Ο Χαράλαμπος Μερακλής σχολιάζει τις αποσχιστικές τάσεις που εμφανίζουν διάφορες περιοχές της υφηλίου.
Οι πρόσφατες εξελίξεις σε Ισπανία, Β. Ιράκ και αλλού, μαζί με τη σκοτεινή πλευρά της διαλεκτικής της φυλής του κατώτερου ανθρώπου που εξακοντίζονται από τα παραπλανητικά επιχειρήματα και τις άσφαιρες καταγγελίες των πολιτικών για μια σειρά θέματα και προβλήματα, μαζί με τις καθυστερήσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και του αποτυχημένου μοντέλου της παγκοσμιοποίησης μέσω της ανεξέλεγκτης πορείας της αγοράς, ανάπτυξης και καταστροφής περιβάλλοντος, οδήγησαν κοινωνίες, πολιτικά συστήματα και εθνικά κράτη να αναπτύξουν την δυναμική του κατακερματισμού, την υψηλή αυτονομία, την πλήρη απόσχιση και ανεξαρτησία από τις εθνοκρατικές ενότητες στις οποίες ανήκουν.
Ορισμένες από αυτές τις κινήσεις, τροφοδοτούνται από διαφορετικές πολιτισμικές και ιστορικές ταυτότητες που αναζητούν υψηλότερο βαθμό ελευθερίας, έκφρασης, καθώς επίσης και από οικονομικά αίτια όπως είναι η ισχυρή ανάπτυξη και πόρων που επιδοτούν την εθνοκρατική οντότητα. Εκτός αυτών είναι η υπό ανάπτυξη, αναδιανομή πλούτου και σε πολιτικές που εφαρμόζει η ευρύτερη κρατική οντότητα στην οποία ανήκουν και που θεωρούνται διακριτικές σε βάρος τους. Πρέπει να τονιστεί πως η συνύπαρξη εθνικών και οικονομικών αιτημάτων είναι το μίγμα που οδηγεί σε αποσχιστικές τάσεις και αιτίες.
Αυτές οι κινήσεις υποδηλώνουν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και ότι λαοί και κινήσεις επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη και τακτικές μέσω των οποίων ανατροφοδοτείται ο εθνικισμός και το πολιτικό συντηρητικό αφήγημα που σχετίζεται με το έθνος και τις εθνότητες και τις αδυναμίες των πολιτειακών θεσμών, την εσωτερική διαφορετικότητα, τον αυταρχισμό των κρατικών πολιτικών, των πρακτικών κρατικής βίας, την κρίση αντιπροσώπευσης κ.λπ.
Ο εθνικισμός σχετίζεται με τη συνεκτική δομή που συνθέτουν τα μέλη, την κοινότητα που θα πρέπει να έχει ομοιογένεια, ομοιομορφία αντιλήψεων, νοητική σύνδεση με την κουλτούρα και με τη γη που πατούν.
Όλοι οι εθνικισμοί, ανεξάρτητα με την προέλευση που έχουν, εχθρεύονται τον διεθνισμό, τον κριτικό κοσμοπολιτισμό και κάθε προσπάθεια που αποσκοπεί να ορισθεί η κοινότητα με άλλους τρόπους εκτός εκείνων που έχουμε προαναφέρει. Ο σημερινός πολύχρωμος εθνικισμός στηρίζεται στις αρχές της κοινότητας, αλληλεγγύης, διαφορετικότητας και στην εφαρμογή ενός ριζοσπαστικού μέλλοντος.
Για να μην οδηγηθούν χώρες και λαοί στο ντόμινο του εθνικισμού όπου θα υπάρξει ολοκληρωτική αποσταθεροποίηση και θα δημιουργεί αυτονομιστικά κινήματα και ανεξάρτητα κράτη, ορθό θα ήταν να αναπτυχθεί και να υιοθετηθεί τόσο από την Ε.Ε και από άλλα κράτη που απειλούνται από τέτοιες ενέργειες, η συγκρότηση ομοσπονδιακού συστήματος με ισχυρή περιφέρεια με εφαρμογή αυτονομίας, ελευθερίας, έκφρασης μέσα στην ομοσπονδία με επιστέγασμα το εθνοκρατικό σύστημα και την ακεραιότητα της χώρας.
Μέσα στα πλαίσια του αναφερόμενου πλαισίου και συστήματος να κινηθούν όλες, οι χώρες που υποφέρουν ή απειλούνται με αποσκιρτήσεις, λάθη και εθνικιστικές τάσεις και αιτίες του παρελθόντος όπως πορεύθηκε και πορεύεται η άτυχη πατρίδα μας.
Η υιοθέτηση τέτοιων τάσεων μέσα στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο που πορευόμαστε είναι η γέννηση και η αύξηση του λαϊκισμού, ξενοφοβίας, ρατσισμού και μια χίμαιρα που οδηγεί στον μη αυτοσεβασμό, τη μη θετική συνεργασία με τους γείτονες, τη μη αξιοποίηση των πόρων και του ανθρώπινου δυναμικού, στην υπό ανάπτυξη υποτροπή του διακριτικού τρόπου ζωής, ευημερίας, ειρήνης, αποσταθεροποίησης, αύξηση εξοπλισμών κ.λπ.
Το μόνο που θα πετύχουν τα ακρωτηριασμένα κράτη και έθνη είναι να ρίχνουν σφαίρες καταγγελιών και παραβιάσεων.
