Οι Φοινικούδες και άλλα που συμβαίνουν στην Κύπρο

Ο Κυριάκος Παπασπύρου επικρίνει την αντιμετώπιση πολλών προβλημάτων και την ευθύνη ο ένας τη μεταφέρει στον άλλον.

Στην παραλία των Φοινικούδων υπάρχουν αδειοδοτημένα μηχανάκια μικρού κυβισμού που μπορούν να ενοικιαστούν. Τουρίστες και ντόπιοι, παιδιά και μεγάλοι, μεθυσμένοι και μη, τρέχουν στον πεζόδρομο με αυτά. Τουλάχιστον 2 φορές είδα ανεύθυνους που παραλίγο να χτυπούσαν μικρά παιδιά.
Τηλεφώνησα στην Αστυνομία και εξήγησα το πρόβλημα. «Φίλε μου, τούτο είναι θέμα της Τροχαίας». Τηλεφωνώ και στην Τροχαία. «Λυπούμαι κύριε αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, έτσι είναι ο νόμος». 
Ο νόμος απ’ ό,τι μου εξήγησαν επιτρέπει σε χαμηλού κυβισμού μηχανάκια να κυκλοφορούν στους πεζόδρομους. Το θέμα είναι ότι αυτός ο νόμος θα μπορούσε να λειτουργήσει σε μια καθώς πρέπει ευρωπαϊκή χώρα που έχει την απαραίτητη νοοτροπία. Για παράδειγμα σε χώρες όπου ο κάθε πολίτης σέβεται τον συνάνθρωπό του. Στην Κύπρο αυτός ο νόμος είναι συνταγή για θύματα. 
Όπως όλοι καταλαβαίνουμε, τα μηχανάκια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα τροποποιηθούν για να είναι πιο γρήγορα. Η τροχαία δεν μπορεί να τους ελέγχει γιατί είναι φαινομενικά έννομοι και το… φκιολί συνεχίζεται. «Έτο χαρτί κουμπάρε. Έχω άδεια». Μια μέρα θα σκοτωθεί κάποιο μωρό, θα βγουν οι ειδήσεις και κανένας δεν θα είναι υπεύθυνος γιατί όλοι θα έκαναν τη δουλειά τους. Με άλλο λόγια, ό,τι γίνεται πάντα. 
Η Κύπρος δεν έχει πρόβλημα ναρκωτικών ή δυστυχημάτων. Το πρόβλημα στην Κύπρο είναι η νοοτροπία που αρχίζει από τον Πρόεδρο και πάει κάτω στους απλούς πολίτες. Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να λυθούν πανεύκολα αλλά αρνούμαστε γιατί απλά δεν μας κόφτει. Στο κάτω – κάτω αυτοί που μας διοικούν δεν είναι παρά οι εκλεκτοί της μέσης νοημοσύνης. Έτσι λειτουργεί η Δημοκρατία. Παίρνουμε ό,τι μας αξίζει. 
Με άλλα λόγια το πρόβλημα είναι η γενική ατιμωρησία και κοινωνική ανευθυνότητα. Δύο τροχονόμοι στην παραλία κάθε μέρα μπορούν να βγάλουν τον μισθό τους σε μια ώρα από τις παρανομίες που υπάρχουν. Και όμως. Για κάποιο περίεργο λόγο αυτό δεν γίνεται και συνεχίζουν οι δρόμοι να είναι «όπου σ’ έβρω τζι’ όπου μ’ έβρεις». Αλά κουτουρού παρκαρίσματα, τροποποιημένα οχήματα, ρύπανση και κανένας σεβασμός προς τους πεζούς. Μια κυκλοφοριακή κουλτούρα που συγκρίνεται με τριτοκοσμικά χωριά της Ινδίας. 
Και ποτέ, κανένας δεν φταίει. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει. «Έτσι ένει ολάν!». Μια ιδιωτική εταιρεία θα μπορούσε να εισπράξει εκατομμύρια από την αμπαλατοσύνη του μέσου Κύπριου οδηγού. Λεφτά που θα μπορούσαν να βοηθήσουν χιλιάδες συμπολίτες μας. Αλλά πού να γίνει έτσι πράμα… Ύστερα ποιος θα βράζει τις καρέκλες του δημοσίου;