Έχει γίνει συνήθεια τα τελευταία χρόνια από τους αμετανόητους συνήγορους, εκ του εμφανούς ή συγκεκαλυμμένα, του επονείδιστου και φρικαλέου εγκλήματος του πραξικοπήματος κατά της νόμιμης Κυβέρνησης του Προέδρου Μακαρίου να εμφανίζονται, συνήθως κατά τους μαύρους επετειακούς μήνες του Ιουλίου και του Αυγούστου, αποπειρώμενοι να εγκαλέσουν τον πρώτο λαοπρόβλητο ηγέτη της Κύπρου ως ευθυνόμενο για τα δεινά στα οποία οδηγήθηκε ο λαός μας με τηn τραγωδία του 1974.

Παρά ταύτα, οι λυσσαλέες επιθέσεις εναντίον του Μακαρίου πέφτουν και θα πέφτουν στο κενό. «Σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν». Ο Πρόεδρος Μακάριος παρά τις απεγνωσμένες απόπειρες αφορισμού, απαξίωσης και αποκαθήλωσης, όπως «ανθενωτικός», «ανθέλληνάς», «δολοπλόκος», παραμένει αλώβητος, ακέραιος και άφθορος μέσα στον χρόνο. Η αναμέτρηση του με την ιστορία έχει διαρκές και διαχρονικό πρόσημο. «Νυν και αεί». Οι διαρκείς προσπάθειες αναθεματισμού και πολιτικής και ηθικής του απαξίωσης έπεσαν, πέφτουν και θα πέφτουν στο κενό.

Τα φοβερά γεγονότα του  Ιουλίου – Αυγούστου 1974, πραξικόπημα και τουρκική εισβολή, άθλια έπη των κατηγόρων του, αποτελούν την πιο σκληρή απάντηση της ιστορίας και ταυτόχρονα επιβεβαίωση των δραματικών «προφητικών» του προειδοποιήσεων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Oι πικρές αλήθειες που είναι μαχαιριές…

Ιδού τα αμάχητα τεκμήρια της αγωνίας, των προειδοποιήσεων, των απεγνωσμένων προσπαθειών του Μακαρίου να «συνετίσει» τους «υπερέλληνες», «ενωτικούς», τους κατά πάντα πλειοδοτούντας σε «πατριωτισμό» και «υγιώς εθνικά σκεπτόμενους».

>Ομιλία στην Παλουριώτισσα 2.10.1971: «Η οργάνωσις και δράσις ενόπλων ομάδων μόνον τα διχοτομικά σχέδια των Τούρκων δύνανται να εξυπηρετήσουν».

>Ομιλία στη Λευκωσία 8.2.1973: «Αλλά και πέραν τούτου, όταν Έλληνες στρέφουν όπλα κατά Ελλήνων, αναπόφευκτος θα είναι η εκ της αδελφοκτόνου διχονοίας εθνική συμφορά. Και θα επιχαίρουν οι εχθροί της Κύπρου διά το κατάντημά μας». «Ποίον σκοπόν προάγουν, ποία σχέδια προωθούν οι από μηνών δραστηριοποιούμεναι ένοπλοι ομάδες, οι βομβισταί και οι υποκινούντες εις εκτροπήν και ανωμαλίαν; Προωθούν την Ένωσιν, είναι η απάντησις των δραστών τοιούτων πράξεων. Ενταφιάζουν οριστικώς την Ένωσιν, είναι η ορθή απάντησις. Νεκροθάπται της Ενώσεως είναι οι αναλαβόντες ή ενθαρρύνοντες τοιαύτην δραστηριότητα. Αντί της Ενώσεως προωθούν την Διχοτόμησιν της Κύπρου, προωθούν την Τουρκοποίησιν της. Και εγκληματούν κατά της Κύπρου, εγκληματούν κατά του Έθνους. Εάν δεν ανανήψουν, φοβερά θα είναι δι’ αυτούς η κρίσις της Ιστορίας»

>…«Βοήθεια προς τους Τούρκους και εσχάτη προδοσία είναι η κλοπή όπλων από στρατόπεδα της Εθνικής Φρουράς και γειτνιάζοντας προς Τουρκικά Φυλάκια αστυνομικούς σταθμούς, από τους οποίους προσωπιδοφόροι νυκτοβάται ήρπασαν τον αμυντικόν οπλισμόν διά να εξοπλίσουν αδελφοκτόνους χείρας».

>Ομιλία κατά τα αποκαλυπτήρια προτομής του Διονυσίου Σολωμού στις 2 Ιουνίου 1974 στην Πάφο «Πράξιν εσχάτης προδοσίας αποτελεί η πρόσφατος κλοπή οπλισμού από στρατόπεδον της Εθνικής φρουράς εις Πάφον ως και άλλαι παρόμοιαι περιπτώσεις. Και των πράξεων τούτων δράσται είναι μέλη της παρανόμου οργανώσεως «Ε.ΟΚ.Α. Β΄», η οποία πολλών κακών διά την νήσον μας πρόξενος εγένετο και μεγάλως εζημίωσε την εθνικήν υπόθεσιν μας. Επιτελείς και μέλη, εμπνευσταί εκ των παρασκηνίων και υποστηρικταί της παρανόμου ταύτης οργανώσεως, έδωκαν διά των επαισχύντων ενεργειών των και των καταπτύστων πράξεων των επιχειρήματα και όπλα εις τους εχθρούς της Κύπρου. Έγιναν συνειδητώς ή ασυνειδήτως σύμμαχοι των Τούρκων εις την προώθησιν διχοτομικών σχεδίων κατά της Κύπρου».

>Ομιλία στη Λευκωσία στις  19 Ιουνίου 1974: «Θύματα και ερείπια είναι ο θλιβερός απολογισμός του καταστροφικού έργου της «Ε.Ο.Κ.Α  Β΄». Και επιχαίρουν οι εχθροί της Κύπρου, διότι εύρον απροσδόκητον σύμμαχον την «Ε.Ο.Κ.Α Β΄». Εις τί αποσκοπούν και τί επιδιώκουν διά των φοβερών τούτων εγκλημάτων οι απεχθείς δράσται και οι καθ’ οιονδήποτε τρόπον υποστηρικταί των; Οιαδήποτε και αν είναι η απάντησις των, οιαδήποτε και αν είναι τα προσχήματα, αποτέλεσμα βέβαιον της τοιαύτης δράσεως, εάν συνεχισθή, θα είναι το χάος και η καταστροφή, θα είναι ο εθνικός όλεθρος και η συμφορά».

Όμως οι τιμητές, οι αρνητές και οι υβριστές  του Μακαρίου και της συνετής και πολιτικά ορθολογικής πολιτικής του δεν διανοήθηκαν να συνέλθουν. Οι δραματικές προειδοποιήσεις του Μακαρίου ήχησαν «εις ώτα μη ακουόντων». Και η εθνική καταστροφή επήλθε.

«Δέκα χιλιάδες μέλισσες έστειλε ο Ονήσιλος

κι όλες ψοφήσανε απάνω στο παχύ μας δέρμα 

χωρίς τίποτα να νιώσουμε»

Παντελής Μηχανικός

>Υπερέβη τα κυπριακά σύνορα

Το «φαινόμενο» Μακάριος, σε άρρηκτη σχέση με τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59, την εγκαθίδρυση της Κυπριακής ανεξαρτησίας, την ανάδειξη του ως μιας παγκόσμιας φυσιογνωμίας, των τραγικών γεγονότων του 1963-64, του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής, έχει διάρκεια μεταθανάτια που παραμερίζει και εκτοπίζει τον χρόνο.

Στην πραγματικότητα ο Μακάριος ως πολιτικός και εθνικός ηγέτης υπερέβη τα όρια των κυπριακών συνόρων. Για δεκαετίες αποτέλεσε μια δεσπόζουσα προσωπικότητα σε χώρες και λαούς της Αφρικής, της Ασίας, ασφαλώς της Μέσης Ανατολής και του Αραβικού Κόσμου, της Ινδίας, ακόμα και των ΗΠΑ, της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας, μέχρι τη Λατινική Αμερική.

>Φυσιογνωμία παγκόσμια

Ως προσωπικότητα με διεθνή αναγνώριση, κύρος και αποδοχή, είχε καθιερωθεί ως εμβληματική φυσιογνωμία της μικρής Κύπρου, ανά το παγκόσμιο. Όπως είχε συμβεί με τον Ντε-Γκωλ και τον Μιτεράν στη Γαλλία, τον Κένεντυ στις ΗΠΑ, τον Νάσερ στην Αίγυπτο, τον Νεχρού στην Ινδία, τον Τίτο στη Γιουγκοσλαβία, τον Βίλυ Μπραντ και τον Χέλμουτ Κολ στη Γερμανία.

Η συντριπτική πλειοψηφία του Κυπριακού Ελληνισμού, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι τον εμπιστεύτηκαν και τον πίστεψαν.

Ταυτίστηκαν μαζί του, γιατί ένιωσαν να τους εκπροσωπεί και να τους εκφράζει στον λόγο του και τη μαρτυρική του πορεία για ελευθερία, αξιοπρέπεια, περηφάνια αλλά και στοργή και μέριμνα για τον απλό άνθρωπο.

Ήταν το δικό τους πρόσωπο, η δική τους φωνή, τα δικά τους οράματα, η προσδοκία και η ελπίδα.

Το διάγγελμά του την ώρα της μεγάλης επίθεσης για τον φυσικό και πολιτικό του αφανισμό είναι χαρακτηριστικό: «Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις ποιος σου ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΕΣΥ ΕΞΕΛΕΞΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΗΓΕΤΗΣ ΣΟΥ».

Η δημοκρατική αναφορά, η άρρηκτη σχέση με τον λαό που τον νομιμοποιεί ως ηγέτη.

Σημαιοφόρος μιας πορείας δύσβατης

Ο Μακάριος ως πρωταγωνιστής και σημαιοφόρος μιας διαρκούς και δύσβατης πορείας για επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας εν μέσω εξωτερικών συνωμοσιών, εσωτερικών υπονομεύσεων και απερίσκεπτων αλυτρωτισμών, ο ηγέτης με το παγκόσμιο κύρος και τη διεθνή ακτινοβολία, έφυγε τρία χρόνια μετά το δίδυμο έγκλημα του 1974.

Ωστόσο, 45 χρόνια από το θάνατό του, οι απέλπιδες προσπάθειες για την αποδόμηση του, δεν εγκαταλείπονται από τους ορκισμένους αρνητές και πολέμιους του.

Κάθε χρόνο, επιχειρούν να επαναφέρουν ως ξαναζεσταμένο φαγητό, τη θλιβερή θεωρία ότι με τη ομιλία του ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, μετά το πραξικόπημα, προσκάλεσε δήθεν την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο.  Αποδεικνυόμενοι, ανιστόρητοι και αμνήμονες, αφού όταν εκφωνούσε την ομιλία του ο Μακάριος, η Τουρκία  βρισκόταν ήδη καθ’ οδόν προς την Κύπρο. Και διαγράφοντας τα πραγματικά γεγονότα, ότι η χουντική επιχείρηση κατά του Μακαρίου, με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, έγινε με πλήρη ορατότητα της εξ Ελλάδος εκπόρευσης της. Με τη χρησιμοποίηση της ΕΛΔΥΚ και των ηγητόρων της Εθνικής Φρουράς, που ήσαν άπαντες Ελλαδίτες, θλιβερά όργανα της χούντας. Ελληνόφωνοι αλλά όχι Ελληνόφρονες.

Οι αθεράπευτοι αρνητές του Μακαρίου αδυνατούν να κατανοήσουν την αμετάκλητη θετική ετυμηγορία του Κυπριακού λαού και επιδίδονται σε απέλπιδα προσπάθεια αφορισμού και μηδενισμού, με ύβρεις, αναθέματα και ψεύδη. Στόχος, ανέκκλητα ανέφικτος και καταδικασμένος, ο ιστορικός στιγματισμός του και η πολιτική και ηθική του απαξίωση.

Γιατί όμως αυτή η συνεχής προσπάθεια είναι εξ’ υπαρχής καταδικασμένη; Γιατί οι αρνητές του αδυνατούν να διαγράψουν, να ακυρώσουν την οριστική και ανεξίτηλη εγγραφή του Μακαρίου στη συλλογική συνείδηση του λαού; Γιατί ο Μακάριος ενυπάρχει στη συνείδηση των εκατοντάδων χιλιάδων του λαού αλλά και ευρύτερα του Ελληνισμού ως Μέγας ηγέτης;

Γιατί ο Μακάριος υπήρξε ο δικός τους άνθρωπος και γιατί εξέφραζε αυθεντικά και γνήσια τις αγωνίες, τους πόθους και τις προσδοκίες τους.

Γιατί η ταύτιση τους μαζί του είχε διαρκές θετικό πρόσημο, αφού στο πρόσωπο και στα «έργα και τις ημέρες του», αισθάνθηκαν και πίστεψαν στην ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια, αυτοπεποίθηση και περηφάνια.

Στον ευρύτερο Ελληνισμό μπορούμε να εντοπίσουμε έναν άλλον ηγέτη που ενέπνευσε τον λαό και που όπως ο Μακάριος αντιμετώπισε το μένος, τη χλεύη και τις δολοφονικές απόπειρες των αντιπάλων του. Τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Τέλος, ενώ ο Μακάριος είναι βιολογικά απών, παραμένει βαθιά χαραγμένος στις καρδιές του λαού μας.

*Πρώην Πρόεδρος της Βουλής.