Ο Αντώνης Χατζηαντώνης διερωτάται ποιους εξυπηρετεί η άδεια που του εδόθη από το κατοχικό καθεστώς για να κτίσει στο οικόπεδό του. 

Νομίζω, κανένας εξ ημών, δεν έχει δικαίωμα να κρίνει –ή να κατακρίνει– την απόφαση του συμπρόσφυγα, από τον Λάρνακα της Λαπήθου, κ. Σκουρίδη, να πάει να ζήσει στον τόπο που τον γέννησε, στα 78 του χρόνια, και να αφήσει εκεί την τελευταία του πνοή, όπως δηλώνει ο ίδιος…
Παρόλα αυτά, η απόφαση αυτή, του συμπατριώτη μας, είναι άκρως πολιτική, πέρα από συναισθηματική. Και θα επιχειρήσουμε να την αναλύσουμε, ως τέτοια. Στον βαθμό που μπορούμε, αλλά και με απόλυτο σεβασμό στον συμπαθή γέροντα.
Αν διερωτηθούμε: «Καλά, ποιους εξυπηρετεί το γεγονός ότι, εδόθη άδεια στον Σκουρίδη, να κτίσει στο οικόπεδό του, μετά από έγκριση της ψευδο-κυβέρνησης του βορρά;». Απλά, εξυπηρετεί, τα επιχειρήματα, ή τα πονηρά τεχνάσματα της δόλιας τουρκικής πολιτικής, στα του Κυπριακού. Και αυτό, πρέπει να το δούμε και σε συνάρτηση της πολιτικής στο Περιουσιακό, που εκφράζεται μέσω της ούτω καλούμενης Επιτροπής Ακινήτου Ιδιοκτησίας. Να θυμίσουμε, τι εναλλακτικές προσφέρει: 1) Αποζημίωση σε εξευτελιστικές τιμές (δίδει ένα 10 – 15% της πραγματικής αξίας). Για απώλεια χρήσης, ούτε λόγος! 2) Αποκατάσταση περιουσίας και επιστροφή στον αιτούντα. Δηλ. αυτό που έπραξε στην περίπτωση Σκουρίδη και 3) Επιστροφή περιουσίας… μετά την επίλυση του εθνικού μας Θέματος… Εδώ, να μας επιτραπεί η κυπριακή φράση: «Κάτσε γάρε, ψόφα…!». Ή ελληνιστί: «Ζήσε γάιδαρε, να φας τον Μάη, τριφύλλι…!».
Αν, κάποιος έλεγε στην Τουρκία: Καλά, γιατί δεν επιστρέφεις σε όλους τους εκτοπισμένους τη γη τους, να επιλέξουν, αν επιθυμούν να επιστρέψουν; Θεωρητικό το ερώτημα, αλλά και αυταπάντητο. Δεν πρόκειται να επιτραπεί κάτι τέτοιο, γιατί η τουρκική πλευρά ακολουθεί απαρέγκλιτα από τη δεκαετία του 1950, τη διαχωριστική-αποσχιστική πολιτική, επί του εδάφους. Δεν θα έρθει τώρα να την ανατρέψει.
Και, εδώ, να θέσουμε, το υποθετικό ερώτημα: Αν σου προταθεί, Ε/κ πρόσφυγα, να πας να κατοικήσεις απ’ εκεί, θα το αποδεχθείς; Ε, χωρίς να υπάρχουν στατιστικά στοιχεία, νομίζω, το ποσοστό όσων θα απαντήσουν καταφατικά, δεν πρέπει να υπερβαίνει το 8 – 10% των προσφύγων μας. Γιατί; Μα, είναι απλό. Ο χρόνος, τα 44 χρόνια που πέρασαν, έδρασε καταλυτικά υπέρ των σχεδίων του Ντενκτάς και όσων εξέφραζαν τη διαιρετική πολιτική του. Θα πας, να ζήσεις υπό τουρκική διοίκηση; Χα! Και οι Τούρκοι ασφαλώς γνωρίζουν την απροθυμία μας. Δεν είναι ηλίθιοι…
Εδώ, στην ελεύθερη Κύπρο, ήδη έχουμε αρχίσει να φοβόμαστε, λόγω της ραγδαίας αύξησης της εγκληματικότητας. Φαντάζεστε, πόση ασφάλεια θα νιώθετε, αν μετοικήσετε απ’ εκεί; Θα κοιμάστε ήσυχοι; Εσείς και οι οικογένειά σας; Ε, μη λέμε ανοησίες…!
Αλλά, κλείνοντας, θα επαναλάβουμε ότι η στάση της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι Ποντιοπιλατική. Νίπτει τας χείρας της. Αδυνατεί να εκπληρώσει τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις της προς τον δυσπραγούντα Ελληνοκύπριο πρόσφυγα, και τον αφήνει να ενεργήσει κατά το δοκούν. Κατά βούληση. Και, με θράσος χιλίων πιθήκων, έρχεται και μας λέγει: «Μην ανησυχείτε. Πηγαίνετε ελεύθερα στον βορρά. Τα κράτη αναγνωρίζονται από ισοδύναμα κράτη, και όχι από πολίτες που πάνε να επισκεφτούν τα μέρη που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν».
Υποκρισία; Σίγουρα. Και μάλιστα, του χειρίστου είδους. Μα, πότε συμπεριφέρθηκε υπεύθυνα η Πολιτεία, για να το πράξει και εις αυτή την περίπτωση;