Στα 18 αναχώρησε για την Αμερική κυνηγώντας το όνειρο. Συγκατοίκησε με τον παγκόσμιο πρωταθλητή πάλης, Τζιμ Λόντο, εργάστηκε σε ανθρακωρυχεία και μετά το οικονομικό κραχ τον Οκτώβριο του 1929, όταν τα πάντα κατέρρευσαν, κοιμόταν σε παγκάκια. Το 1933 επιβιβάστηκε σε ένα βαπόρι και ύστερα από 40 μέρες επαναπατρίστηκε μέσω Ιταλίας και Αιγύπτου.

Νυμφεύτηκε, απέκτησε οικογένεια στην Άσσια και το 1974, σε ηλικία 73 ετών, συνελήφθη και δολοφονήθηκε με άλλους περίπου 70 ανθρώπους, κυρίως Ασσιώτες και κατοίκους των γύρω κοινοτήτων. Και μόλις προ μερικών ετών ταυτοποιήθηκαν τα οστά του.

Η τύχη το έφερε έτσι ώστε, κάποια τμήματα οστών από το λείψανό του, να μεταφερθούν ξανά στην Αμερική, με σκοπό να ταυτοποιηθούν, επειδή στην Κύπρο αυτό ήταν αδύνατο. Τα περίπου 2.400 κομματάκια οστών που εστάλησαν στις ΗΠΑ ανήκουν σε διάφορους αγνοούμενους. Προ μερικών ετών είχαν εντοπιστεί μερικά τμήματα οστών από το λείψανο του και πρόσφατα ταυτοποιήθηκαν και κάποια άλλα. Συνολικά, σε δύο δόσεις, δόθηκαν στην οικογένειά του, περίπου 70 κομματάκια από σύνολο πέραν των 200 οστών που έχει ο άνθρωπος.

Ο λόγος για τον Κυριάκο Χατζηκυριάκου Κοτσιηνή, με τον εγγονό του οποίου μιλήσαμε για την ιστορία του παππού του, την οποία θεωρεί μοναδική.

Ο κ. Μιχάλης Πηλείδης ξετυλίγει τις μνήμες του από τον καιρό που ο ίδιος ήταν παιδί και μας μιλά για το κάρο που ετοίμαζαν με τον παππού του και το οποίο τραβούσε η μούλα (διασταύρωση γαϊδουριού και φοράδας) αλλά και για την τότε εποχή.

Όπως αναφέρει ο κ. Πηλείδης, ο παππούς του γεννήθηκε το 1901 και στα 18 του αναχώρησε για την Αμερική, κάτι το οποίο έκαναν και άλλοι οι οποίοι θεωρούσαν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν περίπου η γη της επαγγελίας. Εκεί εργάστηκε σε ανθρακωρυχεία και στη συνέχεια λειτούργησε δικό του εστιατόριο. Την εποχή του κραχ του χρηματιστηρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες (1929) με την ανεργία που δημιουργήθηκε, έχασε τη δουλειά του και κοιμόταν σε παγκάκια. Όπως αναφέρει, ο κ. Πηλείδης, οι συνθήκες το έφεραν να συγκατοικήσει με τον Ελληνοαμερικανό Τζιμ Λόντο, ο οποίος διετέλεσε παγκόσμιος πρωταθλητής ελευθέρας πάλης για 16 ολόκληρα χρόνια. Ο Τζιμ Λόντος πέθανε στις 19 Αυγούστου 1975, έναν χρόνο μετά τη δολοφονία του Κοτσιηνή.

Η επιστροφή από τις ΗΠΑ και η ζωή στην Άσσια

Όπως προκύπτει από το διαβατήριο του Κοτσιηνή, στις 3 Αυγούστου του 1933 αναχώρησε από τη Νέα Υόρκη και από εκεί έφτασε στην Ιταλία και από εκεί ταξίδεψε στην Αίγυπτο με το ταξίδι της επιστροφής διήρκεσε έναν μήνα. Πριν από τρία χρόνια, δηλαδή περίπου 120 χρόνια από τη γέννησή του, μερικά από τα οστά του «ταξίδεψαν» ξανά στην Αμερική, όπου μεταφέρθηκαν για σκοπούς ταυτοποίησης και τώρα επεστράφησαν στην Κύπρο.

Το 1933, μετά που ήρθε στην Κύπρο, νυμφεύτηκε και με τη σύζυγό του απέκτησαν τρεις κόρες κι έναν γιο. «Εγώ είμαι ο πρώτος του εγγονός», λέει ο κ. Πηλείδης. Θυμάται πως ο παππούς του ήταν γεωργός και φύτευε βαμβάκι, σουσάμι, βαζάνια (μελιτζάνες), ενώ σκάλιζε και έπιπλα.

«Όταν ήταν κλειστά τα σχολεία, μετά την ηλικία των 12 ετών, άνοιγα το παράθυρο και αν το κάρο του ήταν έξω από το σπίτι, βιαζόμουν να πάω να τον βοηθήσω να ετοιμάσει τη μούλα για να πάμε στα χωράφια. Κάποτε με έβαζε να κουμαντάρω τη μούλα και μου έμαθε πως όταν τραβήξω το αριστερό γκέμι το ζώο κινείται αριστερά, όταν τραβήξω το δεξί κινείται δεξιά και όταν κρατάω και τα δύο γκέμια και χρησιμοποιήσω το καμιτσιή (καμουτσίκι) το ζώο κινείται ευθεία. Ήταν μια από τις μεγάλες χαρές μου την τότε εποχή. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος στην Κύπρο με ανάλογη ιστορία», αναφέρει ο κ. Πηλείδης.

Η εκτέλεση και η προσπάθεια εξαφάνισης του εγκλήματος

Τα οστά του Κοτσιηνή βρέθηκαν σε ένα από τα δύο πηγάδια στην τοποθεσία «Ορίνθι», όπου επελέγησαν για να πεταχτούν μέσα οι συλληφθέντες Ασσιώτες, οι οποίοι εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής τον Αύγουστο του 1974. Περί το 1994-1995 τα οστά ξεθάφτηκαν με σκοπό να εξαφανιστούν τα ίχνη του εγκλήματος και μεταφέρθηκαν στον τότε σκυβαλότοπο Δικώμου, ο οποίος στην πορεία διαμορφώθηκε σε πάρκο.

Ένα ερώτημα το οποίο βασανίζει τον κ. Πηλείδη, όπως και άλλους συγγενείς αγνοουμένων της Άσσιας, αφορά το κατά πόσον περί το 2010, όταν διαμορφωνόταν το πάρκο, η πλευρά μας γνώριζε για την απόρριψη των οστών στον σκυβαλότοπο Δικώμου και έδωσε τη συγκατάθεση της στην εκταμίευση περίπου €12 εκατ. που προορίζονταν για την υλοποίηση του έργου.

Όπως αναφέρει, στις 12/4/2024 έστειλε επιστολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ζητώντας ενημέρωση σχετικά με το θέμα, με δεδομένο πως αν κάτι τέτοιο ήταν γνωστό, θα μπορούσε να τεθεί ως όρος ή να ασκηθούν πιέσεις ώστε να εκταφούν τα οστά και να αποδοθούν στους συγγενείς τους.

Παλαιότερα, λειτουργός του υπουργείου Εξωτερικών ο οποίος είχε παρευρεθεί σε συνεδρία της κοινοβουλευτικής επιτροπής Αγνοουμένων, ερωτηθείς σχετικά, είχε αναφέρει πως οι Αρχές της Δημοκρατίας δεν γνώριζαν για την απόρριψη των οστών στο σκυβαλότοπο Δικώμου.