Επικρατεί σε πολλούς η αντίληψη ότι υπάρχουν χιλιάδες κακοπληρωτές και πως η συζήτηση πρέπει επιτέλους να στραφεί και στους συνεπείς δανειολήπτες.
Γιατί η αλήθεια είναι πως οι διάφοροι σχεδιασμοί, οι προτάσεις νόμου, τα νομοσχέδια και τα διάφορα σχέδια έχουν στόχο να βοηθήσουν τους δανειολήπτες που αντιμετωπίζουν προβλήματα και που κινδυνεύουν φυσικά να χάσουν τη στέγη τους.
Το πρόβλημα με τις εκποιήσεις είναι, όμως, υπαρκτό αν ανατρέξουμε σε αποφάσεις του Χρηματοοικονομικού Επιτρόπου, αλλά και στα όσα συνεχίζουν να γίνονται στη Βουλή εδώ και μια δεκαετία πλέον για αποτροπή του υπαρκτού κινδύνου συμπολίτες μας να μείνουν χωρίς στέγη, αν και πολλές φορές οι παρεμβάσεις των κομμάτων είναι άστοχες και αντί να προσφέρουν λύσεις, το μόνο που καταφέρουν είναι να διαιωνίζουν το πρόβλημα.
Το ίδιο, όμως, πράττει και το κράτος που χρόνια τώρα παρά την υπαρκτή πρόκληση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και των μη βιώσιμων δανειοληπτών δεν κατόρθωσε να προσφέρει οριστική λύση. Και μεταξύ των τεχνοκρατών φαίνεται επίσης να υπάρχει η αντίληψη και η θεωρία πως όσοι δεν βοηθήθηκαν, είναι στην ουσία οι στρατηγικοί κακοπληρωτές. Αυτό τουλάχιστον μας είπε τις προάλλες ο γενικός διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών Γιώργος Παντελή.
Θεωρητικά, ανέφερε κατά την παρουσίαση του νέου σχεδίου «Ενοίκιο έναντι Δόσης», όσοι δεν είχαν δηλώσει συμμετοχή στο σχέδιο Εστία είναι στο σύνολό τους στρατηγικοί κακοπληρωτές. Το σχέδιο Εστία, είπε, είχε δυνητικούς δικαιούχους 13.000, ενώ όπως όλοι ξέρουμε ήταν πολύ πιο πενιχρό το ενδιαφέρον που έχει επιδειχθεί.
«Άρα θεωρητικά όλοι οι υπόλοιποι κρίνονται ως στρατηγικοί κακοπληρωτές για να μην ενδιαφερθούν να επωφεληθούν από το σχέδιο», συμπλήρωσε, ξεχνώντας προφανώς τον «πόλεμο» που υπήρχε τότε κατά του σχεδίου, τις προτροπές και συστάσεις ειδικών και μη για μη συμμετοχή, αλλά και το γεγονός ότι ουδείς φρόντισε να καθοδηγήσει αυτούς τους δυνητικά δικαιούχους, οι οποίοι, αφού είχαμε αριθμό, θα έπρεπε να ήταν και γνωστοί σε τράπεζες και όχι μόνο. Αρκετές δε αιτήσεις κρίθηκαν ελλιπείς, ενώ αυτό έγινε γνωστό σε ενδιαφερόμενους μετά και τις παρατάσεις που δόθηκαν.
Τα πιο πάνω, αλλά και αρκετές άλλες παράμετροι ήταν που οδήγησαν μάλλον στην αποτυχία του Εστία, το οποίο είχε αναλάβει να εφαρμόσει το… Υπουργείο Εργασίας, χωρίς ιδιαίτερη εξειδίκευση και έχοντας φυσικά τότε άλλες προτεραιότητες. Εάν τα λάθη του παρελθόντος επαναληφθούν και όσον αφορά τη λειτουργία του σχεδίου «Ενοίκιο έναντι Δόσης», τότε και πάλι, ναι, δε θα υπάρξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ήδη, όμως τα κριτήρια που τέθηκαν περιορίζουν τον αριθμό αυτό σε 2.500 δανειολήπτες.
Έτσι, στην ουσία φαίνεται να χάνεται λόγω των στοχευμένων κριτηρίων που τέθηκαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεμπερδεύουμε μια για πάντα με το θέμα των κόκκινων δανείων, είτε αυτά είναι στις τράπεζες είτε σε εταιρείες εξαγοράς και για στήριξη μη βιώσιμων δανειοληπτών. Εάν η πρόσκληση ήταν πιο διευρυμένη, τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά. Αλλά, όπως όλα δείχνουν ούτε και αυτήν την φορά θα αντιμετωπιστεί ολιστικά το ζήτημα.
Οπόταν θα πρέπει να αναμένονται και στο μέλλον παρεμβάσεις, αλλαγές στα διάφορα πλαίσια και γιατί όχι και ξανά προτάσεις για πάγωμα των εκποιήσεων που δεν θέλουν να ακούσουν οι τράπεζες και οι εταιρείες εξαγοράς. Οι οποίες θα έπρεπε λογικά να ήταν οι πρώτες που θα καθοδηγούσαν τους πελάτες τους με προβλήματα για συμμετοχή στα σχέδια του παρελθόντος αλλά και στους νέους σχεδιασμούς. Εκτός κι εάν θεωρούν όλοι τέλος πάντων πως όλοι οι μη βιώσιμοι δανειολήπτες είναι θεωρητικά στρατηγικοί κακοπληρωτές.
