Τη Δευτέρα, στο protothema.gr, δημοσιεύτηκε ενδιαφέρουσα συνέντευξη του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιου Κούλογλου στον Δημήτρη Δανίκα. Βασικό θέμα η εκτόξευση του Στέφανου Κασσελάκη στην προεδρία και η επί θύραις διάσπαση ή διάλυση του κόμματος.
Ήδη ο Κούλογλου αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και άλλοι, ενώ κάποιοι που διαφωνούν και δεν έφευγαν μόνοι τους εκπαραθυρώθηκαν από τον νέο σύγχρονο, προοδευτικό, ανοικτόμυαλο, μη αγκυλωμένο ηγέτη.
Από τη συνέντευξη η στήλη ξεχώρισε το εξής που είπε ο Κούλογλου στον Δανίκα: «Και αν θες να μιλήσουμε γενικότερα για την Αριστερά, έχει διαμορφωθεί μια κατάσταση διεθνώς, όπου στην πραγματικότητα υπάρχει ένα κόμμα, το οποίο είναι υπέρ της αγοράς, συνδέεται με τα μεγάλα συμφέροντα. Και υπάρχουν δύο πτέρυγές του, που εναλλάσσονται στην πολιτική εξουσία. Η μία πτέρυγα είναι η πιο συντηρητική και η άλλη είναι η πιο φιλελεύθερη σε ζητήματα κοινωνικά, μειονότητες και ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλά και οι δύο εφαρμόζουν την ίδια οικονομική και κοινωνική πολιτική. Αυτή είναι η ιστορία τώρα».
Η στήλη συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό. Διαφέρουν ευδιάκριτα οι πτέρυγες, αλλά και συναντώνται σε πολλά. Και διερωτάται κανείς γιατί τόσοι πολλοί, στην Κύπρο, την Ελλάδα και σε άλλες χώρες στέκονται στις ταμπέλες, τα λογότυπα, τα χρώματα των σημαιών και όχι στην ουσία.
Ποια είναι η ουσία; Ότι στην πραγματικότητα υπάρχει ένα τεράστιο κόμμα, το οποίο σε τελική ανάλυση είναι υπέρ της αγοράς. Και όλα αυτά που στον δυτικό κόσμο εμφανίζονται ως διαφορετικά κόμματα, είναι κατά κύριο λόγο οι δύο (έστω, περισσότερες) πτέρυγες του ενός κόμματος που λέει ο Κούλογλου, «οι οποίες εναλλάσσονται στην πολιτική εξουσία. Η μία πτέρυγα είναι η πιο συντηρητική (σ.σ. και μπορεί να καταστεί και ακροδεξιά και μισάνθρωπη) και η άλλη είναι η πιο φιλελεύθερη σε ζητήματα κοινωνικά, μειονότητες και ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλά και οι δύο εφαρμόζουν την ίδια οικονομική και κοινωνική πολιτική».
Άρα, το κλειδί για τους πολιτικούς, οικονομικούς και εν τέλει κομματικούς – ιδεολογικούς διαχωρισμούς είναι η πίστη ή η μη πίστη στην οικονομία της αγοράς. Όπως την ξέρουμε και όπως εξελίσσεται. Δεν είναι ούτε τα λογότυπα, ούτε η ιστορία των κομμάτων, ούτε καν τα καταστατικά και οι παλιές συνεδριακές αποφάσεις.
Όσες κομματικές ταμπέλες κι αν έχουμε στον (δυτικό) κόσμο μας, όλες είναι κάτω από μια πολύ πιο μεγάλη πινακίδα, που γράφει «οικονομία της αγοράς». Και αυτοί που ψηφίζουν, διαλέγουν πλέον στη συντριπτική πλειοψηφία συνιστώσες αυτού του ενός κόμματος. Κάποτε την πιο συντηρητική, κάποτε τη λιγότερο συντηρητική, όλο και συχνότερα την ακροδεξιά, κάποιες φορές (πάλι καλά) την φιλελεύθερη ή την πιο προοδευτική.
Ο κ. Κούλογλου, προερχόμενος από τον ΣΥΡΙΖΑ, παρέλειψε να πει πως υπάρχουν και πολιτικοί σχηματισμοί που δεν στοιχίζονται πίσω από την αγορά, όπως τη βιώνουμε σήμερα. Καλώς ή κακώς. Μπορεί να το κάνουν με τρόπο που τους εμποδίζει να είναι κατανοητοί ή αποδεκτοί από την πλειοψηφία, με τρόπο που τους καταδικάζει σε απομόνωση ή -κατά κανόνα- με τρόπο που τους κρατά μακριά από την εξουσία ή τον στίβο της διεκδίκησής της, αλλά πολλές φορές τους κρατά επίσης μακριά και από τον εξευτελισμό που βιώνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ και βίωσε παλαιότερα και το ΠΑΣΟΚ και άλλοι, αλλά κυρίως σε κάποια απόσταση από τη διαφθορά που εκκολάπτει σε τεράστιες ποσότητες η αγορά. Και η οποία αγγίζει και τις δύο πτέρυγες του ενός κόμματος, έστω όχι στον ίδιο βαθμό.
Η στήλη δεν είχε πρόθεση να γράψει για το επίμαχο σημείο στη συνέντευξη Κούλογλου, μέχρι που διάβασε χθες κάποιες ομιλίες στο Φόρουμ Οικονομίας του ΑΚΕΛ.
