Όταν ο Κάρλ Μπούσμπι έφυγε από το Χαλ της Αγγλίας το 1998, ήταν 29 ετών, είχε μόλις 500 δολάρια στην τσέπη και ένα μοναδικό στόχο: να διασχίσει τον κόσμο περπατώντας, χωρίς καμία μεταφορική βοήθεια.
Είκοσι επτά χρόνια αργότερα, βρίσκεται πλέον στην Ευρώπη και μετρά αντίστροφα για να ολοκληρώσει την πρωτοφανή του αποστολή και να επιστρέψει στο σπίτι του με τα πόδια.
Η αποστολή του, γνωστή ως Goliath Expedition, ξεκίνησε από την Πούντα Αρένας της Χιλής, κοντά στο νοτιότερο άκρο της Νότιας Αμερικής.
Από τότε, έχει διασχίσει ήπειρους, σύνορα και καθεστώτα, με έναν αδιαπραγμάτευτο κανόνα: μόνο περπάτημα ή κολύμπι – μέχρι να φτάσει στην πατρίδα του αποκλειστικά με τα πόδια.
Οι «απλοί» κανόνες που έγιναν εφιάλτης
«Στην αρχή έμοιαζε απλό», λέει ο Bushby στο CNBC. «Όταν όμως συναντάς την πραγματικότητα του κόσμου – βίζες, κυβερνήσεις, κλειστά σύνορα – όλα γίνονται τρομερά περίπλοκα».
Κι όμως, παρά τις καθυστερήσεις και τις ανατροπές, περπατώντας κατά μέσο όρο 30 χιλιόμετρα την ημέρα, πλησιάζει πια στο τέλος μιας διαδρομής 36.000 μιλίων.
Από τον στρατό… στον παγκόσμιο χάρτη
Μεγαλωμένος σε στρατιωτική οικογένεια, ο Bushby κατατάχθηκε στον βρετανικό στρατό στα 16 του και υπηρέτησε για περίπου 12 χρόνια ως αλεξιπτωτιστής. Όμως, όπως λέει, κάποια στιγμή ήρθε η πλήξη.
«Ζούσαμε σε μία από τις πιο ειρηνικές περιόδους της ιστορίας. Περιμέναμε να πάμε κάπου και δεν πηγαίναμε ποτέ», τονίζει στο CNBC. Κάπως έτσι άρχισε να σχεδιάζει γραμμές πάνω σε χάρτες – από την Ευρώπη στη Σιβηρία, από το Στενό του Βερίγγειου στην Αμερική, μέχρι το νότιο άκρο της Γης.
Όταν είδε ολόκληρη τη διαδρομή στο χαρτί, δεν υπήρχε πια επιστροφή.
Πείνα, παγωνιά και φυλακή
Στα 27 χρόνια της διαδρομής του, ο Bushby έχει διασχίσει το επικίνδυνο Darien Gap, έχει κρατηθεί από τις ρωσικές αρχές, φυλακιστεί στον Παναμά, παραλίγο να πεθάνει από υποθερμία στην Αλάσκα και έχει κολυμπήσει επί 31 ημέρες για να διασχίσει την Κασπία Θάλασσα.
Υπήρξαν μέρες χωρίς φαγητό, νύχτες σε σκηνή στην άκρη του δρόμου, στιγμές που βασίστηκε αποκλειστικά στην καλοσύνη αγνώστων.
«Η πείνα σε αλλάζει ψυχολογικά. Βλέπεις φαγητό παντού. Κυνηγάς παραισθήσεις», λέει.
Το πιο σπουδαίο μάθημα
Κι όμως, το πιο δύσκολο κομμάτι του ταξιδιού του δεν ήταν το κρύο, ο πόνος ή η εξάντληση.
«Το πιο σκληρό πράγμα είναι να χάνεις τις σχέσεις, τις γυναίκες που ερωτεύεσαι. Ο πόνος του σώματος είναι εύκολος. Η απώλεια είναι αλλιώς», παραδέχεται.
Ταυτόχρονα, οι πιο ευτυχισμένες στιγμές του ήταν όταν δεν ήταν μόνος. «Όταν είσαι με κάποιον».
Ίσως γι’ αυτό και το μεγαλύτερο μάθημα των 27 ετών δεν αφορά την επιβίωση, αλλά τους ανθρώπους. «Ο κόσμος είναι πολύ πιο φιλικός απ’ όσο νομίζουμε», λέει. «Σε κάθε χώρα, σε κάθε κουλτούρα, άγνωστοι με τάισαν, με φρόντισαν, χωρίς να ζητήσουν τίποτα».
Και καταλήγει: «Αυτός ο κόσμος είναι τελικά πολύ πιο καλός απ’ όσο φαίνεται».
