Ο Λεόντιος Θεοχάρους γράφει για τα σκάνδαλα και για την τύχη όσων τολμούν να τα αποκαλύψουν.
Τα τελευταία χρόνια στην Κυπριακή Δημοκρατία, πολλές κατακριτέες καταστάσεις έχουν συμβεί, με πρωταγωνιστές τα γνωστά λαμόγια και καρεκλοκένταυρους, όπως το ΣΑΠΑ, το ΤΕΠΑΚ, το Πανεπιστήμιο Κύπρου, τα Ναρκοτέστ, όπου πέραν του 70% είναι θετικοί, τη Λαϊκή, τον Συνεργατισμό, τον ανεπαρκή ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας, την ανεργία, τα συσσίτια, τους δανειολήπτες, τις υπερχρεώσεις, τη νόμιμη τοκογλυφία μέχρι και 40%, την ανεργία, την ξενιτιά, το ξεπούλημα περιουσιών, τον Συνεργατισμό να χαρίζει δάνεια κ.τ.λ.
Σε μια χώρα που προσπαθεί και θέλει να είναι εκπαιδευτικό κέντρο, τα κρατικά νοσοκομεία να μην μπορούν να εφαρμόσουν ένα σύστημα ανεύρεσης των φακέλων για τους ασθενείς και τους στέλνουν σε ένα δωμάτιο που είναι στοιβαγμένοι οι φάκελοι στο πάτωμα και στα ράφια των τοίχων για να τους βρουν.
Στην Αγγλία η Κύπρια στην καταγωγή δασκάλα Άντρια Ζαφειράκη ανακηρύχθηκε η καλύτερη δασκάλα. Επίσης, στη Σουηδία πριν μερικά χρόνια, για έξι συνεχείς χρονιές, έδιδαν το βραβείο του καλύτερου καθηγητή στον Κύπριο στην καταγωγή καθηγητή Σταύρο Λουκά. Τι θα συνέβαινε μ’ αυτούς αν ήταν στην Κύπρο; Χρόνια πριν, όταν προέτρεπα φίλο μου διαπρεπή επιστήμονα στα ξένα να επιστρέψει στην Κύπρο, μου είπε ότι «εμάς της Κύπρου το κατεστημένο δεν μας θέλει να περάσουμε ούτε που τον εναέριο χώρο». Προσοντούχοι επιστήμονες που γύρισαν τους δημιούργησαν προβλήματα, γιατί τόλμησαν να καταγγείλουν με ντοκουμέντα, κλεφταράδες και κάποιους που τα πόστα που κατείχαν ήταν υπό αμφισβήτηση, λόγω ελλιπών προσόντων. Προσπάθησαν τους ανθρώπους αυτούς, που μίλησαν και είπαν αλήθειες, να τους κλείσουν το στόμα και να τους διαβάλουν.
Η αλήθεια σ’ αυτό τον τόπο δεν αρέσει στα λαμόγια, που, αν ήταν σε άλλες χώρες, θα ήταν στη φυλακή.
