Ο Κυριάκος Πολυκάρπου διερωτάται αν τελικά η ανοχή και η ατιμωρησία ενθαρρύνουν την απάτη.
Ζούμε σ’ έναν κόσμο που έχει συνηθίσει και κορεστεί σε τέτοιο σημείο, από την τηλεοπτική παρακολούθηση τραγικών γεγονότων βίας, κακοδιαχείρισης, απάτης, σκανδάλων και ατασθαλιών, ώστε περίπου να τα θεωρεί αυτά τρόπο ζωής. Γι’ αυτό και στις πλείστες περιπτώσεις, μετά το πρώτο συναίσθημα συγκλονισμού, ανησυχίας και οργής, κουνούμε μοιρολατρικά το κεφάλι και προχωρούμε στην αγχώδη καθημερινότητά μας.
Αυτό από μια άποψη δεν είναι κακό, γιατί έτσι ξεπερνούμε τα εμπόδια και προχωρούμε μπροστά. Όμως η ανοχή και η συνεπακόλουθη ατιμωρησία ενθαρρύνουν και αναπαράγουν τόσο την κακοδιαχείριση όσο και την απάτη.
Δεν είναι τυχαίο το φαινόμενο των αλλεπάλληλων «σίριαλ» με σκάνδαλα και ατασθαλίες, με περιστατικά βίας και αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Από την απάτη των δισεκατομμυρίων ευρώ του «λευκού κολάρου» μέχρι την άλλη των μικροαπατεώνων. Από το σοβαρό έγκλημα μέχρι την αυθαιρεσία και τους βανδαλισμούς στους δρόμους, στα γήπεδα, στα σχολεία, σε εκδρομικούς χώρους κ.λπ.
Βλέπετε, από τη γενικότερη στάση της κοινωνίας μας διδάσκονται και οι νέοι. Μήπως, λοιπόν, έχουμε παρεξηγήσει την έννοια της δημοκρατίας και με την ανοχή καλλιεργούμε φαινόμενα αναρχίας; Μήπως, με την υπερβολική και παρεξηγημένη μέριμνα και τα ελαφρυντικά προς τους παρανομούντας και τα ανθρώπινα δικαιώματά τους, παραβιάζουμε τελικά τα ανθρώπινα δικαιώματα των νομιμοφρόνων πολιτών και γενικά της κοινωνίας μας;
