Ο Χαράλαμπος Μερακλής αναφέρεται στην επέκταση της επιρροής της ακροδεξιάς ανά τον κόσμο
Και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού η ακροδεξιά σημειώνει άνοδο ενώ πριν από περίπου 70 χρόνια η ανθρωπότητα πανηγύρισε τη νίκη κατά του φασισμού – ναζισμού.
Εντούτοις η σκύλα που τον γέννησε κυοφορεί και πάλι. Βλέπουμε τον φασισμό – ναζισμό να αναβιώνει σε μια σειρά χώρες επειδή ανατράπηκαν η σύνεση, οι καθολικές αξίες της ισότητας, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας κλπ.
Εκτός τούτων, κοινωνίες και χώρες αναζήτησαν και εφάρμοσαν τη σκοτεινή πλευρά του Διαφωτισμού που περιστρέφεται στις έννοιες της φυλής, της ράτσας, του κατώτερου ανθρώπου. Αυτά οδηγούν στη ρατσιστική ιδεολογία που βιώνει σημαντικό μέρος του κόσμου και έχει ενσωματωθεί στα δεξιά κόμματα.
Ο κυνισμός των πολιτικών ελίτ μαζί με την οικονομική κρίση, τις αλλαγές στην εργασία, την κοινωνική αναπαραγωγή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και της ενιαίας αγοράς, της αύξησης της ανισότητας δημιούργησαν τον μεταμοντέρνο ρατσισμό που χρησιμοποιεί τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά ψεύδη, το μεταναστευτικό, το προσφυγικό και τη διαφορετικότητα. Προβάλλει το Ισλάμ ως εχθρός της Δύσης και του Χριστιανισμού με σκοπό να λειτουργήσει δόλωμα για υφαρπαγή ψήφων και προσέλκυση οπαδών.
Στη ρατσιστική ιδεολογία επικρατούν δύο στρατηγικές ιδεολογίες που επικεντρώνονται στην εκδοχή πως «τίποτα δεν υπάρχει χωρίς κάποιο λόγο» που έχει άμεση σχέση με την εθνική κυριαρχία, την οικονομική δυσπραγία, την ανεργία, την πολιτική ανικανότητα, την κοινωνική παρακμή, την οικογενειακή δυσλειτουργία κ.λπ., ενώ η άλλη περιστρέφεται στην «κλοπή» θέσεων εργασίας από ξένους κ.λπ. Με όλα αυτά παρατηρείται η έξαρση της μνησικακίας, του φθόνου, της υπεροχής, αλλά και η αποξένωση, η αβεβαιότητα, η έλλειψη ευκαιριών, η αλλαγή ρόλων στην οικογένεια και η αξιοποίηση των προσόντων και ρόλων του γυναικείου φύλου. Οι πολιορκητικοί κριοί της ακροδεξιάς ρητορικής στοχεύουν στους μετανάστες και τους πρόσφυγες και ανακυκλώνουν το πρόβλημα της ανασφάλειας των πολιτών, όπως στις δεκαετίες του 1960, 1970 και 1990.  Καλλιεργείται η κουλτούρα του φόβου και της εφαρμογής του ποινικού κώδικα. Θα πρέπει να ειπωθεί πως η άνοδος της ακροδεξιάς είναι μια πραγματικότητα που θα πρέπει να μας κάνει να ανησυχούμε και να τη βλέπουμε ως επερχόμενη ολοκληρωτική απανθρωπιά.Βέβαια την άνοδό της την οφείλει στη δημοκρατία γιατί μέσω αυτής επιτρέπεται να ξεδιπλώνουν δημόσια το μίσος τους για τον άλλο και επίσης τους δίδεται η ευκαιρία να διεκδικούν την ψήφο του λαού.
Το ερώτημα που τίθεται ενώπιον της πολιτείας είναι κατά πόσο θα απαγορεύσουμε την πολιτική δράση αυτών των κομμάτων ή να κοιτάξουμε κατάματα τις αναπηρίες, τους ευτελισμούς που δημιουργήσαμε με τα λάθη μας, τις παραλείψεις, τις ανισότητες, τη λιτότητα, την ανεργία, τις υπερεξουσίες. Ο αποκλεισμός των ακροδεξιών κομμάτων από τον δημόσιο στίβο δεν αποτρέπει να φωλιάζει παρασιτικά το κακό μέσα στο καλό.
Η ύπαρξή τους στον δημόσιο στίβο τούς εμπλέκει σε τροχιά εξημέρωσης και αφοπλισμού, λόγω της εμπλοκής της πολιτικής έκφρασης που εκπηγάζει από τον μηχανισμό ασφαλούς εκτόνωσης  του δημοκρατικού πολιτεύματος, ωστόσο οι αναπηρίες του τροφοδοτούν με οπαδούς τους εχθρούς της δημοκρατίας.