Η Τίνα Μιτσίδη, μια άκρως απογοητευμένη νεαρή μητέρα, θέτει σοβαρά ζητήματα που ταλαιπωρούν την κοινωνία και τον λαό μας και απευθύνεται στον Πρόεδρο για να της δώσει κάποιες εξηγήσεις.
Κύριε Πρόεδρε του τυραννισμένου νησιού μου, εδώ και καιρό, βασανίζουν το μυαλό μου εκατοντάδες ερωτήματα… Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, κανείς όμως δεν βλέπω να έχει σκοπό ή διάθεση να ασχοληθεί μαζί μου… Να κατέβει για λίγο από τον θρόνο του και να αφουγκραστεί τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς των χιλιάδων νέων και κυρίως των νεαρών μητέρων της πατρίδας μας!…
Σε αυτό τον θρόνο σας ανέβασαν αυτές οι χιλιάδες του λαού κύριε Πρόεδρε, του λαού, που φροντίζετε όλοι εκεί στα ανάκτορα, να παραμένει σκυφτός για να μη βλέπει τι σκαρώνετε… Φροντίσατε επιμελώς να μας δεσμεύσετε σε μισθούς των €1.000 έκαστος (όχι δεν λείπει κανένα μηδενικό), να τρέχουμε να προλάβουμε τη ζωή, πριν μας προλάβει αυτή!
Με πόνο ψυχής γράφω σήμερα… Με αληθινή θλίψη κι απογοήτευση…
Ήμουν πολύ χαρούμενη και περήφανη μόλις αξιώθηκα να γίνω μητέρα – είχα την τύχη να ζήσω το θαύμα δύο φορές! Μου το χαλάσατε κι αυτό όμως… Πλέον δεν μπορώ να το απολαύσω, όπως θα έπρεπε… Για να μπορεί κανείς να απολαύσει τα παιδιά του, κύριε Πρόεδρε –εκτός από το να προλαβαίνει– απαιτείται ηρεμία, ψυχική και πνευματική γαλήνη! Δεν ξέρω εσείς πώς νιώθετε, αλλά η δική μου ψυχή και το πνεύμα, κάθε άλλο παρά ήρεμα νιώθουν… Τρικυμία, φουρτούνα, άγχος, αβεβαιότητα, ανασφάλεια, αναβρασμός!… Έχασα τον ύπνο μου, κύριε Πρόεδρε και φταίτε εσείς γι’ αυτό!!! Εσείς και το παρεάκι εκεί στα ανάκτορα, στα ψηλά τα σκαλοπάτια… Ω, μη μου πείτε ότι δεν βλέπετε τον εμφανέστατο διαχωρισμό της κυπριακής πραγματικότητας… Στον Μεσαίωνα μάς γυρίσατε! Αριστοκρατία, Κλήρος και Λαός… Φροντίσατε με απίστευτη δεξιοτεχνία να εξαφανίσετε σιγά-σιγά από τον ορίζοντα τη μεσαία τάξη, μετατρέποντάς μας σε δούλους! Δούλους διαφόρων ταχυτήτων βέβαια, όπως ακριβώς πριν τόσους αιώνες…
■ Δούλοι –αιχμάλωτοι πολέμου– πλήρως υποταγμένοι στα άτομα που κερδίζουν από τον μόχθο τους. ■ Δούλοι που μέσα στο σπίτι ζουν στις ίδιες συνθήκες με τον κύριό τους. ■ Δημόσιοι δούλοι. ■ Δούλοι σε «ορυχεία».
Σε όποια κατηγορία δούλου κι αν ανήκεις όμως, η καθημερινότητά σου είναι η ίδια: Δουλεία-Πειθαρχία-Τροφή.
Ως γνωστόν, τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και των εργαζομένων είναι εκ διαμέτρου αντίθετα μεταξύ τους… Εννοείται θα μου πείτε, ο καθένας για την πάρτη του δουλεύει! Λάθος, κύριε Πρόεδρε! Εσείς υποτίθεται ότι για εμάς θα δουλεύατε… Για τον απλό πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας! Είπα δημοκρατία;;; Ποια δημοκρατία;;; Θυμάστε τη δημοκρατία –και τη θυμίζετε και σ’ εμάς– κάθε 5ετία κύριε Πρόεδρε, όταν έρθει η ώρα, η λαϊκή κυριαρχία να εκλέξει Πρόεδρο… Κι εμείς τότε, σαν υπάκουα αρνάκια, χαρούμενοι για το δημοκρατικό μας δικαίωμα, ερχόμαστε στις κάλπες… Κάλπη γεμίζει, κάλπη αδειάζει, άσπρη μέρα δεν βλέπουμε ποτέ… Το μόνο που αλλάζει (όποτε αλλάξει) είναι το όνομα του Προέδρου, τα ονόματα των υπουργών και λοιπών αξιωματούχων, κάτι σαν επιχείρηση που αλλάζει επωνυμία… Η ουσία παραμένει, δυστυχώς, αναλλοίωτη! Δεν έχω καταλήξει ακόμα σε βέβαιο συμπέρασμα όσον αφορά στη σειρά εξέλιξης των γεγονότων… Μπαίνει κανείς στην πολιτική σκηνή, με αρχικό στόχο το δημόσιο συμφέρον και στην πορεία αλλάζει γραμμή πλεύσης ή κυνηγάτε εξαρχής τη θέση, για να μπορείτε να κατευθύνετε την πλεύση;;;
Δεν καταλαβαίνω, ειλικρινά…
Υποτίθεται ότι η άσκηση πολιτικής θα έπρεπε να ήταν η «επιστήμη» ή η «τέχνη» αν προτιμάτε, της παραγωγής ιδεών καθώς και της εφαρμογής τους, με σκοπό την αναβάθμιση της ανθρώπινης ύπαρξης και υπόστασης, σε όλα τα επίπεδα… Η διαφθορά υπεισέρχεται όταν η κατάκτηση ή η διατήρηση της εξουσίας από ένα κόμμα (ή και περισσότερα) γίνεται αυτοσκοπός… Πολύ οικείο μου ακούστηκε αυτό (…) α ναι, είναι η θλιβερή πραγματικότητα στην οποία ζούμε και καλούμαστε να μεγαλώσουμε τα παιδάκια μας… Η διαφθορά, η κατάχρηση εξουσίας βασικά, είναι που οδηγεί εμάς, τους απλούς πολίτες, στην απογοήτευση, στην απώλεια ενδιαφέροντος για τα κοινά και στην απαξίωση των εξουσιαστών… (Λανθασμένη αντίδραση βέβαια, αλλά αυτό γίνεται).
Κάθε λαός, λένε, έχει τους ηγέτες που του αξίζουν…
Ίσως κι εσείς τελικά, ως ηγέτες, αυτούς τους πολίτες να προτιμάτε: τους κουρασμένους, τους εξαθλιωμένους, που ούτε χρόνος, ούτε και όρεξη τους απομένει για να κοιτάξουν τον «ήλιο»! Έτσι, έχετε κι εσείς άπλετο χρόνο να κοιτάτε ανενόχλητοι τους δικούς σας «ήλιους»!…
Απογοήτευση και αγανάκτηση, αυτά προκαλείτε στη νεολαία του τόπου μας… Μάλλον για αποτυχημένη μου φαίνεται η αποστολή σας! Ποια είμαι εγώ για να σας κρίνω όμως; Εγώ απλώς εκφράζω την απογοήτευσή μου, που άρχισε να γίνεται αγανάκτηση, αφότου οι τύψεις δεν με αφήνουν να κοιμηθώ ήσυχη τα βράδια! Τύψεις, απέναντι στα παιδιά μου, που τα έφερα σ’ αυτή τη σάπια κοινωνία, χωρίς καν να τα ρωτήσω… Δεν ξέρω εσείς εκεί στα ανάκτορα, πόσο ήσυχοι κοιμάστε…
Θα περιμένω εναγωνίως την εξήγησή σας… Μας το χρωστάτε!!!
