Η Τίνα Μιτσίδη γράφει: Όταν οι «άρχοντες» και η ανοχή σου σε κάνουν να ντρέπεσαι να συναντήσεις τους ήρωες προγόνους σου…! 
…κι έρχεται η ώρα που πεθαίνεις… 
Πας λοιπόν στα επουράνια και, ενώ περιπλανιέσαι αμέριμνος, βλέπεις από μακριά τον Αυξεντίου και δίπλα του ο Βαγορής… Μιλάνε για τον ένδοξο αγώνα του ’55 – ’59, αλλά φαίνονται σαφώς προβληματισμένοι… Πιο πίσω, ο Μεταξάς μιλά σε μια ομάδα νεαρών για το ηρωικό «Όχι» του 1940, ενώ στο βάθος διακρίνεις τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, καβάλα στ’ άλογά τους να συζητούν σκεπτικοί…
Ενθουσιασμός!!!
Πρώτη αυθόρμητη σκέψη: «Ας πάω να τους χαιρετήσω», λες… Την πρώτη σκέψη διαδέχεται –σχεδόν αμέσως– η πιο συνειδητοποιημένη δεύτερη… «Ντρέπομαι! Με τι μούτρα θα σταθώ μπροστά σε αυτούς τους γίγαντες της ένδοξης Ιστορίας μας;»… «Όχι, θα πάω!»… «Μην πας, πώς θα πας; Κι αν αρχίσουν τις ερωτήσεις, τι θα τους πεις;».
–«Για ποιους αγωνιστήκαμε;»
–«Γιατί πετάξατε τις θυσίες μας;»
–«Γιατί μας ξεχάσατε;»
–«Πώς επιτρέψατε το ξεπούλημα του νησιού μας;»
–«Πώς αφήσατε να φθαρούν έτσι οι αρχές, οι αξίες, τα ιδανικά του Έθνους μας;»
–«Γιατί διαπραγματεύεστε με τον εχθρό, μια προσβλητική και άδικη λύση – μείναμε άφωνοι όταν ακούσαμε για ΔΔΟ!!! Τι κάνετε;»
–«Πώς φτάσατε ώς εδώ, θα σταματήσει κανείς αυτή την κατρακύλα;»
–«Εμείς μιλούσαμε, αντιδρούσαμε, δώσαμε τις ζωές μας για την πατρίδα… Εσείς τι πάθατε; Τι έγινε; Πώς επιτρέψατε όλες αυτές τις τραγικές υποχωρήσεις; Γιατί δείχνετε τόση ανοχή; Η κυπραία ψυχή πού πήγε;»
–«Μάθαμε ότι το “Δεν Ξεχνώ” και “Αγωνίζομαι” απομακρύνονται σιγά-σιγά από τα σχολεία μας και πως οι εκδρομές στα Φυλακισμένα μας Μνήματα καταργούνται, επειδή προκαλούν, λέει, ψυχολογικά στα παιδιά, πες μας ότι δεν είναι αλήθεια!!!»
–«Πουλάτε τη γη μας σε ξένους, κτίζουν πολυώροφα κτήρια και ο Πρόεδρος καταθέτει θεμέλιους λίθους για καζίνο, με χρυσά φτυάρια, ενώ συμπατριώτες μας δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για το καθημερινό τραπέζι… αληθεύει κάτι τέτοιο; Σε παρακαλώ, πες όχι…!»
_«Κάποιοι αξιωματούχοι ξέπεσαν, έγιναν καταχραστές εξουσίας και δημόσιου χρήματος; Πες μας πως είναι ψέματα, να χαρείς… Εμείς δώσαμε τις ζωές μας…!!!» Απογοήτευση… Παγωμένη σιωπή… Βουρκώνω…
–«Είναι όλα αλήθεια, δυστυχώς… κι ακόμα περισσότερα… Η κυπριακή πραγματικότητα είναι θλιβερότατη και τραγικότατη… Αληθινή κατάντια!!! Λυπάμαι, Γρήγορη… Λυπάμαι, Βαγορή… Λυπάμαι και ντρέπομαι, αυτό…»
…Ξυπνητήριιιιιιιι…!!! Ευτυχώς! Ήταν όνειρο! Εφιάλτης ήταν, δηλαδή, όχι όνειρο…! 
Ελπίζω να μην υπάρχει μετά θάνατον ζωή… Ντρέπομαι να συναντήσω τους προγόνους μας και ειδικά τους ήρωές μας…
Κρίμα ή θυσία σας παλληκάρια, κρίμα…!!!