«Πήρα το σφυρί, ένα χτύπημα και έπεσε στο έδαφος. Μετά της έκανα ΚΑΡΠΑ, αλλά δεν ανταποκρίθηκε». Με αυτά τα λόγια ο 42χρονος καθ’ ομολογίαν συζυγοκτόνος περιέγραψε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο πώς χτύπησε θανάσιμα τη σύζυγό του μέσα στο σπίτι τους στους Αμπελόκηπους τον Νοέμβριο του 2024.
Κατά την απολογία του ο κατηγορούμενος επιχείρησε να επιρρίψει ευθύνες στο θύμα και, όπως και προανακριτικά, υποστήριξε ότι θόλωσε από ζήλια όταν υποψιάστηκε πως η άτυχη 32χρονη διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση με έναν παιδικό φίλο του.
«Μου είπε ότι θα έφευγε και θα έπαιρνε τα παιδιά μαζί. Μου είπε ότι ο μικρός δεν ήταν δικό μου παιδί. Εκείνη την ώρα θόλωσα. Όλη μου η ζωή ήταν τα παιδιά μου. Μόνο για αυτό. Τίποτα άλλο δεν με ένοιαζε», ανέφερε ο καθ’ ομολογίαν δράστης, λέγοντας πως συνέχιζε να αγαπά τη σύζυγό του. «Την αγαπούσα πάρα πολύ. Δεν ήθελα να τα πιστέψω όλα αυτά. Την αγαπούσα…» είπε ο 42χρονος απευθυνόμενος στους δικαστές και στους ενόρκους.
Πρόεδρος: Δεν αναζητήσατε κάποια συμβουλή;
Κατηγορούμενος: Ντρεπόμουν. Προσπαθούσα να έχω μια ευτυχισμένη οικογένεια και δεν υπήρχε.
Πρόεδρος: Ξέρατε ότι είχε εξωσυζυγική σχέση, ξέρατε και με ποιον. Σκεφτήκατε να χωρίσετε; Οι έννοιες της οικογένειας όπως μας τα λέτε είχαν χαθεί.
Κατηγορούμενος: Όχι. Δεν ήθελα ποτέ τα παιδιά μου να βιώσουν τον χωρισμό. Της είχα πει: «Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, η αγάπη μου για εσένα δεν θα αλλάξει». Το είχα αποδεχθεί.
Ο 42χρονος με κυνικό τρόπο περιέγραψε πώς, αφού είχε τραυματίσει θανάσιμα τη σύζυγό του, στη συνέχεια τύλιξε τη σορό σε μία λινάτσα και την έκρυψε στο πατάρι.
Κατηγορούμενος: Πήρα μια σακούλα και την έβαλα στο κεφάλι για να μην αφήσει σημάδι, για να μην τρομάξουν τα παιδιά από το αίμα. Πήρα το πάπλωμα και μια λινάτσα και την τύλιξα, την έβαλα στην ντουλάπα και πήγα να φτιάξω κολατσιό για τα παιδιά.
Πρόεδρος: Ακούω για σφυρί, λινάτσα. Πώς τα είχατε αυτά στο διαμέρισμα;
Κατηγορούμενος: Εγώ είμαι της οικοδομής και τα έχω. Τη λινάτσα την είχα για να τη βάλω στο μπαλκόνι.
Πρόεδρος: Δεν σκεφτήκατε να καλέσετε ασθενοφόρο μήπως και ήταν ζωντανή;
Κατηγορούμενος: Την έβαλα στην ντουλάπα. Σηκώθηκα το πρωί, πήγα τα παιδιά στο σχολείο. Δεν ήμουν καλά. Προσπαθούσα να βρω το κουράγιο να εξηγήσω στα παιδιά, τι θα κάνω, πήγα στη δουλειά και με ρωτούσαν τι έχω. Τους είπα ότι δήθεν έφυγε… Το Σάββατο το πρωί έστειλα τα παιδιά στον αδελφό μου για να διαβάσουν. Σκέφτηκα να τη βάλω στο πατάρι. Σκεφτόμουν πώς να το πω σε όλους, στα παιδιά…
Πρόεδρος: Γιατί να μπείτε στη διαδικασία να την ανεβάσετε στο πατάρι αν ήταν να το πείτε; Την πήρατε, την τυλίξατε, την κουβαλήσατε, τη βάλατε στο πατάρι.
Κατηγορούμενος: Δεν ήμουν φυσιολογικός. Την έβαλα πάνω στο πατάρι.
Πρόεδρος: Πήρα δύο σακούλες μαύρες σκουπιδιών, την τύλιξα και με ένα περιτύλιγμα και με πολλή δυσκολία την έβαλα πάνω. Έμεινα στο σπίτι. Το απόγευμα, στις πέντε, ήρθαν τα αδέλφια μου με τις γυναίκες τους.
Πρόεδρος: Αφού λέτε ότι θέλατε χρόνο για να το πείτε, γιατί ήταν τόσο καλά τυλιγμένο; Οκτώ στρώσεις σακούλες στο σώμα, συν δύο στρώσεις στο κεφάλι είχατε βάλει.
Κατηγορούμενος: Δεν θυμάμαι (…) Αν ήθελα να εξαφανιστώ, μπορούσα. Αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ να το κρύψω. Όμως, πού να το αφήσω το πτώμα; Στην ντουλάπα για να το ανοίξουν τα παιδιά και να τρομάξουν; Ένα μικρό διαμέρισμα ήταν.
Τελικά, όπως υποστήριξε ο κατηγορούμενος, κάλεσε την Αστυνομία, ομολόγησε το έγκλημα και επέδειξε τη σορό.
Η δίκη θα συνεχιστεί με την εισαγγελική πρόταση.
