Ο Αντώνης Χατζηαντώνης, συνταξιούχος καθηγητής αγγλικών, γράφει για την ένταση στον χώρο της εκπαίδευσης, που όπως λέει, ξεπέρασε κάθε όριο.
Παρακολουθώ συζητήσεις σε Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, και νιώθω ότι υπάρχουν πολλοί που υπερβάλλουν. Και από τις δύο πλευρές. Ως πρώην εκπαιδευτικός, ας μου επιτραπεί να εκφράσω την άποψή μου. Είναι γεγονός ότι το λειτούργημα του εκπαιδευτικού είναι περιζήτητο, αξιοζήλευτο. Και θα αναφέρω κάτι, υπό μορφήν ανεκδότου: Όταν ήμουνα έφηβος 17 περίπου ετών (είχε μόλις προηγηθεί η εισβολή), και πλησίαζε η ώρα να αποφασίσω με τους γονείς μου, τι έπρεπε να κάνω για να επιβιώσω, μου είπε ο πατέρας μου: «Γιε μου, χρήματα για να σου ανοίξω ένα μαγαζάκι, δεν έχω. Επιχειρηματικό πνεύμα δεν διαθέτεις. Μέσον για να σε τοποθετήσω σε κάποιο υπουργείο, δεν έχω… Νομίζω, ότι η μόνη εργασία που απομένει, είναι το δασκαλιλίκι… Να πας στην Ελλάδα να σπουδάσεις Αγγλική Φιλολογία, αφού σου αρέσουν και τα Αγγλικά…». Και έτσι έγινε. Εκεί δίπλα, θυμάμαι ήταν και η μακαριστή μητέρα μου, η οποία συμπλήρωσε: «Δύο μήνες καλοκαίρι, 15θήμερα των Χριστουγέννων και του Πάσχα, διάφορες αργίες κ.λπ., ε, νομίζω είναι το καταλληλότερο επάγγελμα για σένα…!».
Όπερ και εγένετο. Μετά την 26μηνη στρατιωτική μου θητεία, αναχώρησα για Θεσσαλονίκη, όπου μετά από 4 χρόνια, απέκτησα με βαθμό λίαν καλώς, το πολυπόθητο πτυχίο.
Με λύπη, διαβάζω στο Internet κάποιους που ρίχνουν πολύ χαμηλά το επίπεδο του διαλόγου. Κάποιοι ανεγκέφαλοι, αποκαλούν τους συναδέλφους χαραμοφάηδες, κουνόσιυλλους και ούτω καθεξής. Ε, δεν άντεξα! Οι άνθρωποι αυτοί, είναι εμπαθείς, και επειδή έχει αρκετά θετικά το λειτούργημά μας, είναι από φθόνο, ή ζήλεια που χύνουν το δηλητήριό τους. Δεν υπάρχει πιο ψυχοφθόρο επάγγελμα, από αυτό του εκπαιδευτικού. Όταν εργαζόμουν σε σχολεία της Ελλάδος, είχα διαβάσει έρευνες, σύμφωνα με τις οποίες την πρώτη θέση σε παθήσεις που προέρχονται από το άγχος –όπως έλκος στομάχου κ.λπ.– κατείχε ο κλάδος μας. Επίσης, ένας εκ των διευθυντών σε σχολείο που υπηρετούσα στην Αθήνα, μου είχε αποκαλύψει (όταν του παραπονέθηκα για κάποια προβλήματα που είχα σε συγκεκριμένο τμήμα), ότι αρκετοί από τους εκεί συναδέλφους, είχαν παρόμοια θέματα-προβλήματα, και αναγκάζονταν να καταφύγουν σε φαρμακευτική αγωγή.
Σκεφτείτε αγαπητοί συνάδελφοι, ότι ο χώρος της Παιδείας δεν είναι πεδίον συγκρούσεων και άγονων αντιπαραθέσεων. Διότι, αυτοί που θα πληρώσουν τις όποιες συνέπειες της διαμάχης αυτής, δεν είναι άλλοι από τα αθώα παιδιά μας. Και έχω την γνώμη, ότι οι συνάδελφοι καθηγητές και διδάσκαλοι, οφείλουν να αφήσουν κατά μέρος την όποια πικρία τους για τις αλλαγές που προτείνει ο υπουργός και να προσέλθουν σε έναν ειλικρινή διάλογο με τον κ. Χαμπιαούρη. Ας δουν με πνεύμα κατανόησης τους σχεδιασμούς της ομάδος που συμβουλεύει τον υπουργό. Ας κάνουν κάποιες υποχωρήσεις. Δεν χάθηκε ο κόσμος, αν αυξηθεί 1 – 2 διδακτικές περιόδους ο χρόνος διδασκαλίας τους. Είχα δουλέψει και εγώ 24 ώρες κάποτε. Ναι, δεν ήταν καθόλου εύκολο. Γνωρίζω, και δεν πρέπει να παραβλέπουμε, ότι έχουν να κάνουν και εξωδιδακτική εργασία. Δεν είναι σαν τον υπάλληλο ενός υπουργείου, που θα σχολάσει στις 16.00, και θα έχει την υπόλοιπη μέρα ελεύθερη να ξεκουραστεί. Ο καθηγητής, θα οργανώσει το μάθημα για την επομένη, θα διορθώσει ασκήσεις, εκθέσεις, διαγωνίσματα… Και έχω το θάρρος εδώ, να παραδεχθώ, ότι ο γράφων, δεν ήταν και από τους πιο επιτυχημένους εκπαιδευτικούς. Ναι, δεν το κρύβω. Μπορεί να ήμουν ανεπαρκής σε ορισμένες περιπτώσεις. Αλλά, δεν τα παράτησα. Αγωνίστηκα, προσπάθησα. Και κατάφερα να καλύψω 27 ολόκληρα, δύσκολα χρόνια. Διότι -και ας μην το ξεχνάμε- έχουμε να διαχειριστούμε προβλήματα, που φέρουν τα παιδιά, από το σπίτι. Παιδιά πολύ φτωχών οικογενειών, από οικογένειες μονογονιών, από οικογένειες με γονέα αλκοολικό, εθισμένο σε ουσίες και άλλα. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου. Συνεργασθείτε με τον πολιτικό σας προϊστάμενο, συνάδελφοι. Ρίξτε λίγο νερό στο κρασί σας. Για όλα, υπάρχει η χρυσή τομή. Μην το ξεχνάτε.
