες, αφού διορίζονται ως καθηγητές, που ενδεχομένως να μην επιδόθηκαν ποτέ στο αντικείμενό τους, λίγο πριν τη σύνταξή τους, ως απόρροια ενός συστήματος που νοσεί…

Εμείς, ως τάξη, λειτουργήσαμε συλλογικά, προσπαθήσαμε να διαλύσουμε τις αυταπάτες ότι το σχολείο σημαίνει χαρά, ότι εκφράζει τη δημιουργικότητα, δίνοντας ο ένας στον άλλο μια χείρα βοηθείας. Και αυτό να ‘στε βέβαιος, κύριε Υπουργέ, ήταν από τα λίγα πράγματα που μας δόθηκαν απλόχερα, αν και ασυνείδητα από τα Υπουργεία σας και μας κράτησαν δυνατούς. Αναμφίβολα, ο κάθε υπουργός που λαμβάνει τα ηνία της Παιδείας επιδιώκει, δυστυχώς, για εμάς του μαθητές, αλλαγές εξωπραγματικές, απλά και μόνο για να αλλάξουν τα σχολικά εγχειρίδια. Και τώρα που είπαμε σχολικά εγχειρίδια μάς ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.
Κύριε πρώην Υπουργέ, απευθυνόμενοι τώρα στον κύριο Καδή, είχαμε πάρει όλοι μας ανεξαιρέτως τα βιβλία του Υπουργείου σας όταν άρχισε να κυλάει η σχολική χρονιά 2017-18. Τα νέα εγχειρίδια, που σκοπό είχαν να φέρουν δήθεν τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο στις σχολικές μονάδες, αλλά το μόνο που κατάφεραν τελικά ήταν να μας φέρουν σε ρήξη με τους διδάσκοντές τους, αλλά και με ολόκληρη τη σχολική περιφέρεια. Είναι αδιανόητο να περιμένουμε πότε ο επιθεωρητής, ή όποιος έλυνε καθυστερημένα το νέο βιβλίο παράλληλα με μαθητές και διδάσκοντες, να δέχεται τις άπειρες απορίες μας, τα λάθη που εντοπίζαμε, αλλά και τις διευκρινίσεις που ζητούσαμε. Σύγχυση, μπέρδεμα, ασάφειες, οι οποίες ασάφειες κατά κάποιο τρόπο μετά από παράπονα, ερχόντουσαν σε επιπρόσθετες κόλλες στο email των «ευσυνείδητων» καθηγητών για να αποσαφηνιστούν, εάν και μόνο αυτοί έψαχναν και είχαν διασυνδέσεις. Όσον αφορά, όμως, τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς, είναι γεγονός ότι δεν λάμβαναν όλοι τους τις ασκήσεις που ανασκευάζονταν, όπως και κάποιοι άλλοι δεν είχαν επαρκή ενημέρωση κατά τη διάρκεια της χρονιάς γι’ αυτές που θέτονταν εκτός ύλης, ώστε να ενημερώσουν έγκαιρα τους μαθητές τους. Δεν επιτρέπεται να διαβάζουμε το βιβλίο της ΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ και σε κάθε σελίδα να εντοπίζουμε πάμπολλα λάθη. Πώς όταν έχει λάθη η θεωρία θα μπορέσουμε να περάσουμε στην πράξη;

Δυστυχώς, τα λάθη δεν ήταν μόνο θεωρητικά, αλλά και πρακτικά. Όλοι οι καθηγητές μετά τη ρήξη που προαναφέραμε μας έδειχναν διστακτικά τις λύσεις και κατ’ επέκταση τις διορθώσεις, που το Υπουργείο έστελνε, για να πειστούμε. Με το δίκιο τους, όμως, πάρα πολλοί εκπαιδευτικοί ΑΝΑ ΤΟ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟ άφησαν πάνω μας τον εντοπισμό και τη διόρθωση των άφθονων λαθών μέσα στις ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ που είχαμε σε κάθε κεφάλαιο για εμπέδωση. Κύριε Υπουργέ, σκεφτήκατε καθόλου πόση ώρα σπαταλούσαμε για να διορθώσουμε τα λάθη, να αναιρέσουμε από το μυαλό μας όλα όσα λανθασμένα εντυπώθηκαν και να τα αντικαταστήσουμε με άλλα; H λογιστική ανέκαθεν ήταν λογική… μα στην τελική κατέληξε με τα βιβλία αυτά παράλογη. Προβαίναμε στην επίλυση ασκήσεων του κεφαλαίου, που σε μόλις περίπου τρεις βδομάδες, όταν προχωρούσαμε στο επόμενο κεφάλαιο, ειδοποιούμασταν πως η άσκηση αυτή είχε τέτοιου βαθμού δυσκολία, είτε μεγάλη είτε μικρή, που σήμαινε ότι δεν ενέπιπτε στην τρίτη λυκείου. Άρα, βασικά δε φτάνει το άγχος που κουβαλούσαμε σε μια τέτοια περίοδο, έκανε έντονη την παρουσία της και η ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.  Διευκρινίζουμε ότι το γραπτό των Παγκυπρίων ΔΕΝ ήταν ΔΥΣΚΟΛΟ, αλλά ευνοούσε τα μαθητούδια των φροντιστηρίων (HIGHER). Η αλήθεια πρέπει πάντα να λέγεται. Το δοκίμιο της ΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ των Παγκυπρίων δεν προσέγγιζε τον βαθμό δυσκολίας του βιβλίου, παρά μόνο το πορτοφόλι των γονιών μας στα φροντιστήρια! Και εμείς πηγαίναμε αναγκαστικά όπως όλοι μας τα απογεύματα. Κάτι που στους καθηγητές μας φυσικά και δεν άρεσε και έτσι επικρατούσε οξύτατος διάλογος επί καθημερινής βάσεως εντός της τάξεως, καθότι το ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟ ΕΠΕΒΑΛΛΕ.
Το νέο βιβλίο της πολιτικής οικονομίας πάλι περιείχε άπλετα λάθη, κάποια από τα οποία ποτέ δεν διορθώθηκαν σε κόλλες επιπρόσθετες από το Υπουργείο. Μπλέχτηκαν οι Πανεπιστημιακοί και σύγχυσαν τα του επιπέδου μας, με τα του επιπέδου τους. Προκαλούμε συμμαθητές μας-συνομήλικούς μας να βγουν και να μιλήσουν για το γραπτό της ΦΥΣΙΚΗΣ, που μόνο ασκήσεις του βιβλίου δεν περιείχε, όπως οι επιθεωρητές ακράδαντα υποστηρίζουν.

Κύριε πρώην Υπουργέ Κώστα Καδή, το τι συμβαίνει στο μάθημα Αρχές Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων (ΑΟΔΕ) είναι ανεπίτρεπτο. «Η αποστήθιση του συγκεκριμένου βιβλίου είναι μια διαδικασία αποστράγγισης-καταστολής της νοητικής διεργασίας», παραδοχή του ίδιου του συγγραφέα κύριου Δημήτρη Μπουραντά όταν θέλησε να εξετάσει την κόρη του για Πανελλήνιες. Κύριε Χαμπιαούρη, ως το πλέον αρμόδιο πρόσωπο, καθίσταται σαφές ότι μόνο οι ίδιοι αν εγκύψουμε στα προβλήματά μας, θα κατανοήσουμε και τις διαστάσεις τους. Θα υπογραμμίσουμε απλά ότι το συγκεκριμένο εργαλείο γράφτηκε το 1999, ένα παντελώς παρωχημένο βιβλίο για τα σύγχρονα δεδομένα, δυσνόητο στο περιεχόμενό του πλέον, που σκόπευε να έχει θέση στο Πανεπιστήμιο, που αντί να κεντρίζει το ενδιαφέρον μας, νεκρώνει κάθε εγκεφαλική μας διεργασία. Το ότι επιλέξαμε στην πρώτη λυκείου το μάθημα της ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΥ και στη δευτέρα ενημερωθήκαμε ότι το επιλεγέν μάθημα από το νέο αναλυτικό πρόγραμμα καταργήθηκε, αντανακλά κανενός άλλου, παρά μόνο τη δική μας αβουλία. Με θάρρος και παρρησία σας επισημαίνουμε ότι δεν είμαστε άβουλοι, εμείς οι μαθητές έχουμε φωνή, μπορούμε να διεκδικήσουμε σθεναρά τα θέλω μας και τα δικαιώματά μας, χάρη στις σχολικές-υπουργικές μεταρρυθμίσεις, που σκληρά βιώσαμε. Η προσπάθεια των εκπαιδευτικών να διδάξουν το ΑΟΔΕ, αλλά και το ΜΑΡΚΕΝΤΙΝΓΚ είναι μάταιη, γιατί ο τρόπος δημιουργίας τους είναι τέτοιος, που μόνο σε μια τέτοια κοινωνία, στην ΚΥΠΡΙΑΚΗ, θα ταίριαζε.

Προσπαθούμε να αφήσουμε κατά μέρος το εκπαιδευτικό ζήτημα που διέρχεται κρίση, ως πλέον απόφοιτοι των κυπριακών σχολείων, όμως έχουμε ενσυναίσθηση, ως ενεργοί πολίτες για τις επόμενες γενεές. Τα σχολεία μετατράπηκαν σε ξέφραγο αμπέλι μέσα στις αχανείς κτιριακές μονάδες. «Μαθητής γυμνασίου της Λευκωσίας έπεσε από τον πρώτο όροφο του σχολείου του κατά τη διάρκεια του διαλείμματος και τραυματίστηκε», δροσίζοντας άλλη μια φορά τα κληματόφυλλα του σχολικού ξέφραγου αμπελιού.
Δεν μπορούμε να γλιτώσουμε κανένα από τη μέγγενη της παρατεταμένης δυσφορίας, αφού η ΔΙΟΙΚΟΥΜΕΝΗ πλέον ΠΑΙΔΕΙΑ δε θα μπορέσει να συμβάλει στον γρήγορο απεγκλωβισμό της κοινωνίας μας, όπως συνήθως ενεργούσε. Η περιρρέουσα ανήθικη ατμόσφαιρα στην εποχή μας χαρακτηρίζεται από τη δημοκοπία,  την αναξιοκρατία και τον εύκολο πλουτισμό. «Μεγάλη αναστάτωση και απογοήτευση προκάλεσε στους 5.500 υποψήφιους η ακύρωση των γραπτών εξετάσεων για το διορισμό εκπαιδευτικών με το νέο σύστημα στη μέση εκπαίδευση στην Κύπρο, ΛΟΓΩ ΔΙΑΡΡΟΗΣ ΤΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ», μια πραγματικότητα που ανεπαίσθητα τον κυπριακό λαό προβληματίζει. Το ημερολόγιο που δόθηκε σ’ όλους τους τελειοφοίτους για σωστό προγραμματισμό στις Παγκύπριες από τον προηγούμενο Υπουργό έδωσε με τις πλούσιες εικόνες, που περιείχε, μία ιδέα άριστων εγκαταστάσεων, άρτια οικοδομημένων σχολείων, κάτι που αποκλίνει από τα κυπριακά δεδομένα.

Εσείς οι επόμενοι μαθητές οφείλετε αν φιλοδοξείτε, όπως εμείς οι προηγούμενοι, να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο κόσμο, τότε μπορούμε να αγωνιστούμε όλοι μαζί για να καταφέρουμε να ξεφύγουμε από τον πνευματικό λήθαργο, στον οποίο μας εγκλώβισαν. Δεν πρέπει να κλείσουμε τα μάτια μας μπροστά «στις σύριγγες που πέταξε ένας μαθητής σε συμμαθητή του» και τ’ αυτιά μας για τους «έξι ανήλικους νεαρούς, που εντοπίστηκε στην κατοχή του ενός, ζυγαριά ακριβείας», αλλά ο κάθε φορέας να σταθεί στο ύψος του, να μην αποποιείται τις ευθύνες του και ν’ αναλάβει καθήκοντα. Η θέση που κατέχει ο κάθε φορέας επαφίεται στο πολυδιάστατο έργο της Παιδείας. Να ‘στε σίγουρος, κύριε Χαμπιαούρη, ότι εμείς τα νιάτα του τόπου έχουμε εξουθενωθεί με την υπάρχουσα κοινωνική κατάσταση και εμείς οι καλοί μαθητές αν δεν έχουμε χαθεί μέσα στις σχολικές συμπληγάδες, μέσα στις οποίες σιγομουρμουρίζανε οι καθηγητές μας, «οι καλοί ποτέ δε χάνονται ακόμα και αν δεν επαινούνται», θα ανοίξουμε φτερά ΜΑΚΡΙΑ για νέους ορίζοντες.

Σε καθημερινή βάση τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης μετατρέπουν την πληροφόρηση σε παραπληροφόρηση, «σε δάσκαλο που βαρύνεται με ιστορικό από προηγούμενα περιστατικά σε δημοτικά σχολεία», αποχαυνώνοντας ποικιλοτρόπως τον καταρρακωμένο κυπριακό λαό.  Κοιτώντας προσεκτικά το σκηνικό με τον αδόκητο χαμό του 10χρονου, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη, οποιοσδήποτε εκπαιδευτικός θα μπορούσε να επιβλέπει ένα παιδί ανάμεσα σε δεκάδες άλλων, που απρόβλεπτα από κάποιο κίνδυνο να πληγώνεται. Προσπαθήστε να μπείτε στα παπούτσια του εκπαιδευτικού και να αντικρίσετε τα γεγονότα αντικειμενικά. Απορίας άξιον, διατίθενται τα στοιχεία των εκπαιδευτικών στα Μ.Μ.Ε; Ακόμα και αν διατίθενται είναι απαράδεκτο να διασύρονται εκπαιδευτικοί λειτουργοί για να λειτουργούν ως αναλώσιμα υλικά στη μηχανή της τηλεόρασης για κάποια ποσοστά τηλεθέασης και για άρνηση λήψης ευθυνών από τους κυβερνόντες μπροστά στα μάτια του κόσμου. Εμείς οι καταπιεσμένοι μαθητές τώρα πρέπει να αντιμετωπίζουμε όλους τους δασκάλους μας απαξιωτικά; Αρνούμαστε! Η κακόβουλη διοικούμενη, και αυτή, τηλεόραση και οι υψηλά ιστάμενοι αυτό προσπαθούν εδώ και μέρες να μας διδάξουν, την ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ.

Καλούμε την κυπριακή κοινωνία, εμείς οι μαθητές, που ζήσαμε τα ΠΑΝΔΕΙΝΑ στους κόλπους ενός αδίστακτου συστήματός της, να καταδικάσει τις προσβλητικές συμπεριφορές, αυτών που βιάστηκαν να εκτοξεύσουν απειλές κατά των εκπαιδευτικών, αυτών που υπήρξαν υποκριτές και Φαρισαίοι λιθοβολώντας ακατάπαυστα, για να σταθεί η ίδια η κοινωνία αρωγός στα προβλήματα της Παιδείας. Μεγαλύτερος πόνος από τον πόνο μιας μάνας, όταν το παιδί της πεθαίνει, δεν υπάρχει σε τούτη τη Γη, σα να της ξεριζώνουν τα σπλάχνα απ’ τα βάθη της. Πριν λίγες μέρες ετάφη ο μικρός Σταύρος αφήνοντας όχι μισή, αλλά άδεια την αγκαλιά της μάνας του. Εμείς συναισθανόμαστε το μερίδιο ευθύνης, με τις ενοχές φανερά καρφιά να μας πληγώνουν τον κάθε ένα μας ξεχωριστά. Με του Υψίστου στον ουρανό τη χάρη, θα περιμένουμε να γνωρίσουμε τον Σταύρο, ακολουθώντας το ανέσπερο φως, που εκπέμπει η αγνότατη Ψυχή του.

Αξίες, όπως ο σεβασμός, η αλληλεγγύη, η αξιοπρέπεια και πόσες διαιώνιες άλλες, που τις έχουμε λησμονήσει πρέπει άμεσα να τις επαναπροσδιορίσουμε. Εξαιτίας της εκ φύσεως μας αδράνειας, που διαθέτουμε ως άνθρωποι, δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε μπροστά στον κοινωνικό κυκεώνα, αλλά ειδικότερα εμείς οι νέοι πρέπει να ενεργήσουμε έτσι ώστε να φέρουμε την αλλαγή σ’ αυτό τον τόπο. Γιατί εμείς έχουμε συνειδητοποιήσει την υφιστάμενη κατάσταση με τον δυναμισμό και το πρωτοποριακό μας πνεύμα. Γιατί οι οδυνηρές μεταρρυθμίσεις του ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ παραχάραξαν τον τρόπο ζωής μας, τη συμπεριφορά μας και στριμώχθηκαν τα απογεύματά μας. Ας αξιοποιήσουμε για εμάς του ίδιους τον ελεύθερο μας χρόνο εποικοδομητικά σε δραστηριότητες, που θα συντείνουν στην ανάπτυξη μιας πλατύτερης Παιδείας. Ας πρωτοστατήσουμε στην κοινωνία μας για να φέρουμε ένα εκπαιδευτήριο-εκκολαπτήριο αυτόνομων προσωπικοτήτων, μακριά από στεγανά. Ας επιδιώξουμε, εν ολίγοις, να θεμελιώσουμε ως ενεργοί πολίτες πλέον τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ σε καιρούς, που η Κυπριακή νήσος άγρια κλυδωνίζεται.

Με εκτίμηση,
ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΕΠΑΡΚΟΥΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.
*Ομάδα απηυδισμένων μαθητών οικονομικού κλάδου, που θίγει τα κακώς κείμενα.