Ο δημοσιογράφος Κωστής Κωνσταντίνου, από την πρώτη γραμμή των γεγονότων, παρακολουθεί, καταγράφει και αναλύει όλες τις εξελίξεις για το philenews
Πέρσι, τέτοιες μέρες και ώρες, τα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέφεραν τα νεότερα για άλλη μία πυραυλική επίθεση της Χαμάς εναντίον του Ισραήλ και τους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης στα Γάζα. Συνήθως, ωστόσο, με παράπλευρες απώλειες αμάχων τους οποίους κατά τη μόνιμη πρακτική της χρησιμοποιούσε η Χαμάς ως ανθρώπινες ασπίδες.
Το Ισραήλ δημοσιοποιούσε συνεχώς υλικό από νέα τούνελ τα οποία ανακάλυπτε στη βόρεια Γάζα, κανείς όμως δεν φανταζόταν ότι τελικά τα τούνελ, στα οποία δεν επετράπη σε κανέναν άμαχο να κρυφτεί, θα έφταναν τα 600 χλμ σε μήκος σε μία έκταση 440 τ.χλμ. ή περίπου 21 φορές μικρότερη από την Κύπρο.
Στο Βορρά η άλλη τρομοκρατική οργάνωση, η Χεζμπολάχ, συνέχιζε επίσης το σφυροκόπημα του Ισραήλ και ο φόβος για γενίκευση της σύγκρουσης ήταν πλέον διάχυτος, κυρίως λόγω της δύναμης της οργάνωσης εντολοδόχου του Ιράν. Η Χεζμπολάχ δεν ήταν εύκολος αντίπαλος, έλεγαν όλοι, ούτε καν για το Ισραήλ. Και σίγουρα δεν ήταν. Εκείνη τη στιγμή περισσότερο.
Στο Παρίσι, ο αρχηγός της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγιε παραλάμβανε τη νέα μεσολαβητική πρόταση για τους ομήρους, όμως οι διαμεσολαβητές προειδοποιούσαν ότι ήταν νωρίς για αισιοδοξία, καθώς η συζήτηση βρισκόταν ακόμα στα βαθιά.
Η Χαμάς η οποία είχε τινάξει την προηγούμενη συμφωνία στον αέρα αρνούμενη να αφήσει κι άλλες γυναίκες ομήρους -φοβούμενη μάλλον ότι θα αποκάλυπταν τα όσα είχαν υποστεί ειδικά ως προς τους βιασμούς- έμελλε να απορρίψει και όλες τις προτάσεις που θα ακολουθούσαν, ακριβώς όπως η παλαιστινιακή πλευρά απέρριψε όλα τα σχέδια για λύση δύο κρατών, ακόμα και το τελευταίο, επί Κλίντον, το οποίο της έδινε σχεδόν το σύνολο των εδαφών που (επίσημα τουλάχιστον) διεκδικούσε.
Βεβαίως, μιλώντας για το ζήτημα των ομήρων το οποίο τότε ήταν ακόμα ζεστό και στον έξω κόσμο, και η κυβέρνηση Νετανιάχου κατηγορήθηκε πολλές φορές ότι επέδειξε παρελκυστική τακτική διότι η συμφωνία ήταν συνδεδεμένη με την εκεχειρία στη Γάζα, την οποία ούτε και εκείνη δεν ευνοούσε φοβούμενη τη συνέχεια. Η εξέλιξη των πραγμάτων θα τη δικαίωνε στρατηγικά, όμως ανθρωπιστικά το αντίθετο μάλλον ισχύει. Τόσο για τις παράπλευρες απώλειες στη Γάζα όσο και για τους ομήρους και τις οικογένειές τους.
Ειδικά σε σχέση με τις παράπλευρες απώλειες, το ζήτημα δείχνει να ξεφεύγει, καθώς ο στρατός, όπως γράφει σήμερα και ο γενικός Εισαγγελέας του Στρατού σε επιστολή του στον Αρχηγό του IDF, φαίνεται πως έκανε λάθος εκτιμήσεις για τον αριθμό των αμάχων που παραμένουν σε εμπόλεμες ζώνες οι οποίοι ενδέχεται να είναι τριπλάσιοι ή και τετραπλάσιοι κάπου. Ο Αρχηγός του Στρατού διέταξε έρευνα μετά την παρέμβαση του γενικού εισαγγελέα του Στρατού, δίνοντας κάποιες ελπίδες ότι θα υπάρξει συγκράτηση.
Απλά ειπωμένο: Ακόμα κι αν η Χαμάς χρησιμοποιεί τους καταυλισμούς για να διενεργεί τις επιθέσεις συνήθως μέσα (!) από αντίσκηνα πολιτών ανήμπορων να αντιδράσουν, το ζήτημα δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτό ως ένα ακόμα γεγονός ειδικά όταν οι άμαχοι νεκροί αυξάνονται.
Πίσω στο πέρσι, τέτοιες ώρες, κάπου εκεί ήταν που είχε άρχισε να προκύπτει και το θέμα της Χαν Γιούνις και αργότερα της Ράφα, μετά και του διαδρόμου Φιλαδέλφεια και των τεράστιων τούνελ που οδηγούσαν στην Αίγυπτο εν γνώσει του Καΐρου, το οποίο επέτρεπε το λαθρεμπόριο όπλων και αγαθών για να αγοράσει τον μπελά με τους βεδουίνους της περιοχής οι οποίοι και το διαχειρίζονταν.
Η Γάζα την οποία χωρίζουν μόνο δύο φράκτες με συρματοπλέγματα από το Ισραήλ είναι αποκομμένη με φράκτες και τείχη από την Αίγυπτο -της οποίας αποτελoύσε έδαφος από το 1948 μέχρι το 1967- τα οποία είναι πολύ πιο ισχυρά από εκείνα που χωρίζουν τη Βόρεια από τη Νότια Κορέα. Το… από κάτω δεν ήταν προσβάσιμο σε όλους βέβαια.
Κανείς δεν φανταζόταν τότε πόσα θα μπορούσαν να αλλάξουν σε ένα μόνο χρόνο. Τόσο η Χαμάς όσο και η Χεζμπολάχ διαλύθηκαν, οι ηγεσίες τους εξολοθρεύτηκαν, το μακρύ χέρι του Ιράν του οποίο βέβαια ήταν η ουσία του προβλήματος λόγω του τρόμου των μουλάδων της Τεχεράνης για την προσέγγιση Ισραήλ – Σαουδικής Αραβίας κόπηκε, ο Άσαντ έφυγε κυριολεκτικά νύχτα και το καθεστώς του παραδόθηκε αμαχητί χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει την επόμενη μέρα.
Και παρότι ο Πόλεμος στη Γάζα έχει τη μικρότερη με διαφορά αναλογία νεκρών αμάχων έναντι ενόπλων, ένας προς έναν αντί εννέα προς έναν όπως κατά κανόνα συμβαίνει, η αντισημιτική υστερία, δυστυχώς από την πολιτική πλευρά η οποία θεωρεί τον εαυτό της «προοδευτικό» (η Ιστορία λέει ακριβώς το αντίθετο και για εκείνη και για την ακροδεξιά) έχει ξεφύγει.
Το θέμα δεν είναι το Ισραήλ αλλά οι Εβραίοι. Είτε συμφωνούν με το Ισραήλ είτε όχι. Το κυνήγι των Εβραίων, οι επιγραφές σε κτήρια εβραϊκά και συναγωγές, η παρενόχληση ακόμα και άσχετων συγκεντρώσεων επειδή έχουν Εβραίους ομιλητές, θυμίζουν τα μέσα της δεκαετίας του ’30 στη Γερμανία.
Μόνο των χρώμα των φασιστών διαφέρει.
Ένα χρόνο μετά, η Μέση Ανατολή έχει αλλάξει. Τα πράγματα μοιάζουν ακόμα αβέβαια, ωστόσο, οι εξελίξεις, ειδικά στη Συρία δείχνουν πως η συνεννόηση ίσως να έχει μια καλή ευκαιρία για να επικρατήσει. Οι Ρώσοι μάλλον κρατούν τις βάσεις τους αλλά μεταφέρουν αλλού το κέντρο βάρους της προσπάθειάς τους να κάνουν παιγνίδι, κοιτάζοντας τις ευκαιρίες στην Αφρική. Το 2025 προβλέπουν πολλοί θα είναι κρίσιμο για τον Πούτιν και τη ρωσική οικονομία, η οποία κινδυνεύει άμεσα μετά από τον πόλεμο των… τριών ημερών, που τελικά κράτησε τρία χρόνια για την «υπερδύναμη».
Το καθεστώς του Ιράν το οποίο οργάνωσε αυτή την ιστορία την 7η Οκτωβρίου χωρίς ποτέ να φανταστεί ότι θα γύριζε μπούμερανγκ, παραμένει ένα απόστημα το οποίο όμως όλοι, πλην των γνωστών υπόπτων και των χρήσιμων ηλιθίων τους στη Δύση, ελπίζουν ότι θα σπάσει με την επαναφορά των κυρώσεων από τις ΗΠΑ ή και με κάτι άλλο πιο δυναμικό. Περισσότερο από όλους το ελπίζουν οι Ιρανοί.
Η πιο ενδιαφέρουσα από μια άποψη είδηση πέρυσι ανήμερα την Πρωτοχρονιά. Ήταν ένα κομμάτι το οποίο έφερε τον τίτλο «Ποιοι είναι οι Χούθι;» οι οποίοι μόλις είχαν επιτεθεί με βάρκες σε εμπορικό πλοίο. Σύντομα, κι αυτό για το καλό της ανθρωπότητας, φαίνεται πως θα δώσει τη θέση της σε μια άλλη, την «Ποιοί ήταν οι Χούθι».
Ένας χρόνος υπενθυμίζει η Ιστορία, μπορεί να είναι κάποτε και μια ολόκληρη εποχή. Αυτό ήταν και το 2024.
