Η Κυβέρνηση επιχειρεί να κερδίσει ακόμα λίγο χρόνο, ώστε να αποφασίσει αν θα δώσει συνέχεια στον μειωμένο φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα και στην επιδότηση του ηλεκτρισμού.
Η προθεσμία λήγει στις 30 Ιουνίου. Αν τα μέτρα καταργηθούν, μόνο στα καύσιμα κίνησης η επιβάρυνση θα είναι αυτομάτως 8 σεντ το λίτρο. Διότι, ως γνωστό, όταν πρέπει να ανέβουν οι τιμές ανεβαίνουν αμέσως, όταν είναι να κατέβουν θέλουν τον χρόνο τους και σπανίως κατεβαίνουν «όσο πρέπει».
Στον ηλεκτρισμό δεν είναι ξεκάθαρο πόσο ακριβότερη θα γίνει η κιλοβατώρα αν καταργηθεί η επιδότηση. Και σημειώστε ότι είναι πιθανό σύντομα να γίνει ακόμα ακριβότερη, καθώς όπως έγραψε ο «Φ» η ΑΗΚ ζήτησε αύξηση των διατιμήσεων κατά περίπου 25% και θα εξαρτηθεί από τη ΡΑΕΚ αν θα επιτραπεί τέτοια αύξηση (τι καλά να είχαμε ΡΑΕΚ και αλλού στην αγορά!) ή αν θα επιτραπεί σε χαμηλότερο ποσοστό.
Την ίδια ώρα, το Υπουργείο Εμπορίου, μέσω της Υπηρεσίας Προστασίας Καταναλωτή, προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από τη γενική -και μάλλον αληθή- εντύπωση πως η μείωση του ΦΠΑ στο 0% ή στο 5% σε κάποια προϊόντα δεν επέφερε ανάλογες μειώσεις στα λεφτά που ξοδεύουν οι καταναλωτές.
Κάποιες μειώσεις καταγράφηκαν αλλά ήταν μικρότερες της μείωσης του ΦΠΑ. Και καταγράφηκαν και κάποιες αυξήσεις.
Προφανώς συνέβη αυτό που πάρα πολλοί φοβούνταν, επειδή τα ίδια και χειρότερα έζησαν και άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες που επιχείρησαν να δαμάσουν τον πληθωρισμό με μειώσεις φόρων: Οι αγορές βρίσκουν πάντα το αντίδοτο για να διασφαλίσουν και να αυξήσουν τα κέρδη τους. Άλλωστε, σημαντικό μέρος του πληθωρισμού είναι κρυμμένη αύξηση του ποσοστού κερδοφορίας.
Εν αναμονή της απόφασης της Κυβέρνησης θα πρέπει να προβληματιστούν και τα κόμματα. Και πιο πολύ το ΑΚΕΛ, που δίνει την εντύπωση τα τελευταία χρόνια πως η μόνη συγκεκριμένη οικονομική πολιτική που έχει να προτείνει σε αυτή την κατηγορία ζητημάτων είναι η μείωση του ΦΠΑ. Και σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, η παραχώρηση επιδοτήσεων.
Α, και η ΑΤΑ, εν γνώσει του πως χιλιάδες φτωχοί και μικρομεσαίοι εργαζόμενοι δεν επωφελούνται από αυτήν, συνεπώς αυτό το μέτρο -που πρέπει να διατηρηθεί αλλά και να επεκταθεί μέσω διαφοροποιήσεων που θα ευνοούν όσους υποφέρουν περισσότερο από τον πληθωρισμό- δεν αφορά όλους και θα πρέπει κάποιο άλλο μέτρο να προταθεί και να εφαρμοστεί για να στηρίξει όσους δεν στηρίζει η τιμαριθμική αναπροσαρμογή.
Αν τα κόμματα συνεχίσουν να φωνάζουν άκριτα υπέρ της αντιμετώπισης της ακρίβειας (και της αισχροκέρδειας) με όπλο τις μειωμένες φορολογίες, γνωρίζοντας πως ένα μεγάλο μέρος των μειωμένων εσόδων του κράτους πάει -πάλι- στις τσέπες των επιχειρήσεων (εισαγωγείς, χονδρέμποροι, παραγωγοί, λιανική αγορά, εταιρείες πετρελαιοειδών, κάποια πρατήρια, κλπ), θα στείλουν το μήνυμα πως είτε δεν αντιλαμβάνονται αυτό που καταλαβαίνουν όλες οι κοινωνίες καταναλωτών στην Ευρώπη και αλλού, είτε θέλουν να συνεχιστεί το παραμύθιασμα ότι η μείωση του ΦΠΑ ή του φόρου στα καύσιμα κάνει αυτομάτως πιο φθηνά τα προϊόντα.
Η στήλη είναι της άποψης πως θα πρέπει να συζητηθεί ευρύτερα το θέμα των επιδοτήσεων προς διευκόλυνση της κατανάλωσης παντός είδους.
Αν για ένα κουτί βρεφικό γάλα υπάρχει περιθώριο κερδοσκοπίας μέσω της μείωσης του ΦΠΑ, σκεφτείτε για παράδειγμα τι μπορεί να συμβεί με τις οριζόντιες επιδοτήσεις (η στόχευση αφορά μόνο την αυξημένη επιδότηση σε ευάλωτους, όχι την ίδια την επιδότηση) για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στέγης, εκεί όπου μπορούν να εγκατασταθούν (οι υπόλοιποι πελάτες της ΑΗΚ ας τραβήξουν κουπί), τη μόνωση κατοικιών, την τοποθέτηση διπλών τζαμιών και άλλης τεχνολογίας για αύξηση της ενεργειακής απόδοσης, ακόμα και οι δημοφιλείς επιδοτήσεις για αγορά αυτοκινήτων (ή ποδηλάτων) ή ακόμα η μείωση του ΦΠΑ στην πρώτη κατοικία, κλπ, όπου οι επιδοτήσεις είναι πολύ μεγαλύτερες και εκτιμώ πως είναι και ευκολότερο να φαγωθούν πριν καταλήξουν σε αυτούς για τους οποίους προορίζονται.
Η στήλη δεν υποβάλλει πως η προσπάθεια να στηριχθούν δοκιμαζόμενα τμήματα της κοινωνίας είναι πεταμένα λεφτά, όπως αφήνουν άλλοι να νοηθεί. Απλά επείγει να βρεθούν τρόποι ώστε αυτός που πληρώνει για αυτή την στήριξη (το κράτος και οι φορολογούμενοι) να διασφαλίζει ότι το δημόσιο χρήμα πιάνει τόπο.
Ας κλειδώνει τιμές, ας βγάζει προσφορές, ας αξιοποιήσει στην ανάγκη τη λύση της άμεσης στοχευμένης χρηματοδότησης καταναλωτών. Ας βρεθεί όμως ένας τρόπος η βοήθεια να είναι ουσιαστική και πραγματική. Τώρα δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
