Ανοικτή επιστολή προς τον Νίκο Αναστασιάδη απευθύνει η Πωλίνα Άνιφτου, υποψήφια διδάκτωρ Γεωπολιτικής.
Και κάπως έτσι αγαπητέ Νίκο φτάσαμε στο να αποστέλλω επιστολή στον πρώτο πολίτη αυτής της Δημοκρατίας που καταλύθηκε από τον Γρίβα, στον πρώτο πολίτη που προέρχεται από τον χώρο της δεξιάς που τα τελευταία χρόνια αριβάρει μεταξύ πατριωτικού σουρεαλισμού και φιλελεύθερης ουτοπίας. Δεν είμαι ξένη με τον χώρο της δεξιάς. Έχω πατέρα της σχολής Κληρίδη και ένθερμο υποστηρικτή του Γρίβα, είναι από αυτούς τους πρόσφυγες από τη Μόρφου που μεγάλωσε στο Γεωπονικό Κολλέγιο και στρατολογήθηκε στο να πιστεύει στην Ένωση.
Μεγάλη η σχολή του Γένους εν Κύπρω αυτή του Κληρίδη: Κατασκευή μεγίστης αξίας που ξεκίνησε από την Ένωση, τη λατρεία για το έθνος και στον μετέπειτα καθαγιασμό της διζωνικής λύσης στο νησί από τους ιδεολογικούς της απογόνους. Αυτοί λοιπόν οι προοδευτικοί δεξιοί που επιθυμούν τους Τ/Κ ως τους αυριανούς συνέταιρους μας, κάθε Γενάρη στο κρησφύγετο του Γρίβα παρουσιάζονται με ελληνικές σημαίες, με συνθήματα υπέρ της ένωσης και με δάκρυα στα μάτια που δεν επετεύχθη το 1960 η ένωση με την Ελλάδα. Μάλιστα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι ταυτόχρονα παλεύουν για τη διζωνική ομοσπονδία και πιστεύουν πως θα είναι η μετέπειτα οδός που «πάλι με χρόνια και καιρούς» θα μας οδηγήσει στο να πάρουμε τα εδάφη μας πίσω, από την Αμμόχωστο ώς την Πόλη.
Σήμερα λοιπόν προς μεγάλη μας έκπληξη (σαρκάζω, φυσικά) αυτοί οι αλλόκοτοι δεξιοί που υποστηρίζουν τη διζωνική ομοσπονδία και την παραχώρηση εδαφών στον εισβολέα ζητούν την ανέγερση μαυσωλείου στον πιο ανυποχώρητο στρατηγό που γνώρισε το νησί μετά την τουρκοκρατία, ζητούν την ανέγερση μαυσωλείου από το ταμείο του κράτους για αυτόν που κατέλυσε τη δημοκρατία από το 1960 μέχρι το 1974 καίτοι νεκρός δύο φορές. Και ποιός ήταν ο στρατηγός Γρίβας; Ήταν αυτός που επιλέγηκε να έρθει στο νησί όχι γιατί ήταν γνωστός για τον πατριωτισμό του και την αγάπη του για τους εθνικούς αγώνες, ήταν αυτός που με τα όπλα και τα εφόδια των Γερμανών και μετέπειτα των Άγγλων κατέστειλε τους εθνικούς αγώνες, οργάνωσε τους Χίτες και συνεισέφερε σε κάθε ταγματασφαλίτη και κουκουλοφόρο στην κατοχή και στήριξε τον ξένο τον βασιλιά που δεν έβαλε Έλληνα πολίτη ποτέ στο τζάκι και στην υπόληψή του. Δεν επιλέγηκε, αγαπητέ Νίκο, ο Γρίβας να σταλεί στην Κύπρο, εστάλη διά της βίας υπό την οργή του Ελληνικού λαού που τον ήθελε στο εδώλιο μαζί με τους υπόλοιπους συνεργάτες των ναζί, τον ήθελε υπεύθυνο ο λαός και η ιστορία για το αιματοκύλισμα και τις εκτελέσεις του Αυγούστου πριν την απελευθέρωση της Αθήνας και για τις εξαφανίσεις των αγωνιστών της αντίστασης. Τι έκανε δε ο Γρίβας στην Κύπρο, Πρόεδρε; Κινηματογραφούσε στα «Απομνημονεύματά» του τις θυσίες των αγωνιστών της ΕΟΚΑ που πίστευαν στο έθνος και στην ιδέα της Ένωσης και της ελευθερίας, και όχι προσωπικά στον ίδιο, αυτοί ήταν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ Α’ ελπιδοφόροι νεκροί. Ήταν οι άνθρωποι στους οποίους ο κομμουνιστής παππούς μου στην Πάφο κουβαλούσε φαγητό και εφόδια, γιατί ο Γρίβας απαγόρευσε στους Ε/Κ αριστερούς να συμμετάσχουν στον αγώνα, ήταν οι άνθρωποι που περίμεναν από τον παππού μου νερό στα βουνά της Πάφου.
Ήμουν δεν ήμουν 9 χρονών όταν ο παππούς μου φώναζε κάθε που υπήρχε ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα στην τηλεόραση να το δούμε μαζί, επέμενε ο παππούς ο κομμουνιστής πως είμαστε μια μήτρα, ένα φως, μια γροθιά, έτσι μου έλεγε ο παππούς ο κομμουνιστής που είχε γριβικό γαμπρό. Έτσι έμαθα, Πρόεδρε, να αγαπώ το έθνος, έμαθα πως εκτός από αριστερή είμαι και Ελληνίδα, είμαι ιδεολογική απόγονος αυτών που μπήκαν στο Βερολίνο και ορκίστηκαν θάνατο στο φασισμό, είμαι απόγονος Ελλήνων και δεν δέχομαι να με λογαριάζουν άνθρωποι που βούτηξαν την εθνική ιστορία στο αίμα και δη άνθρωποι ως οι ιδεολογικοί συνωμότες του Γρίβα.
