Η Τίνα Μιτσίδη, μια απογοητευμένη, νεαρή μητέρα, επισημαίνει τα πιο κάτω.
«Νησί πικρό, νησί γλυκό, νησί τυραγνισμένο, κάνω τον πόνο σου να πω και προσκυνώ και μένω…»
Πόσο πόνο μπορεί να αντέξει ακόμα, αλήθεια, αυτό το νησί;
Ώς πότε θα ανεχόμαστε κάθε λογής «Βαρβάρους» να «μαδάνε τ’ άνθια» του κάποτε ολάνθιστου νησιού μας; Ποιους «Βαρβάρους», θα μου πείτε… Όχι, δεν εννοώ τους Τούρκους –τους αδερφούς μας– εννοώ τους δικούς μας, τους Έλληνες της Κύπρου, τους Νεοέλληνες… Αυτούς, που με κόπο και ιδρώτα, στην άλλη άκρη της γραμμής, προσπαθούν εναγωνίως να εξασφαλίσουν την ψήφο μας, κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές… Ε, βέβαια, μόνο τότε μας θυμούνται, αφού πριν είναι, βλέπετε, απασχολημένοι με τα δικά τους…
● Πώς να εξασφαλίσουν διαγραφή χρεών των συζύγων τους
● Τι ώρα θα τους μεταφέρει ο οδηγός της υπηρεσιακής LIMO στο αεροδρόμιο για ταξιδάκι αναψυχής
● Ποιο κομμωτήριο θα επιμεληθεί το χτένισμα για την τηλεοπτική εμφάνιση (ναι, τα πληρώνουμε και αυτά)
● Ποιο φίλο/η τους θα διορίσουν σε κάθε κυβερνητικό ευκαιριακό πόστο – με «μισθό πείνας».
● Πώς θα βγάλουν τα λεφτά τους (και των συγγενών τους) έξω από τη χώρα πριν από το κούρεμα καταθέσεων, εντελώς τυχαία πάντα!…
● Πώς θα περάσουν νομοσχέδια κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους, εντελώς συμπτωματικά και πάλι…
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες αυτό τον κατάλογο της ντροπής… Όλοι αυτοί οι πολιτικοί μας παίζουν την τύχη της Κύπρου μας στα ζάρια κι έχουν και τις ευλογίες μας, αυτό είναι το τραγικό! Εμείς τους ψηφίζουμε κι αυτοί εκτελούν κατά βούληση… Διορίζουν ανίκανους, σε καίριες θέσεις, πληρώνοντάς τους με μηνιαίους μισθούς που πλησιάζουν 5ψήφιο αριθμό, σαν να είναι αναντικατάστατοι και μοναδικοί στο είδος τους… (Ίσως να είναι τελικά…) Τους επιτρέπουν να «αλωνίζουν» σε ξένα αλώνια, να αγοράζουν υπηρεσίες από συγκεκριμένους χωρίς καν προσφορές, σε πολλές περιπτώσεις, δηλαδή, απευθείας ανάθεση και ακριβοπληρωμένη μάλιστα!!!
… μαντέψτε με ποιανού τα λεφτά…
… ακριβώς, με τα δικά μας!!! Ναι, με τα δικά σου, με εκείνα που κερδίζεις με τον κόπο και τον ιδρώτα σου κάθε μέρα, προσπαθώντας να βγάλεις τα προς το ζην, που στερείσαι 9 – 10 τουλάχιστον ώρες καθημερινά τα μωρά σου –την οικογένειά σου– για να μπορείς να τα ταΐσεις και να τα ντύσεις, άντε να τα πάρεις κι έναν κυριακάτικο περίπατο… Για διακοπές, ούτε λόγος για τους περισσότερους, δυστυχώς (βλέπετε δεν πιάνουν όλοι €8.300/μήνα).
Με αυτά τα λεφτά, με τα δικά μας λεφτά, στήνονται τρικούβερτα γλέντια στις πλάτες μας κι εμείς δεν είμαστε καν καλεσμένοι στο γλέντι!!! Τι καλεσμένοι δηλαδή, ούτε απ’ έξω δεν έχουμε δικαίωμα να περάσουμε…
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ σου λέει… Η «λαϊκή κυριαρχία» εκλεγεί πρόεδρο κάθε 5 χρόνια… Αυτός είναι ο άχαρος ρόλος μας να εκλέγουμε τον αρχηγό του γλεντιού ή τον επίτιμο καλεσμένο, αν προτιμάτε… Μας αξίζει όμως! Ξέρετε γιατί; Επειδή, Η ΑΝΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ!!! Είμαστε συνένοχοι σε αυτό το θέατρο του παραλόγου (για να μην πω έγκλημα), εμείς το χρηματοδοτούμε, είμαστε οι ευγενείς χορηγοί!!!
Στην υγεία μας λοιπόν κι ελπίζω όταν θα ξυπνήσουμε από το μελετημένο αυτό, διαχρονικό μεθύσι, να μιλάμε ακόμα ΕΛΛΗΝΙΚΑ στη Μεγαλόνησο!…
«…κουράγιο μικροκόρη μας, που μας εγίνεις ΜΑΝΑ, Ύμνος και Θρήνος της ζωής κι ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΜΠΑΝΑ!!!»
