Ο δημοσιογράφος Κωστής Κωνσταντίνου, από την πρώτη γραμμή των γεγονότων, παρακολουθεί, καταγράφει και αναλύει όλες τις εξελίξεις για το philenews
Η Σιρ Γκολάν έκλεισε πριν από μερικές μέρες τα 22 της χρόνια. Μια νέα κοπέλα γεμάτη -κάποτε- ζωή, μια ζωή η οποία σταμάτησε στο χώρο το Φεστιβάλ Νόβα στο οποίο διασκέδαζε μαζί με φίλους την 7η Οκτωβρίου. Ένα χρόνο μετά, ανήμερα των γενεθλίων της, η ζωή της τελείωσε οριστικά. Με επιλογή της.
Στο χρόνο που πέρασε αλλά και όσο η πρώτη επέτειος της τρομοκρατικής επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου πλησίαζε, το Ισραήλ βιώνει μια επιδημία που σοκάρει. Σε μια χώρα όπου το ποσοστό των ανθρώπων που τερματίζουν τη ζωή τους είναι διαχρονικά από τα χαμηλότερα στον κόσμο, μόλις στο εν τρίτον ακόμα και του παγκόσμιου μέσου όρου, ειδικά στους νέους, η σκέψη ότι άνθρωποι οι οποίοι γλίτωσαν από τα χέρια των τεράτων της Χαμάς εκείνη την ημέρα θα μπορούσαν να έκαναν κάτι τέτοιο, μοιάζει τόσο ασύμβατη με τη λογική όσο λίγα πράγματα.
Κι όμως. Οι περιπτώσεις ήταν πολλές. Νέοι άνθρωποι στην πλειονότητά τους, από 18 μέχρι 22-24 ετών, τα παιδιά του Νόβα, όσα επέζησαν, αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για να μπορέσουν να επανέλθουν έστω και υποτυπωδώς στη ζωή. Ένα από αυτά, μεγαλύτερος ηλικιακά μάλιστα, τον οποίο είχα γνωρίσει, μου είχε εκμυστηρευθεί ότι σπανίως βγαίνει από το σπίτι του πλέον, καθώς νιώθει ότι θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναζήσει τον εφιάλτη. Ξέρω, μου είχε πει, ότι είναι μια σκέψη παράλογη. Κι αυτό το κάνει δυσκολότερο. Ζω με μια φοβία που με βασανίζει 24 ώρες το 24ωρο την οποία η λογική μου την απορρίπτει αλλά από την οποία δεν μπορώ να απαλλαγώ. Είναι πάντα μαζί μου.
Όσοι επέζησαν, ειδικά όσοι έχασαν φίλους, ακόμα και αδέλφια τους διότι υπήρχαν και τέτοιες περιπτώσεις, βιώνουν ένα τραύμα το οποίο ποτέ δεν θα ξεπεράσουν. Σε πολλούς και πολλές εκδηλώνεται και κάτι ακόμα πιο παράλογο και δύσκολο, ένα αίσθημα ενοχής για το ότι εκείνοι επέζησαν. Ειδικά όσοι έχασαν φίλους και άλλα αγαπημένα πρόσωπα, κάτι άλλωστε που αφορά τους περισσότερους που έζησαν το μακελειό. Ενίοτε και μπροστά στα μάτια τους. Ερωτήματα όπως, γιατί έτρεξα να φύγω; Μήπως εάν έμενα θα τους έσωζα; Μήπως τελικά εγώ φταίω; Και πολλά άλλα ανάλογα. Αυτά είναι πλέον η καθημερινότητά τους. Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οι οποίοι τέθηκαν από την πρώτη στιγμή στη διάθεσή τους βοηθούν σίγουρα, τα φάρμακα επίσης.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν και πολλοί που δεν βρίσκουν τη δύναμη να το αντιμετωπίσουν. Ακόμα και όσοι δεν βιώνουν τα πιο πάνω, ζουν προσπαθώντας να διαχειριστούν τη Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (διεθνώς γνωστότερη με τον αγγλικό της όρο, Post-traumatic Stress Disorder ή PSTD) η οποία δεν είναι μόνο δύσκολη, είναι και εξαιρετικά επικίνδυνη.
Ακριβής αριθμός περιπτώσεων όπως αυτή της Σιρ δεν δημοσιοποιήθηκε, πιστεύεται όμως ότι είναι αρκετές δεκάδες. Καθώς ο χρόνος προχωρά, ο αριθμός αυτός μειώνεται ως τάση. Για κάποιους όμως, η πάροδος του χρόνου δεν επουλώνει τις πληγές, αντιθέτως λειτουργεί ως διαιώνιση ενός αφόρητου ψυχικού πόνου ο οποίος είτε δεν κόπασε ποτέ, είτε επανέρχεται με διάφορες αφορμές.
Αυτά είναι τα παιδιά που σκοτώνει ακόμη η 7η Οκτωβρίου.
