Ο Κώστας Π. Κουρουφέξης, γράφει για την ανάγκη να φτιάξουμε ένα μνημείο για τη Θεά της Ομορφιάς. Κάτι που θα ενισχύσει και τον τουρισμό μας.
Στην Κύπρο έχουμε ίσως το μεγαλύτερο διαμάντι στον κόσμο, πιο μεγάλο και πιο ωραίο και από αυτό που έχει στο στέμμα της η βασίλισσα της Αγγλίας. Είναι σήμερα μέσα στα τσιακκίλια του γυαλού εκεί στην Πέτρα του Ρωμιού ή Πέτρα της Αφροδίτης. Το διαμάντι αυτό της Κύπρου, μας το χάρισε ο Όμηρος γράφοντας μέσα στην Οδύσσεια για τη γέννηση της Αφροδίτης στην Πάφο πριν πάνω από 3.500 χρόνια. Η Αφροδίτη λοιπόν κατά τον Όμηρο ανεδύθη μέσα από τον αφρό της θάλασσας στην Πάφο, γι’ αυτό και λέγεται και Παφία.
Την ύμνησαν ποιητές, γλύπτες, ζωγράφοι και πολλοί άλλοι. Οι Γάλλοι την έχουν στο Λούβρο και μαζί με άλλες δύο φιγούρες γυναικών, τη Μόνα Λίζα και τη Νίκη της Σαμαθράκης είναι μαζί τα τρία πιο αξιόλογα μουσειακά εκθέματα στον κόσμο.
Στην Κύπρο δεν τιμούμε την Αφροδίτη. Παίρνουμε περίπου ένα δισ. ευρώ από τον τουρισμό της, και εμείς οι Κύπριοι, στον τόπο που γεννήθηκε, έχουμε ένα τσίγκινο σαντουιτσίδικο με χυμούς και στον τόπο που ερωτευόταν και έκανε τα μπάνια της, έχουμε μια σκέτη κολύμπα με μια συκιά που στάζουν νερό τα φύλλα της.
Να έβλεπε ο μεγάλος ο Μποτιτσέλι που φύσησε ζωή στην Αφροδίτη μέσα στον Αφρό της Πάφου αυτή την αχαριστία του Κυπραίου προς το Μύθο και την παράδοσή του, ίσως να έσχιζε το κανναβάτσο. Μια αχαριστία προς το θείο ίνδαλμα της ομορφιάς.
Γιατί εγώ σήμερα υμνώ και τιμώ την Αφροδίτη;
Γιατί εγώ δεν είμαι αχάριστος. Αυτό το ωραίο και όμορφο παραμύθι μας δίνει πολύ ψωμί και τρώμε.
Είναι η ταυτότητά μας για τον έξω κόσμο. Είναι η Αφροδίτη, ο ήλιος και η θάλασσά μας που ανέβασαν τον τουρισμό σ’ αυτά τα ύψη.
Στην Αθήνα τιμούν την Αθηνά την Παρθένα.
Μπορείτε σήμερα να φανταστείτε την Αθήνα με ένα άλλο όνομα και επάνω στον ιερό βράχο αντί τον Παρθενώνα να είχαν ένα τσίγκινο περίπτερο και να πουλούσαν σάντουιτς και χυμούς; Θα έπρεπε σήμερα ο ΚΟΤ και όλοι οι Κύπριοι μαζί να κάμουν ένα λιγότερο πύργο στη Λεμεσό και αντί αυτού να χτίσουν ένα ωραίο μνημείο για την Αφροδίτη στον τόπο που γεννήθηκε.
Αν επενδύαμε 2% των καθαρών εσόδων μας από τον τουρισμό για ένα χρόνο, θα είχαμε ένα ωραίο μνημείο και χώρους αναψυχής των τουριστών μας.
Η κότα με τα χρυσά αυγά, αν δεν της ρίξεις λίγο κριθάρι στα πόδια θα ψοφήσει. Σίγουρα θα ψοφήσει και εσύ θα είσαι βλάκας και αχάριστος.
Αν δεν έχεις τον μύθο να τον φτιάξεις. Είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο λαϊκής έκφρασης και παράδοσης. Εκατομμύρια κόσμος πηγαίνει κάθε χρόνο στην Ευρώπη για να δει μια μικρή εσωτερική αυλή με φυτά και λουλούδια. Στο βάθος ένα κτήριο με μπαλκόνι και από κάτω πράσινα αναρριχητικά φυτά. Ο έρωτας ήταν μεγάλος, η κοπέλα με τα μακριά μαλλιά κλειδωμένη στο επάνω πάτωμα (ο Μύθος, λέμε τώρα). Ο έρωτάς της στεκόταν κάτω από το μπαλκόνι. Αυτή έριξε τα μακριά της μαλλιά και αυτός ανέβηκε στην αγκαλιά της. Κάποιοι λένε ότι είναι μύθος ενός γραφιά Εγγλέζου. Εγώ πιστεύω ότι έτσι ακριβώς έγινε. Ποιος μπορεί να τραβήξει μια λεπτή γραμμή μεταξύ Μύθου και γεγονότος; Σε τι διαφέρουν τα δύο; Σε τίποτα.
Κάποιοι από εμάς έχουν χρήματα και πλάνα να χτίσουν λίγο πιο πέρα από την Αφροδίτη, στη Γεροσκήπου πολυώροφους πύργους – σαρδελοκούτια, όπου κάποιοι άτυχοι άνθρωποι, ιθαγενείς και αλλοδαποί θα στοιβάζονται μέσα.
Γιατί αυτοί οι επενδυτές, αντί να συντηρούν μια ξεπερασμένη κατάσταση, μια μόδα που θα απορρίψει ο χρόνος αύριο (άλλη μια φούσκα). Γιατί δεν επενδύουμε στο παραμύθι της Αφροδίτης όπου θα μας χειροκροτήσει όλος ο κόσμος (δικαιούχοι) και η κότα θα συνεχίσει να κάνει τα χρυσά αυγουλάκια …
Σημ. Πρόσφατα σε μια συνάντησή μου με τον φίλο Μιχαλάκη Ζαμπέλα, (τ. δήμαρχος Λευκωσίας), φαίνεται του άρεσε η «Αφροδίτη» μου και με έπεισε να γράψω αυτό το άρθρο.