Ο Ανδρέας Πετρούδης αναφέρεται στο θέμα των τουρκοκυπριακών περιουσιών στις ελεύθερες περιοχές.
Οι πρόσφατες καταγγελίες του δημάρχου Πάφου έφεραν στην επιφάνεια την εικόνα της αρπαγής και της καταχρηστικής εκμετάλλευσης τ/κ περιουσιών, που ακολουθείτο και συντηρείτο από όλες τις Κυβερνήσεις, από το 1974 μέχρι σήμερα, χωρίς διαφανείς και τεκμηριωμένες διαδικασίες. Φαίνεται ότι αφήσαμε αρκετό χρόνο για να συμπληρωθεί και να εδραιωθεί η αρπαγή αυτή και να κατοχυρωθούν οι σφετεριστές με έγγραφα (τα πλείστα πλαστογραφημένα, όπως κατήγγειλε ο δήμαρχος Πάφου) και γνωματεύσεις (ακόμη και του Γενικού Εισαγγελέα), που θα τους διευκολύνουν όχι μόνο στην προσωρινή εκμετάλλευση αλλά, όπως έχει διαφανεί με τις προτάσεις μας στις πρόσφατες συνομιλίες, ακόμη και στη διεκδίκηση της ιδιοκτησίας της τ/κ περιουσίας.  
 Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στις πρόσφατες συνομιλίες, μετονομάσαμε τους σφετεριστές σε «χρήστες» και αντί να τους επιρρίπτουμε ευθύνες και να απαιτούμε την επιστροφή των περιουσιών στους νόμιμους ιδιοκτήτες, τους παραχωρήσαμε δικαιώματα σε βαθμό που να έχουν τον πρώτο λόγο για τη διεκδίκηση ιδιοκτησίας της περιουσίας. Με την εξέλιξη αυτή γίνεται ξεκάθαρο ότι βοηθούμε τον «χρήστη» των τ/κ και των ε/κ περιουσιών να αποκτήσει την ιδιοκτησία. Ακούσαμε ότι ο Πρόεδρός μας βασίζει τη διευθέτηση του περιουσιακού σε κάποιες αποφάσεις του ΕΔΑΔ. Εάν η πρόταση αυτή προήρχετο από την άλλη πλευρά, εμείς θα έπρεπε να την απορρίψουμε ως απαράδεκτη, καθότι το δικαίωμα ιδιοκτησίας κατοχυρώνεται από το Διεθνές Δίκαιο και το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο και όχι από την απόφαση κάποιας προσωπικής προσφυγής στο ΕΔΑΔ. Μήπως ο πραγματικός μας στόχος είναι να παραχωρήσουμε την ιδιοκτησία των περιουσιών των Ε/κ στους Τούρκους σφετεριστές, κατακτητές (χρήστες), ούτως ώστε με τον ίδιο τρόπο να περιέλθει η ιδιοκτησία των περιουσιών των Τ/κ στους άρπαγες σφετεριστές, πρόσφυγες και μη πρόσφυγες, μεγαλοεπιχειρηματίες και γαιοκτήμονες (χρήστες), που κάποιοι θέλησαν να τους βολέψουν; Μήπως για να βοηθήσουμε ακόμα περισσότερο τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας στους άρπαγες σφετεριστές προτείναμε να ληφθούν υπόψη οι συναισθηματικοί λόγοι; Είναι φανερό ότι ο ιδιοκτήτης ή/και οι απόγονοί του δεν μπορούν να επικαλεστούν αυτό το κριτήριο διότι έχει 43 χρόνια να δουν την περιουσία τους. Φανταστείτε πόσο πολυδάπανη (δικηγόροι, συναισθηματικοί λόγοι, εκτιμητές, μεσάζοντες κ.λπ.), αγχώδης και χρονοβόρα θα είναι η διαδικασία διεκδίκησης του κατά τα άλλα αδιαμφισβήτητου δικαιώματος ιδιοκτησίας. Μήπως οι προτάσεις που υποβάλλει η ηγεσία μας συνάδουν με τις θέσεις του κατακτητή; Πώς θα μπορέσει ο Κύπριος πολίτης να βρει το δίκαιό του; Αυτό και αν είναι έγκλημα εις βάρος των ιδιοκτητών των περιουσιών. Μήπως όλα αυτά γίνονται για να διευκολύνουμε τους άρπαγες σφετεριστές των τουρκοκυπριακών περιουσιών να αποκτήσουν την ιδιοκτησία τους;
Παρόμοιοι χειρισμοί διαφαίνονται και στο εδαφικό. Μήπως απορρίφθηκε η επιστροφή υπό ε/κ διοίκηση της περιοχής του Λάρνακα της Λαπήθου, για να ικανοποιηθούν με το μέσο άλλες περιοχές; Όταν επιμένουμε στην επιστροφή της Μόρφου, και πολύ καλά κάνουμε, διότι περιλαμβάνεται στα σχέδια του ΟΗΕ, που η Τουρκία αρνείται να την επιστρέψει επικαλούμενη την ανάπτυξη που έγινε στην περιοχή, γιατί δεν επιμένουμε και στην επιστροφή της περιοχής του Λάρνακα της Λαπήθου όπου δεν υπήρξε καμία ανάπτυξη; Πώς μπορεί να δικαιολογηθεί η απόρριψη της επιστροφής αυτής της ιστορικής περιοχής;
 Με αυτό το σκεπτικό αρχίζουν οι φοβεροί προβληματισμοί. Μήπως ένας από τους βασικούς  λόγους που σπεύσαμε να δεχτούμε την Πενταμερή Διάσκεψη ήταν για να καταλήξουμε σε μια όπως-όπως συμφωνία, που να διασφαλίζει αυτή την αρπαγή των τ/κ περιουσιών, με διεθνείς υπογραφές και σφραγίδες; Φαίνεται ότι ο στόχος αυτός έχει συμφωνηθεί, αφού ακούσαμε ότι στην έκθεσή του ο Γ.Γ. του ΟΗΕ αναφέρεται σε συμφωνία των δύο πλευρών. Ακούσαμε όμως ότι κάποιοι κατηγόρησαν τον κ. Κοτζιά ότι μας τα χάλασε. Ας το αφήσουμε ώς εδώ και ο νοών νοείτω. 
Αυτή είναι η λύση που η Ηγεσία μας προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας πείσει ότι είναι δίκαιη και βιώσιμη, ότι εξασφαλίζει τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις Βασικές Ελευθερίες μας, ότι βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο, ότι είναι καλύτερη από τις προηγούμενες προτάσεις κτλ. Μας λένε ότι θα είναι μια συμφωνημένη λύση που θα γίνει πιο εύκολα αποδεχτή στο Δημοψήφισμα. Αποκρύπτουμε την πραγματική εικόνα από τον Κύπριο πολίτη και προσπαθούμε να εμπεδώσουμε στο μυαλό του ότι το μαύρο είναι άσπρο. Έχει παρέλθει όμως η εποχή που λέγαμε «αφού έτσι λέγει ο κουμπάρος μου, έτσι είναι».