Στο κατώφλι ενός καινούργιου έτους και οι ευχές για «καλή χρονιά» δημιουργούν προσδοκίες και αναπτερώνουν ελπίδες. Το έχουν οι μέρες να γίνονται εκτιμήσεις-προβλέψεις ως προς το τι μπορεί να φέρνει το 2024 σε σχέση με τις προκλήσεις, μπροστά από τις οποίες ήδη βρισκόμαστε, εντός και εκτός.
Το εθνικό θέμα με όλες τις παραμέτρους του παραμένει, δυστυχώς, σ’ ένα ατέρμονο τέλμα, χωρίς να διαφαίνονται προοπτικές, αλλά και οι όποιες ελπίδες. Δίνεται η εντύπωση ότι κάπου συμβιβαζόμαστε με τα τετελεσμένα που επισωρεύθηκαν και όπου μάς βγάλει… Οι πιθανές ευτυχείς συγκυρίες, στις οποίες συνήθως επαναπαυόμαστε, αποδεικνύονται κάθε φορά σε φρούδες ελπίδες. Εκείνο που απελπιστικά απουσιάζει είναι μια αποτελεσματική εθνική στρατηγική, η οποία απαιτεί τόλμη και αρετή. Γιατί η πραγματική ηγεσία ήταν και είναι σ’ αυτό τον τόπο εκλιπούσα… Με τις όποιες σπασμωδικές κινήσεις, ούτε λίγο πιο κάτω δεν πάμε. Αντίθετα, κάθε φορά ασθμαίνοντας τρέχουμε ξοπίσω από γεγονότα και εξελίξεις, για να προλαβαίνουμε νέες καταστάσεις και τετελεσμένα. Όταν μπαίναμε τότε στην Ευρώπη σχεδόν πανηγυρίζαμε γιατί τρέφαμε αυταπάτες ότι λύσαμε αυτόματα και το πρόβλημά μας. Φτάσαμε στο σήμερα που η γηραιά Ήπειρος φαίνεται να είναι το πιο κουρασμένο και καταταλαιπωρημένο κομμάτι της Δύσης. Ειδικότερα τώρα η ΕΕ εμφανίζεται αφενός ανίκανη να χαράξει τη δική της πορεία, παραμένοντας σταθερά στον ίσκιο μιας απρόβλεπτης Αμερικής, και, αφετέρου, ταλανίζεται κάτω από την πίεση των μεταναστευτικών ροών, που λειτουργεί ως μια άλλη βραδυφλεγής βόμβα στα ίδια τα θεμέλια της.
Ακόμα, οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στη Γάζα αποτελούν τις πιο πρόσφατες αποδείξεις ότι και σε καίριας σημασίας ζητήματα, η Ευρώπη έπαψε να διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο. Δεν μπορείς να παραγνωρίζεις, βέβαια, τον παράγοντά της, αφού ούτως ή άλλως είσαι μέρος και κομμάτι της. Από την άλλη, όμως, οι όποιες υπερεκτιμήσεις και κυρίως ψευδαισθήσεις μάς αφήνουν ν’ ακροβατούμε σε τεντωμένο σχοινί. Τι να σου φέρει από μόνος του ένας νέος χρόνος όταν εσύ είσαι ήδη συμβιβασμένος με άλλες «κανονικότητες» κι άλλες «καθημερινότητες».
Επειδή, όμως, για μας υπάρχουν και σοβαρότερα θέματα, καθοριστικής σημασίας είναι η πορεία της οικονομίας (εδώ κι αν όλα είναι ρευστά από πιθανά απρόβλεπτα) σε συνάρτηση με το βιοτικό επίπεδο των πολιτών και ιδιαίτερα των ευάλωτων ομάδων πληθυσμού, οι μεταρρυθμίσεις στη δημόσια υπηρεσία και όχι μόνο, το μεταβατικό στάδιο που διέρχεται η τοπική αυτοδιοίκηση κ.α. Κυρίως, όμως, το μέλλον για τους νέους μας είναι από τα κρισιμότερα στα οποία θα πρέπει να εγκύψουμε. Ας αναλογιστούμε ότι, αν μη τι άλλο, τα παιδιά και οι νέοι είναι ό,τι πιο πολύτιμο, είναι το ίδιο το μέλλον αυτού του τόπου, όσο, βέβαια, μπορεί να υπάρχει και δεν αποτελεί κι αυτό πολυτέλεια…
