Ο Προκόπης Γεωργίου, πρώην ανώτερος αστυνόμος, γράφει για τη μάστιγα που ταλαιπωρεί νέους και οικογένειες.
 
Τη δεκαετία του 2000 λειτουργούσαν στον τόπο μας αρκετοί εθελοντικοί σύνδεσμοι και έτσι δημιουργείτο υποδομή που σε βάθος χρόνου οι εθελοντές αποκτούσαν γνώσεις και εμπειρίες. Η διαφώτιση για τους κινδύνους που εμπεριείχαν τα ναρκωτικά έφτανε σε όλη την ελεύθερη Κύπρο. Τώρα ποια είναι η πολιτική αντιμετώπισης της μάστιγας των ναρκωτικών; Η βασική αρχή αντιμετώπισης του προβλήματος είναι η μείωση της προσφοράς και της ζήτησης. Δηλαδή, όταν μειωθεί η ζήτηση δεν υπάρχει ανάγκη για προσφορά. Όμως, όταν μειωθεί η προσφορά και η ζήτηση είναι ψηλά, τότε αυξάνονται οι τιμές και τότε μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο. Όταν ο ναρκομανής, λόγω ψηλών τιμών, δεν μπορεί να βρει τη δόση του, θα καταφύγει στη βία, στο έγκλημα. Η μείωση της ζήτησης γίνεται μέσα από την πρόληψη και η μείωση της προσφοράς με την καταστολή. Στον τόπο μας παρατηρείται μια διελκυστίνδα μεταξύ των δύο, της πρόληψης και της καταστολής, ποια εκ των δύο είναι η πιο κατάλληλη. Επ’ αυτού προσωπικά εκτιμώ και το επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά και ας γίνει αντιληπτό. Η καλύτερη πρόληψη του εγκλήματος επιτυγχάνεται διά της αποτελεσματικής εφαρμογής της υφιστάμενης νομοθεσίας. Άποψη την οποία ασπάζονται διεθνούς κύρους εγκληματολόγοι. Η πρόληψη και η καταστολή είναι αδέλφια δίδυμα. Δεύτερο, παρατηρείται ότι η αρμόδια Αρχή για τα ναρκωτικά αποτελείται εξ ολοκλήρου από κυβερνητικούς λειτουργούς, και αυτό είναι λανθασμένη πολιτική. Η αρχή αυτή πρέπει να συμπεριλαμβάνει ιδιώτες, νεαρά κατά το πλείστον πρόσωπα, τα οποία όταν απευθύνονται στη νεολαία, γίνονται αντιληπτά γιατί οι νέοι αντιλαμβάνονται ο ένας τον άλλο. Τα κυβερνητικά μέλη της Αρχής, όντας δημόσιοι υπάλληλοι, ακολουθούν κατά γράμμα την επίσημη πολιτική του κράτους. Είναι να διερωτάται κανείς, τόσοι και τόσοι σύνδεσμοι κατά των ναρκωτικών, κατά το πλείστον εξαρτώμενοι από τον ΚΕΝΘΕΑ, πού είναι, γιατί ανέστειλαν τη δραστηριότητά τους; Ποιος συμπληρώνει το κενό που δημιούργησε η απραξία τους; Ωμή πραγματικότητα, η ύπαρξη αρκετών προγραμμάτων από την αρμόδια Αρχή, για πάταξη των ναρκωτικών. Όμως, ποιοι είναι αρμόδιοι για την υλοποίησή τους; Προκηρύσσονται διαγωνισμοί και σ’ αυτούς μπορούν να λάβουν μέρος σχετικά και άσχετα πρόσωπα, ακόμη και διαφημιστικές εταιρείες και άλλοι, που για πρώτη φορά άκουσαν τη λέξη «πρόληψη».
Τρίτον, το κονδύλι που ενέκριναν οι εθνοπατέρες είναι ανεπαρκές. Το μεγαλύτερο μέρος του ποσού αυτού ξοδεύεται για μισθούς και λειτουργικά έξοδα. Το υπόλοιπο ποσό είναι για NUTS. Πού είναι η θεραπεία των ναρκομανών;  
Η θέση και η άποψή μου είναι ότι το πρόβλημα με τα ναρκωτικά δεν είναι πρόβλημα μόνο του κράτους, αλλά της κοινωνίας γενικότερα. Να δραστηριοποιηθούν και να ενεργοποιηθούν οι διάφοροι φορείς του κράτους, κοινωνικοί φορείς, όπως σχολείο, Εκκλησία, εθελοντές, επιχειρήσεις, σύλλογοι, προς αυτή την κατεύθυνση.